Επιχείρηση διάσπασης του Συλλόγου Φιλοσοφικής από το Μ.Α.Σ.

Τις τελευταίες εβδομάδες στο χώρο της Φιλοσοφικής το Μ.Α.Σ. κυκλοφορούσε ένα χαρτί με υπογραφές καλώντας τους φοιτητές του Ιστορικού/Αρχαιολογικού να εναντιωθούν στη «σαπίλα και τον εκφυλισμό» των γενικών συνελεύσεων, ιδρύοντας νέο αγωνιστικό (κόκκινο, αιμοβόρο και κομμουνιστικό!) σύλλογο. Υπηρετώντας πιστά τις λογικές απομονωτισμού που ανέκαθεν είχε και μην μπορώντας (ή μη θέλοντας) να απαντήσει στα προβλήματα που εμφανίζονται στις γενικές συνελεύσεις (μη απαρτία, διαγωνισμός «καλύτερης ατάκας», ενδοαριστερός εμφύλιος και όχι πολιτικός διάλογος και αντιπαράθεση - άραγε γι’ αυτά δεν έχει ευθύνη και το Μ.Α.Σ.;) επέλεξε να στήσει ξεχωριστό σύλλογο, κάτι το οποίο έχει ξανακάνει στο παρελθόν και σε άλλες σχολές.

Η πρώτη συνέλευση υποκινήθηκε κατά βάση από το Μ.Α.Σ. (το οποίο πρότεινε τη δημιουργία νέου καταστατικού για το σύλλογο Ιστορικού/Αρχαιολογικού), ενώ την κίνηση αυτή υποστήριξε και μικρή μερίδα ανένταχτων φοιτητών. Ωστόσο, όπως φάνηκε, οι περισσότεροι φοιτητές και οι υπόλοιπες δυνάμεις που παρεμβαίνουν στο χώρο της Φιλοσοφικής διαφωνούσαν με το στήσιμο νέου συλλόγου (Δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο το πώς θα κινηθούν τα πράγματα στο Ιστορικό/Αρχαιολογικό από δω και στο εξής και αν εν τέλει δημιουργηθεί ο νέος αυτός σύλλογος.)

Πάντως, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το Μ.Α.Σ. αποφάσισε να κινηθεί με αυτόν τον τρόπο στο συγκεκριμένο τμήμα αφού εκεί έχει τους συσχετισμούς με το μέρος του. Μήπως λοιπόν μόνος στόχος του είναι να ενισχύσει το κομματικό του παραμάγαζο (όπως αντίστοιχα έκανε στο παρελθόν, που αποχωρούσε από τις γενικές συνελεύσεις για να στήσει τις Επιτροπές Αγώνα); Το μόνο βέβαιο είναι ότι αυτές οι πρακτικές που επιλέγει κάθε άλλο παρά συμβάλλουν στην οργανωμένη και συλλογική πάλη των φοιτητών.

Σε μία περίοδο που η επίθεση του συστήματος στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις μας όλο και εντείνεται, που η δημόσια και δωρεάν παιδεία γίνεται παρελθόν και οι φοιτητές πετιούνται έξω από τα πανεπιστήμια, σε μία περίοδο που το άσυλο καταργείται και η φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής προχωρά με γοργούς ρυθμούς, μας είναι ξεκάθαρο ότι το ενιαίο του φοιτητικού κινήματος (το οποίο έρχεται να σπάσει αυτή η κίνηση του Μ.Α.Σ.) είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ. Γι’ αυτό και όλοι οι φοιτητές της Φιλοσοφικής πρέπει να παλεύουμε από κοινού για τα προβλήματά μας.

Οι σύλλογοι και οι γενικές συνελεύσεις είναι τα όργανα που έχουν στηθεί με στόχο την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας. Μέσα από αυτά οι φοιτητές έβγαιναν και βγαίνουν στο δρόμο. Πρέπει λοιπόν να τα υπερασπιστούμε και να τα ξανακάνουμε ζωντανά και αγωνιστικά όργανα. Χωρίς αυτά, είμαστε αδύναμοι απέναντι στις καθηγητικές αυθαιρεσίες και στις πολιτικές που εφαρμόζει το υπουργείο και η κυβέρνηση με τις επιταγές των ξένων ιμπεριαλιστών.

Δεν μας χωράνε απόψεις που αντιλαμβάνονται το κίνημα ως τσιφλίκι, γι’ αυτό και οφείλουμε να σταθούμε ενάντια σε κάθε λογής μικροηγεμονισμούς και σε λογικές ανάθεσης και εκπροσώπησης, που μας θέλουν στη γωνία ως απλούς παρατηρητές. Ειδικά σήμερα, είναι αναγκαίο όσο ποτέ να κάνουμε τους συλλόγους μας εστίες αντίστασης και να ξαναφέρουμε τον κόσμο στις συνελεύσεις. Μόνο έτσι μπορούμε να συμβάλουμε στην ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος! 

Να αποσυρθεί άμεσα η δίωξη στους 12 φοιτητές του Φυσικού! Κάτω τα χέρια από τους αγώνες και τους συλλόγους!

Δεν έγινε τελικά το διαβόητο πειθαρχικό συμβούλιο για τους 12 φυσικούς του Πανεπιστημίου Κρήτης. Την ημέρα σύγκλησής του, 300 φοιτητές απ' όλο το Ηράκλειο αλλά και κόσμος εκτός πανεπιστημίου ήταν έξω από την πόρτα του συμβουλίου. Έτσι ο πρόεδρος του συμβουλίου αναγκάστηκε να το αναβάλει κακήν κακώς. 
Πριν από έναν χρόνο ο σύλλογος φοιτητών Φυσικού έκανε μια μαζική παράσταση διαμαρτυρίας για να διεκδικήσει το αυτονόητο: να δοθούν μαθήματα της εξεταστικής που λόγω των καταλήψεων ενάντια στον νόμο-πλαίσιο της Διαμαντοπούλου είχαν χαθεί. Οι καθηγητές θέλοντας να τρομοκρατήσουν και με μία δόση ρεβανσισμού αποφάσισαν να χαθούν τα μαθήματα αφού οι φοιτητές τόλμησαν να κάνουν κατάληψη. Και μετά το τράβηξαν και παραπέρα: στα 12 εκλεγμένα στα όργανα μέλη του συλλόγου ασκήθηκε δίωξη και κατατέθηκε μήνυση στα δικαστήρια με αποτέλεσμα οι διωκόμενοι να κινδυνεύουν να χάσουν εξάμηνο ή ακόμα να διαγραφούν από τη σχολή (με τον νέο νόμο εάν χάσεις 2 εξάμηνα διαγράφεσαι αυτομάτως). 
Σκοπός της δίωξης: να ποινικοποιηθούν οι αγώνες των φοιτητών και ο σύλλογος σαν συνδικαλιστικό όργανο, ώστε να τρομοκρατήσουν την αγωνιζόμενη νεολαία για να προχωρήσει η επίθεση στα δικαιώματα των φοιτητών. Δεν είναι τυχαίο ότι το πειθαρχικό καλέστηκε λίγο πριν από τις εκλογές για τα συμβούλια διοικησης. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι αντίστοιχες κινήσεις ποινικοποίησης των αγώνων γίνονται τελευταία σε όλους τους χώρους. Από τον ηρωικό αγώνα των χαλυβουργών που σταμάτησε με επέμβαση των ΜΑΤ μέχρι την απαγόρευση διαδηλώσεων στην επίσκεψη Μέρκελ, το σύστημα βάζει την πανοπλία της καταστολής και της τρομοκρατίας του αγωνιζόμενου λαού, αφού δεν μπορεί πια να τον πείσει για την «αναγκαιότητα» της επίθεσης. Στην περίπτωση των φοιτητών λοιπόν, οι καθηγητές σαν άξιοι εντολοδόχοι της κυβέρνησης, προχώρησαν στη δίωξη. «Οι φοιτητές δεν ενήργησαν ατομικά αλλά συμμετείχαν στην κινητοποίηση του συλλόγου φοιτητών Φυσικής. Δεν αναγωρίζουμε τη διαδικασία που διεξάγεται και καλούμε τους φοιτητές που καλούνται σε απολογία να μην το κάνουν. Απαντάμε συλλογικά» αναφέρει η απόφαση του Φυσικού για τη δίωξη.
Πράγματι έτσι έιναι: η απάντηση στην επιχείριση ποινικοποίησης των αγώνων πρέπει να δοθεί συλλογικά, όπως συλλογική ήταν η κινητοποίηση για να μη χαθεί η εξεταστική. Το θέμα της δίωξης έχει πραγματικά αντίκτυπο και εκτός πανεπιστημίου και έχει και μία πανελλαδική χροιά, αλλά πρώτα απ’ όλα είναι υπόθεση των φοιτητών και των συλλόγων να υπερασπίσουν τους αγώνες τους. Δεν αρκούν και δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τις φοιτητικές αντιδράσεις τα ψηφίσματα και οι υπογραφές των σωματείων, ούτε να αποτρέψει τη δίωξη η συμβολή των δικηγόρων. Ακριβώς διότι πρόκειται για πολιτική διώξη, όχι για ποινική. 
Ούτε μπορούμε να εμπιστευόμαστε τη σύγκλητο του ΠΚ για μια ευνοϊκή ανακοίνωση αφού συνεχώς και πάντα βρίσκεται απέναντι από τους φοιτητές και τους αγώνες τους.
Απαιτείται να ανοίξει άμεσα το θέμα στους φοιτητικούς συλλόγους, ως ζήτημα υπεράσπισης των φοιτικών αγώνων, του φοιτικού συνδικαλισμού. Αναγκαία η συσπείρωση των φοιτητών για να συνεχιστούν οι κινητοποιήσεις υπεράσπισης των διωκώμενων συναδελφων τους, αλλά και το άπλωμα της αλληλεγγύης στον λαό που βιώνει το σιδερένιο χέρι της καταστολής στους αγώνες του. Να γίνει υπόθέση όλων μας αυτή η μάχη! 
Ηδη με τη μαζική παρουσία του φοιτητόκοσμου στο πειθαρχικό κερδίσαμε μια μικρή νίκη. Πρέπει να συνεχίσουμε! Για να σπάσει το καθεστώς ομηρίας για τους 12 φοιτητές, να αποσυρθεί η δίωξη εναντίον τους. Να μη τιμωρηθεί κανείς φοιτητής που αγωνίζεται για να μπορέσει να σπουδάσει.

πηγή: Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΔΑΚΤΡΑ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΣΧΟΛΩΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΟ ΠΑΖΛ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ - ΤΟ ΜΠΑΛΑΚΙ ΤΩΡΑ ΣΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ

Με μεγάλη αποφασιστικότητα φαίνεται ότι θέλει η κυβέρνηση να συνεχίσει την επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση από Σεπτέμβρη. Με διαδικασίες εξπρές τροποποίησε τον περσινό ψηφισμένο νόμο, στο κομμάτι των Συμβουλίων Διοίκησης, προκειμένου να βάλει στη φαρέτρα των συμμάχων της και τους πρυτάνεις και να προχωρήσει με μεγαλύτερη ένταση την επίθεση στα φοιτητικά δικαιώματα (αυτό άλλωστε είναι κάτι στο οποίο συμφωνούσαν εξ αρχής). Ο στόχος τους: να ξεμπλέκουν «επιτέλους» με το μαζικό πανεπιστήμιο της προηγούμενης περιόδου, με τα ενιαία πτυχία, με το δικαίωμα στις σπουδές και να τα προσαρμόσουν στις ανάγκες που ορίζει το Μνημόνιο και οι «νέες» εργασιακές σχέσεις. Ετσι, η κυβέρνηση δηλώνει ότι ετοιμάζεται για τις ανακατατάξεις που θα γίνουν από Σεπτέμβρη σε ΑΕΙ και ΤΕΙ.

ΛΟΥΚΕΤΟ ΣΕ 150 ΣΧΟΛΕΣ!

Σαν φυσικό επακόλουθο της έλλειψης και των απλήρωτων καθηγητών σε κάποια ΤΕΙ, της υπολειτουργίας τμημάτων πανελλαδικά και φυσικά χρησιμοποιώντας το όπλο της υποχρηματοδότησης δήλωσε η κυβέρνηση ότι σκοπεύει να κλείσει/συγχωνεύσει 150 σχολές, δηλαδή σχεδόν το 1/3 των ήδη υπαρχόντων! Ετσι, με το επιχείρημα «της λιγοστής ζήτησης από φοιτητές και της έλλειψης σαφούς αντικειμένου» (ας θυμηθούμε όμως ποιοι ευθύνονται για τη διάλυση της ελληνικής παραγωγής, την ανεργία, ποιοι άνοιξαν «σε κάθε ραχούλα από ένα ΤΕΙ») αποφασίζουν να αφήσουν στον αέρα χιλιάδες φοιτητές και σπουδαστές και εν τέλει να τους αναγκάσουν να παρατήσουν τις σπουδές τους. Είναι φανερό πλέον ότι, στις συνθήκες του Μνημονίου και των «μαύρων» εργασιακών σχέσεων, το δικαίωμα ενός νεολαίου που έχει μπει σε μια σχολή να καταφέρει να την τελειώσει είναι «καρκίνος στο σώμα» της τριτοβάθμιας που ονειρεύεται το σύστημα και πρέπει άμεσα να αφαιρεθεί. Φυσικά οι καταργήσεις των τμημάτων πάνε χέρι χέρι με τη μείωση των εισακτέων και τις διαγραφές στα ν+2 έτη. Οπως δείχνουν όλα, ο νέος γύρος επίθεσης που ανοίγει στα πανεπιστήμια θα είναι αμείλικτος από την πλευρά του συστήματος. Είναι πλέον αποφασισμένο να συνεχίσει εντονότερα την αντιπαράθεση που άνοιξε πέρσι με τους φοιτητές.

ΔΙΔΑΚΤΡΑ: «CASUS BELLI» ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ

Στο πλαίσιο των μέτρων για το πακέτο των 11,6 δισ. ανακοινώθηκε πριν από μερικές μέρες ότι σκέφτεται να προχωρήσει η κυβέρνηση με το θέμα των διδάκτρων στις προπτυχιακές σπουδές. Πιο συγκεκριμένα: 200 ευρώ ανά έτος για τους φοιτητές των ΤΕΙ και 300 ευρώ ανά έτος για τους φοιτητές ΑΕΙ, χωρίς να έχει γίνει πιο συγκεκριμένο αν θα ισχύει για όλους ή για αυτούς που έχουν «περάσει» τα «κανονικά όρια» φοίτησης. Οπως και να 'χει, όμως, οι διαθέσεις της κυβέρνησης και του συστήματος είναι φανερές. Θέλουν να επιβάλουν δίδακτρα σε όλα τα έτη. Είναι γι' αυτούς ένα στοίχημα που δεν θέλουν να χάσουν. Τα δίδακτρα δεν είναι απλώς ένα οικονομικό ή εισπρακτικό μέτρο. Εχουν και αυτό το χαρακτήρα, αλλά δεν βρίσκεται η ουσία τους εκεί. Η επιβολή τους σε συνδυασμό με την κατάργηση της δωρεάν σίτισης, της στέγασης, των βιβλίων είναι ουσιαστικά το απαγορευτικό τείχος στη δυνατότητα ενός νεολαίου να σπουδάσει. Ενα τεράστιο χτύπημα στο δικαίωμα στη δημόσια δωρεάν παιδεία. Γι' αυτό οι φοιτητές δεν θα το αντιμετωπίσουν (δεν θα μπορούσαν άλλωστε) σαν ένα ακόμη συνδικαλιστικό ζήτημα. Είναι ένα μέτρο που θα φέρει για ακόμη μια φορά τη σπουδάζουσα νεολαία σε κεντρική αντιπαράθεση με το σύστημα και τις επιδιώξεις του για την εκπαίδευση. Γιατί δεν θα μιλάμε πλέον για τη δυνατότητα των παιδιών των φτωχότερων στρωμάτων να σπουδάσουν , αλλά για το δικαίωμα της συντριπτικής πλειοψηφίας της νεολαίας. Το σύστημα με τα δίδακτρα θέλει να κάνει ένα τεράστιο βήμα για να οδηγήσει ακόμα περισσότερο τη νεολαία στην αμορφωσιά, στην ανεργία και κατά συνέπεια στη διά βίου εκμετάλλευση. Μπορεί με τελευταίες δηλώσεις του το υπουργείο να λέει ότι δεν θα προχωρήσει με τα δίδακτρα, σκεφτόμενο φυσικά το πολιτικό κόστος και τις αντιδράσεις που σίγουρα θα υπάρξουν, αλλά είναι σίγουρα ένα μέτρο που θέλει άμεσα να το προωθήσει και οι φοιτητικοί σύλλογοι πρέπει να είναι έτοιμοι να το αντιμετωπίσουν από Σεπτέμβρη. 

ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΝ ΤΟ ΓΑΝΤΙ!

Η συνέχιση της επίθεσης στην εκπαίδευση γίνεται σε μια συγκυρία άσχημη όσον αφορά τους φοιτητικούς συλλόγους. Πάει σχεδόν ένας χρόνος που η φοιτητιώσα νεολαία έχει να βγει οργανωμένα στους δρόμους. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έχουν παίξει οι χρόνιες αντιλήψεις που επικρατούν στην Αριστερά στα πανεπιστήμια περί «μάχης των μαχών» και «εδώ και τώρα», ότι το ζήτημα είναι να έχουμε ένα πανεπιστήμιο που να μας παρέχει «ολοκληρωμένη γνώση» κτλ. Αυτές οι αντιλήψεις έχουν συμβάλει σημαντικά στον αποπροσανατολισμό από τα επίδικα ζητήματα και κατά συνέπεια στην αδρανοποίηση και στον εκφυλισμό των οργάνων του φ.κ. Φυσικά δεν θεωρούμε ότι το φ.κ. έχει «πεθάνει». Χρειάζεται όμως να μπει σε μια πορεία ανασυγκρότησης και ξεκαθαρίσματος της πολιτικής κατεύθυνσης που πρέπει να πάρει. Ο νέος κύκλος επίθεσης θα φέρει τους φοιτητές στις γενικές συνελεύσεις και εκεί πρέπει να τεθούν τα πραγματικά ζητήματα. Της διαρκούς πάλης ενάντια στην επίθεση του συστήματος, μαζί με το λαό για το δικαίωμα στις σπουδές, στη δουλειά και τη ζωή. 


από: Προλεταριακή Σημαία

Φοιτητικές και Σπουδαστικές Εκλογές 16 Μάη 2012: Ψηφίζουμε Αγωνιστικές Κινήσεις

Οι πολιτικές ανατροπές που σημάδεψαν την κεντρική πολιτική σκηνή με βάση τα εκλογικά αποτελέσματα είναι βέβαιο ότι με τον ένα ή τον άλλον τρόπο θα εκφραστούν και στις σχολές στις επερχόμενες φοιτητικές εκλογές. 

Η ανάγκη για ενίσχυση μιας αριστερής, αγωνιστικής, αντισυνδιοικητικής γραμμής μέσα στις σχολές είναι κάτι παραπάνω από αναγκαιότητα. Οι πολιτικές εξελίξεις δείχνουν ότι απαιτείται να ενισχυθεί και να εντείνει την παρουσία της μια γραμμή σύνδεσης του φοιτητικού και λαϊκού κινήματος στην κατεύθυνση ανατροπής των αντιλαϊκών μέτρων που ΕΕ, ΔΝΤ και τρόικα επιβάλλουν τα τελευταία χρόνια τόσο στους εργαζόμενους όσο και σε μαθητές, φοιτητές/σπουδαστές. 

Μια πολιτική άποψη που δεν θα αναπαράγει αυταπάτες, αλλά θα σημαδεύει τους πραγματικούς υπεύθυνους αυτής της επίθεσης, που είναι οι ιμπεριαλιστές και οι ντόπιοι εκφραστές τους. 

Με μια τέτοια λογική κινήθηκαν οι Αγωνιστικές Κινήσεις το προηγούμενο διάστημα στις σχολές και πάνω σε αυτήν καλούν τους φοιτητές να τους στηρίξουν. Παραπέρα, στο πλαίσιο της κοινής δράσης που αναγνωρίζουν ως αναγκαιότητα διερεύνησαν τη δυνατότητα συνεργασίας με άλλες δυνάμεις (Πορεία, Πορεία Αριστερή) στους φοιτητικούς χώρους. 

Ο περιορισμένος χρόνος μέχρι τις εκλογές δεν επέτρεψε την εκλογική συνεργασία, αλλά άφησε περιθώρια για περαιτέρω συζητήσεις συνεργασίας στο πλαίσιο των φοιτητικών διεργασιών (κινητοποιήσεις, ΓΣ). 

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις θα κατέβουν αυτοδύναμα στις περισσότερες σχολές, καλώντας όπου δεν κατεβαίνουν να ενισχυθούν αυτές οι δυνάμεις που κινούνται σε ανάλογη κατεύθυνση. 

αναδημοσίευση από Προλεταριακή Σημαία φ688

«Ο Μπελογιάννης ζει μες στις καρδιές μας» 60 χρόνια από τη θυσία του

«Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά 

πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε. 

Μ’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία. 

Μ’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει» (Γ. Ρίτσος)

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1915. Από τα εφηβικά του χρόνια εντάσσεται ενεργά στο μαθητικό κίνημα της εποχής, υπερασπιζόμενος πάντα τις προοδευτικές ιδέες και τα σοσιαλιστικά ιδανικά. Στα φοιτητικά του χρόνια (Νομική Αθήνας) θα διωχθεί για την πολιτική του δράση και θα σταματήσει τις σπουδές. Μόλις στα είκοσί του χρόνια θα γίνει γραμματέας της κομματικής οργάνωσης του ΚΚΕ της Αμαλιάδας. Τα νεανικά του χρόνια θα σημαδευτούν από συλλήψεις, βασανιστήρια, εξορίες και φυλακίσεις. 

Την περίοδο της κατοχής ήταν φυλακισμένος στην Ακροναυπλία μαζί με άλλους κομμουνιστές και παρά το γεγονός ότι οι πολιτικοί κρατούμενοι ζήτησαν να αφεθούν ελεύθεροι για να υπερασπιστούν την πατρίδα, η κυβέρνηση τους παρέδωσε στους Γερμανούς. 

Σύντομα όμως θα δραπετεύσει για να γίνει καπετάνιος του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο. Αργότερα στον εμφύλιο θα είναι πολιτικός επίτροπος της 10ης Μεραρχίας του ΔΣΕ και μετά το 1949 μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ. 

Μετά την ήττα του 1949 αρχίζει μια νέα περίοδος για τη χώρα μας, από τις πιο σκοτεινές. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, εκτελώντας πιστά τις επιταγές των ΗΠΑ, δημιουργούν ένα κλίμα τρομοκρατίας που απλώνεται σε όλη τη χώρα. Στημένες δίκες, εξορίες, εκτελέσεις αριστερών αλλά και δημοκρατών που πήραν μέρος στην Εθνική Αντίσταση. 

Ετσι, το Δεκέμβρη του 1950 συλλαμβάνεται και ο Μπελογιάννης μαζί με τη σύντροφό του Ελλη Ιωαννίδου και άλλους αγωνιστές. Μετά από περίπου 10 μήνες θα ξεκινήσει η δίκη στο στρατοδικείο της Αθήνας. Η κατηγορία βασίζεται στον Αναγκαστικό Νόμο 509/1947. Με το νόμο αυτό το ΚΚΕ θεωρήθηκε παράνομο, προδοτικό και ξενοκίνητο κόμμα που δρούσε ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας. Ας σημειωθεί ότι οι κατηγορούμενοι ήταν συνολικά 93 και όλα αυτά γίνονται επί κυβερνήσεως του «μετριοπαθούς» Πλαστήρα. Η δίκη διεξάγεται σε κλίμα πιέσεων και εκβιασμών από τη μεριά των Αμερικάνων. Ταυτόχρονα όμως θα δημιουργηθεί κι ένα παγκόσμιο κλίμα αλληλεγγύης στους κατηγορούμενους. 

Στην απολογία του ο Μπελογιάννης με θάρρος και χωρίς περιστροφές υπερασπίζεται τις ιδέες του και η δίκη εξελίσσεται σε δριμύ κατηγορώ προς το αντιδραστικό καθεστώς. Οι όροι αντιστρέφονται και ο κατηγορούμενος γίνεται κατήγορος. 

«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το κόμμα μου παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας. Στο πρόσωπό μου δικάζεται η πολιτική του ΚΚΕ (…) Τα δικαστήριά σας είναι δικαστήρια σκοπιμότητας. Γι’ αυτό δε ζητώ την επιείκειά σας. Αντικρίζω την καταδικαστική σας απόφαση με περηφάνια και ηρεμία. Με το κεφάλι ψηλά θα σταθώ μπροστά στο εκτελεστικό σας απόσπασμα. Αλλά είμαι σίγουρος πως θα ‘ρθει η μέρα που οι ίδιοι δικαστές που τώρα με δικάζουν θα ζητήσουν χάρη απ’ τον ελληνικό λαό. Δεν έχω άλλο τίποτε να πω.» 

Στις 16 Νοέμβρη του 1951 το στρατοδικείο ανακοινώνει την απόφασή του. Ο Μπελογιάννης μαζί με άλλους 11 καταδικάζονται σε θάνατο. Η απόφαση θα προκαλέσει παγκόσμιο κύμα αντιδράσεων και αναγκάζει την κυβέρνηση Πλαστήρα να δηλώσει ότι δεν θα γίνει η εκτέλεση. 

Μια νέα σκευωρία όμως έχουν ήδη ετοιμάσει για τον Μπελογιάννη οι ΗΠΑ με την ελληνική κυβέρνηση. Ο Μπελογιάννης θα οδηγηθεί σε νέα δίκη στις 15 Φλεβάρη του 1952 μαζί με άλλους 28 κατηγορούμενους, με βαρύτερες κατηγορίες, όπως η κατασκοπία, που βασίζονται στον Αναγκαστικό Νόμο 375/1936 που θέσπισε ο Μεταξάς. 

Ξανά όμως ο Μπελογιάννης θα καταρρίψει όλες τις συκοφαντίες στο δικαστήριο. «Εμείς αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από εκείνους που μας κατηγορούν. Το αποδείξαμε τότε που η λευτεριά, η ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα βρίσκονταν σε κίνδυνο. Παλεύουμε για να ξημερώσουν και για την πατρίδα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο. Κι αν χρειαστεί θυσιάζουμε γι’ αυτό και τη ζωή μας.» Η απόφαση όμως ήταν ήδη ειλημμένη. Θάνατος για τον Μπελογιάννη και άλλους 7. 

Οι προοδευτικοί άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο ξεσηκώνονται και απαιτούν να μην εκτελεστεί η απόφαση. Δημιουργήθηκε η Παγκόσμια Οργάνωση αλληλεγγύης για τη σωτηρία του Μπελογιάννη, που πραγματοποίησε συγκεντρώσεις και έστειλε διαμαρτυρίες στην κυβέρνηση και τον ΟΗΕ. Διαμαρτυρίες απ’ όλο τον κόσμο κατακλύζουν το διεθνή Τύπο και ζητούν τη ματαίωση της εκτέλεσης. Διεθνούς φήμης καλλιτέχνες όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν, συγγραφείς όπως ο Σαρτρ, ο Κοκτό, ο Μπενουά, ο ίδιος ο Ντε Γκολ, στέλνουν τηλεγραφήματα εναντίωσης στις εκτελέσεις. 

Ακόμα και ο συντηρητικός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Σπυρίδων Βλάχος, ζητεί από το βασιλιά να μη γίνουν εκτελέσεις, δηλώνοντας: «Εχω συγκλονιστεί απ’ το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο κι από των πρώτων Χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή». 

Η σοβιετική Επιτροπή στον ΟΗΕ κάνει τα πάντα για να σώσει τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του. Ομως η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, κάτω από τις νέες απειλές των Αμερικάνων, δεν προβαίνει σε καμιά ενέργεια. 

Ο Ν. Μπελογιάννης (δεξιά) και ο Ν. Καλούμενος 
προσάγονται στο δικαστήριο για τη δίκη τους. 
(φωτ. Κ. Μεγαλοκονόμου)

Παρά τις διαμαρτυρίες, η απόφαση θα εκτελεστεί για τους 4 από του 8 αγωνιστές. Οι υπόλοιποι θα πάρουν χάρη από το Συμβούλιο Χαρίτων. Ο Νίκος θα πέσει νεκρός από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος το πρωί της Κυριακής της 30ής Μάρτη του 1952. Μαζί του και οι σύντροφοί του Νίκος Καλούμενος, Ηλίας Αργυριάδης και Δημήτρης Μπάτσης. 

Η σύντομη ζωή του Μπελογιάννη ήταν γεμάτη με αγώνες για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Η μορφή του θα παραμείνει αθάνατη. Για μας θα είναι πάντα ο φλογερός επαναστάτης που δεν λύγισε ούτε μια στιγμή και που δεν δίστασε να προσφέρει την ίδια του τη ζωή για την πατρίδα. 

Τέλος, αξίζει να αναφερθούμε και σε μια όχι και τόσο γνωστή πτυχή της ζωής του, το συγγραφικό του έργο. Στο πολύ σημαντικό βιβλίο του «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» αναφέρεται αναλυτικά στα εξωτερικά δάνεια που πήρε η Ελλάδα από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής (από το 1824 μέχρι την εποχή της συγγραφής του βιβλίου) και τον τρόπο που συνέβαλαν αυτά στην υποτέλεια και την εξάρτηση της χώρας μας και την αποτροπή της αυτοδύναμης ανάπτυξής της. Το δεύτερο σημαντικό έργο του «Οι μακρινές ρίζες της νεοελληνικής λογοτεχνίας» αναφέρεται στις απαρχές της ιστορίας της νεοελληνικής λογοτεχνίας, στα χρόνια της βυζαντινής αυτοκρατορίας, όπου η καταπίεση απέτρεψε οποιαδήποτε προσπάθεια προοδευτικής σκέψης. Στην ουσία οι πρώτες γνήσιες ρίζες της νεοελληνικής λογοτεχνίας ήταν η λαϊκή ποίηση και τα ακριτικά τραγούδια που περιφρονήθηκαν (στην καλύτερη περίπτωση) από το θεοκρατικό καθεστώς των Βυζαντινών. 

Στέφανος Σκοδράνης από την Προλεταριακή Σημαία

Δείτε επίσης ένα τραγούδι για τον Μπελογιάννη: Έχει η Ελλάδα Μπελογιάννηδες πολλούς 

καθώς και  Το τελευταίο γράμμα του Νίκου Μπελογιάννη

Πρεμιέρα σήμερα για "Τα κορίτσια της βροχής" 6μμ ΟΛΥΜΠΙΟΝ

Η βροχή είναι ζωή!
Και η ζωή είναι μια διαρκής μάχη για την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια.

του Δημήτρη Παυλίδη

Με την πρώτη επίσημη προβολή στις 11 του Γενάρη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, ξεκινά το ανεξάρτητο ταξίδι της προς το πλατύ κοινό, η νέα ταινία της Αλίντας Δημητρίου. Με Τα Κορίτσια της Βροχής, ένα ντοκιμαντέρ διάρκειας δύο ωρών, ολοκληρώνεται η τριλογία με θέμα την πρωταγωνιστική, αλλά υποτιμημένη εν πολλοίς, συμμετοχή των γυναικών στην σύγχρονη κοινωνική και πολιτική ιστορία της χώρας. Προηγήθηκαν το βραβευμένο ντοκιμαντέρΠουλιά στον Βάλτο με θέμα τις γυναίκες στην Αντίσταση και στην μετακατοχική περίοδο και η Ζωή στους Βράχους για τον αγώνα στον Δημοκρατικό Στρατό και την σκληρή δοκιμασία στις εξορίες και στις φυλακές. Τα Κορίτσια της Βροχής είναι οι πιο πολλές, νέες κοπέλες, Λαμπράκισες πριν την Χούντα η νεότερες, που πήραν όλες ενεργά μέρος στον αντι-δικτατορικό αγώνα. Πιάστηκαν, βασανίστηκαν, δικάστηκαν, φυλακίστηκαν η εξορίστηκαν σε διάφορες περιόδους της επτάχρονης φασιστικής τυραννίας.

Παράνομη η αντιιμπεριαλιστική πάλη των λαών

Σε μία περίοδο που ο λαός και η νεολαία βιώνει με το χειρότερο τρόπο το βάθεμα της εξάρτησης της χώρας στα δεσμά του ιμπεριαλισμού, που αναζωπυρώνονται επικίνδυνοι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στην ευρύτερη περιοχή και που το σύστημα επιλέγει να καταστείλει λαϊκούς και νεολαιίστικους αγώνες, έρχεται τώρα να δοθεί «δημοκρατική» απάντηση στο τι το σύστημα θεωρεί παράνομο και τι όχι.
Με απόφασή του το Μονομελές Πρωτοδικείο Λαμίας απέρριψε την αίτηση για ίδρυση συλλόγου, επειδή αναφέρεται στο καταστατικό του ότι ο σύλλογος θα δίνει απάντηση στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ.

Η πρωτοδίκης έκρινε ότι μπορεί «...να εκθέσει σε κίνδυνο διατάραξης τις φιλικές σχέσεις του ελληνικού κράτους με το κράτος των ΗΠΑ ή με άλλα κράτη που συμμετέχουν τόσο στο ΝΑΤΟ όσο και στην ΕΕ...». Ως αποτέλεσμα αυτού, το καταστατικό του συλλόγου επιδιώκει σκοπούς που δεν εναρμονίζονται με τη νομιμότητα, καθώς σύμφωνα με την απόφαση δημιουργούνται αμφιβολίες για το κατά πόσο ο σύλλογος «.. επιδιώκει σκοπό που αντίκειται στη δημόσια τάξη», για να σημειώσει πως κανόνες δημόσιας τάξης είναι «εκείνες οι διατάξεις που συγκροτούν τα θεμέλια του κρατικού κοινωνικού και οικονομικού συστήματος της χώρας»


Με λίγα λόγια, γίνεται ξεκάθαρο ότι όποιος εναντιώνεται στο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα και αντιστέκεται στις αποφάσεις της κυβέρνησης θεωρείται παράνομος. Κηρύσσει παράνομους τους λαϊκούς και νεολαιίστικους αγώνες ενάντια στους πολέμους της Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Παλαιστίνης. Θεωρεί παράνομους τους αγώνες του λαού ενάντια στην πολιτική του Μνημονίου, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ.
Η απόφαση αυτή έχει άμεση σχέση με το νέο νόμο-πλαίσιο που καταργεί το Άσυλο, τους συλλόγους και ανοίγει την άμεση παρέμβαση του κράτους στα όργανα του φοιτητικού κινήματος.

Βέβαια, για να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα, η προσπάθεια συγκρότησης του νέου συλλόγου έγινε από την ΠΚΣ στην προσπάθειά της να «γεννηθεί ένας πραγματικός σύλλογος σπουδαστών» (όπως αναφέρει ο Ριζοσπάστης στις 4/6), καθώς στον υπάρχοντα σύλλογο είχε αυτοδυναμία η ΔΑΠ για πολλά χρόνια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η όποια προσπάθεια γίνει για νέο σύλλογο δεν αλλάζει τους πραγματικούς συσχετισμούς και ταυτόχρονα δημιουργεί κακό προηγούμενο φυγής από την πραγματικότητα, πάλης έξω από αυτή, ενδεχομένως δύο εκλογικών διαδικασιών και πάει λέγοντας. Με λίγα λόγια, διασπά την ενιαιότητα του φοιτητικού κινήματος.
Πάντως, γίνεται ξεκάθαρο ότι βρισκόμαστε μπροστά σε νέες εξελίξεις, που το σύστημα ανοίγει τα χαρτιά του και βαφτίζει παράνομο οποιονδήποτε αντιστέκεται σε αυτό.

17 Αυγούστου, 67 χρόνια από το Μπλόκο της Κοκκινιάς

Από τα πιο περίεργα γεγονότα του μπλόκου είναι η μαρτυρία του Δημήτρη Χάρου ενός «εκτελεσμένου» που αν και στήθηκε στον τοίχο κατάφερε να επιζήσει:
«…Πηδάμε τη μάντρα του σπιτιού μαζί με τον αδερφό μου. Για κακή μας όμως τύχη, βρέθηκαν μπροστά μας Γερμανοί. Εκεί χωρίς καμιά διατύπωση μας έστησαν στον τοίχο του σπιτιού μας, μπροστά στα μάτια της μάνας μας. Δυο πιστολιές και ο αδερφός μου έπεσε νεκρός. Δεν πρόλαβα καλά καλά να τον δω πεσμένο κι έπεφτα κι εγώ χτυπημένος στο χέρι και στην κοιλιά. Πνιγμένος στο αίμα έβλεπα το Γερμανό να ετοιμάζεται για τη χαριστική βολή. Σαν κεραυνός αντήχησε η πιστολιά στ' αυτί μου. Ένα κόκκινο σύννεφο μου σκότισε τα μάτια. Αργότερα συνήλθα. Γύρω μου άκουγα τα γερμανικά γαυγίσματα. Εμεινα ακίνητος…Σώθηκα…Η σφαίρα με βρήκε στο αυτί και βγήκε από το μάγουλο…» (Λιάτσου, σελ. 37-38).


Κοκκινιά, Λευτεριά και Ελλάδα
Ποίημα του Γ. Χατζηαναστασίου
Απ' το βρόχο του μπλόκου βγαλμένη
τους καπνούς, τη φωτιά, τα χωνιά,
τη θηλιά που σού είχαν στημένη
ξεπετιέσαι ψηλά Κοκκινιά
Ατσαλένια πατρίδα του ιδρώτα
μη λυγώντας να ζήσεις σκυφτά
δίνεις αίμα κι ανάβεις τα φώτα
μιας Αυγούστου τρανής δεκαεφτά
Των Ελλήνων μεγάλη γενιά
μετερίζι στων Ούννων τη μπόρα.
Μην ξεχάσεις του μπλόκου την ώρα
Κοκκινιά, Κοκκινιά, Κοκκινιά».
Πολυβόλα σκορπούν την ορφάνια
κάθε μάνα το γιο της ζητά
και η δόξα με δάφνης στεφάνια
από μνήμα σε μνήμα πετά
Κοκκινιά, Λευτεριά και Ελλάδα
στο βωμό κάποιας μάντρας σφιχτά,
στα ουράνια υψώσαν λαμπάδα
μιας Αυγούστου τρανής δεκαεφτά

Το 1944, ήταν η τελευταία χρονιά της κατοχής στην Ελλάδα και σημαδεύτηκε από γεγονότα φρίκης, όπως σφαγές αμάχων, ολοκαυτώματα χωριών αλλά και μπλόκα και εκτελέσεις στην Αθήνα και άλλες μεγάλες πόλεις. Οι λόγοι που οδήγησαν τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους στην τακτική των μπλόκων μέσα στην Αθήνα δεν έχουν να κάνουν μόνο με σπασμωδικές ενέργειες των κατακτητών λίγο πριν την ήττα. Ο βασικότερος λόγος είναι το δυνάμωμα της αντιστασιακής δράσης του λαού, όχι μόνο στην ύπαιθρο που ο ΕΛΑΣ είχε κυριαρχήσει πλήρως, αλλά και στα μεγάλα αστικά κέντρα. Ας μην ξεχνάμε ότι τα Γρεβενά, η Καρδίτσα, τα Τρίκαλα και το Καρπενήσι ελέγχονταν από τον ΕΛΑΣ από τα μέσα του 1943. Την ίδια χρονιά ματαιώθηκε η επέκταση της βουλγαρικής κατοχής σε ολόκληρη την ελληνική Μακεδονία και τη Θράκη μετά από μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις στη Θεσσαλονίκη, σε πολλές πόλεις της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας και με αποκορύφωμα τη μεγάλη παναθηναϊκή διαμαρτυρία με τη συμμετοχή 300 χιλιάδων λαού στις 22 Ιουλίου του 1943. Η τελευταία διαδήλωση χτυπήθηκε από τα γερμανικά τανκς με αποτέλεσμα 30 διαδηλωτές να σκοτωθούν και περίπου 200 να τραυματιστούν. Ο σκοπός όμως επιτεύχθηκε και η επέκταση της βουλγαρικής ζώνης κατοχής ματαιώθηκε.

18 Mάη: φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές Ψηφίζουμε Αγωνιστικές Κινήσεις σε ΑΕΙ-ΤΕΙ Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά μας στη ζωή

Του Γιάννη Καραμήτρου

Σε λίγες ώρες οι φοιτητές και σπουδαστές από όλη την Ελλάδα ψηφίζουν στους συλλόγους τους στις φετινές φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές. Σε μια χρονιά πολύ διαφορετική από όλες τις άλλες. Ολα τα δεδομένα της προ Μνημονίου εποχής έχουν καταργηθεί ή αμφισβητούνται. Οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, το κατώτατο μεροκάματο, η ασφάλιση, η υγεία, η παιδεία. Το βιοτικό επίπεδο που είχε κατακτήσει ο λαός μας τις προηγούμενες δεκαετίες έχει καταρρακωθεί.

Το σοκ είναι τόσο ισχυρό, που θέλει το χρόνο του για να «χωνευτεί». Πόσω μάλλον που ο λαός και η νεολαία για δεκαετίες τρεφόταν με αυταπάτες και με ψεύτικες ελπίδες που την τάιζε το σύστημα και οι ρεφορμιστές της Αριστεράς. Τι να πρωτοθυμηθούμε. Τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ που προσπαθούσαν με όλα (κυριολεκτικά) τα μέσα να πείσουν για το μάταιο του αγώνα. Που προσπαθούσαν να επαναπαύουν τους φοιτητές και σπουδαστές, λέγοντάς τους πως η ιστορία τελείωσε. Πως οι όποιες κατακτήσεις και τα δικαιώματά τους δεν κινδυνεύουν. Πως το μέλλον είναι στρωμένο με ροδοπέταλα.

Από κοντά και οι ορθόδοξοι της Αριστεράς στο ρόλο του κυματοθραύστη του κινήματος της νεολαίας. Δεν υπήρξε μαζική φοιτητική και σπουδαστική κινητοποίηση τα τελευταία χρόνια που να μην υπονομεύτηκε και κατασυκοφαντήθηκε από την «πρωτοπορία». Και αυτές δεν ήταν λίγες. Οι κινητοποιήσεις του Μαΐου-Ιουνίου του 2006 ενάντια στον τότε νόμο πλαίσιο, οι μεγαλειώδεις καταλήψεις ενάντια στην κατάργηση του άρθρου 16, ο Δεκέμβρης του 2008. Με τη δικαιολογία πως οι αγώνες της νεολαίας είναι «λίγοι», δεν έχουν «προοπτική», κάνανε ό,τι περνάει από το χέρι τους για να μαντρωθεί ξανά η νεολαία. Να ξαναγυρίσει στα αμφιθέατρα. Ωστε να μπορέσουν να ξαναγυρίσουν και αυτοί στους «μεγάλους» αγώνες. Στις εκλογικές αναμετρήσεις και στην επαναστατική γυμναστική των «μυημένων».

18 ΜΑΗ: ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Ψηφίζουμε Αγωνιστικές Κινήσεις

για να δυναμώσει η φωνή της αντίστασης

          Στις 18 Μάη θα πραγματοποιηθούν οι φετινές φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές. Με τους φοιτητές και τους σπουδαστές να έχουν ήδη πάρει μια γερή δόση μνημονιακής πολιτικής και να γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις συνέπειές της.

Οι φοιτητικές εκλογές στο φόντο της γενικευμένης κρίσης του συστήματος

 Και δεν είναι δυνατόν να μην τις γνωρίζουν, όταν κάθε οικογένεια έχει και από έναν άνεργο, όταν έχει υπάρξει μια τεράστια υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου και των όρων ζωής του λαού. Η νεολαία γνωρίζει πως είναι φούμαρα τα λόγια πως ΄΄κρίση είναι θα περάσει΄΄. Αντιλαμβάνεται πως το μέλλον που της ετοιμάζουν είναι το μέλλον της σύγχρονης δουλείας, της ανεργίας, της ελαστικής εργασίας, της ανασφάλειας. Αντιλαμβάνεται πως είναι αναλώσιμη. Και όσο περισσότερο η κυβέρνηση, η τρόικα και το ΔΝΤ παίρνουν μέτρα, τόσο περισσότερο η νεολαία ανακαλύπτει αυτή την αλήθεια.Η αβεβαιότητα για το μέλλον γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, από την στιγμή που η νεολαία βλέπει πως όλο και περισσότεροι λαοί γίνονται αναλώσιμοι, κρέας στα κανόνια των ιμπεριαλιστών.

Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ και πρόσφατα η Λιβυή. Είναι πολύ μακρύς ο κατάλογος των χωρών ώστε να μη χωράει αμφιβολία. Η νεολαία έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι δεν είναι κάποια μεμονωμένα περιστατικά αλλά αφορούν άμεσα και το δικό της μέλλον. Γιατί οι ΄΄περιφερειακοί΄΄ πόλεμοι έχουν ως αιτία την όξυνση της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης για το ξαναμοίρασμα του κόσμου και των αγορών. 

Το χρέος και η πραγματικότητα της εξάρτησης

 Την ίδια αιτία έχει και το ΄΄άρμεγμα΄΄ χωρών και λαών που άλλοτε ήταν, κατά έναν τρόπο, στο απυρόβλητο. Η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, αύριο η Ισπανία. Το ότι είναι χώρες της ΄΄Δύσης΄΄ και όχι της ΄΄περιφέρειας΄΄ ή του ΄΄Νότου΄΄ και μάλιστα ορισμένες από αυτές του σκληρού πυρήνα της ΄΄Δύσης΄΄ (Ισπανία) δεν απαγόρευσε στα ιμπεριαλιστικά τοκογλυφικά κεφάλαια να τις λεηλατήσουν, να υποθηκεύσουν τους λαούς τους και να τους καταδικάσουν στην φτώχεια, για να σωρεύουν κεφάλαια, πλούτο και ισχύ οι βασικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Έτσι ώστε να χρησιμοποιούν αυτή την αυξημένη ισχύ, έτσι ώστε να βγούν ενισχυμένες στον παγκόσμιο οικονομικό, πολιτικό και στρατηγικό ανταγωνισμό.

Η όλη φιλολογία και αντιπαράθεση για την αναδιάρθρωση (για το αν θα γίνει και πώς θα γίνει) δεν αφορά το λαό και την καλυτέρευση της ζωής του. Αφορά την κουτάλα, το ποιος ιμπεριαλιστής θα βάλει χέρι και με ποιους όρους στα ΄΄φιλέτα΄΄. Στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, της ΔΕΗ, των λιμανιών, των αεροδρομίων, των ΔΕΚΟ.

Ένα γράμμα προς τους συναγωνιστές της ΕΑΑΚ

Με αφορμή τις πρόσφατες διαδικασίες αποσυντονισμού των φοιτητικών συλλόγων στη Θεσσαλονίκη

Αυτή τη στιγμή το φοιτητικό κίνημα βαδίζει μπροστά σε μια ιστορική μάχη ενάντια στο Μνημόνιο, τη συνθήκη της Μπολόνια και την ελληνική κυβέρνηση. Η κατάθεση του νόμου-πλαίσιο θα σημάνει την ισοπέδωση των ιστορικών δικαιωμάτων που έχουν οι έλληνες φοιτητές. Η ανατροπή του μπορεί να γίνει το πρώτο ραγισμένο τζάμι του Μνημονίου, μπορεί να αποτελέσει πυροδότη της λαϊκής έκρηξης. Θα έλεγε λοιπόν κανείς ότι οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά και δη στη ριζοσπαστική θα έπρεπε να έχουν τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση, να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να διδαχθούν από τα λάθη τους. Αν δεν γνώριζε τον ανιστόρητο οπορτουνισμό που έχει καταβάλει για ακόμα μια κρίσιμη στιγμή τους συναγωνιστές μας!

Η ουσία του ζητήματος είναι ότι για την ΕΑΑΚ ο στόχος αυτός (η πτώση του νόμου) είναι «λίγος» και δεν ανταποκρίνεται στην περίοδο. Διαπιστώνουν οι δυνάμεις της ΕΑΑΚ ότι «χρειάζεται ένα συνολικό πλαίσιο για να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα στην παιδεία, ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα» (διαγραφή του χρέους, εθνικοποίηση των τραπεζών, απαγόρευση των απολύσεων κ.τ.λ.). Προβάλλοντας για ακόμα μία φορά την ανιστόρητη αυτή αντίληψη, ότι δήθεν τα κινήματα δεν συγκροτούνται πάνω σε αιχμές, αλλά σε γραφειοκρατικές χαρτούρες προγραμμάτων που χρειάζονται 4 σελίδες πλαίσιο για να αναλυθούν και να ψηφιστούν(;) από τους φοιτητικούς συλλόγους. 

Για την απόφαση της δίκης Κορκονέα - Σαραλιώτη

Ενοχους χωρίς ελαφρυντικά έκρινε το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αμφισσας τους ειδικούς φρουρούς Επαμεινώντα Κορκονέα και Βασίλη Σαραλιώτη για τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου το Δεκέμβρη του 2008 στα Εξάρχεια, δολοφονία που αποτέλεσε το έναυσμα για μια ολόκληρη νεολαιίστικη –και όχι μόνο– εξέγερση. Και επέβαλε στον πρώτο την ποινή της ισόβιας κάθειρξης για «ανθρωποκτονία από πρόθεση με άμεσο δόλο» και στον δεύτερο 10ετή φυλάκιση για «απλή συνέργεια» στη δολοφονία. Και οι δύο μεταφέρθηκαν στις φυλακές Δομοκού, ενώ έχουν ασκήσει έφεση, ευελπιστώντας σε ευνοϊκότερες ποινές. Η αίσθηση «δικαίωσης» ή «απόδοσης δικαιοσύνης» που μπορεί να νιώσει ο καθένας που εξοργίστηκε με τη δολοφονία αυτή από την καταδίκη των δολοφόνων αυτών μπορεί πολύ γρήγορα να… αδυνατίσει, αν αναλογιστούμε πως:

Πρώτο: Η υπόθεση δεν έχει «κλείσει» οριστικά, δεδομένης και της δίκης στο Εφετείο. Καμιά «εμπιστοσύνη» δεν μπορεί να υπάρχει στην αστική ταξική «Δικαιοσύνη» και στις «εκπλήξεις» που επιφυλάσσει.

Δεύτερο: Ο Κορκονέας κι ο Σαραλιώτης μπορεί να καταδικάστηκαν, δεν «καταδικάστηκε» όμως η πολιτική που «όπλισε» το χέρι τους, η πολιτική ενός συστήματος που τους «γεννά». Το αντίθετο! Αυτή «ζει και βασιλεύει» -και δεν θα μπορούσε να ’ταν διαφορετικά- μέσα από την ένταση της καταστολής και της κρατικής τρομοκρατίας, μέσα από την ποινικοποίηση των αγώνων, τη «στοχοποίηση» του ίδιου του λαού, της νεολαίας, των απεργών, των διαδηλωτών, την αφαίρεση των στοιχειωδέστερων δημοκρατικών δικαιωμάτων. Οταν μάλιστα, στη φάση που έχουμε μπει, «απαιτείται» σκλήρυνση, όξυνση και αναβάθμισή της!

Τρίτο: Καθοριστικό για την απόφαση που πάρθηκε ήταν πως το ενδεχόμενο «ν’ ανάψει πάλι η φωτιά» από μια «ευνοϊκή» για τους δολοφόνους ποινή, να βγει η νεολαία (αλλά και ο λαός!) ξανά, μαζικά και μαχητικά, στους δρόμους θα ήταν μια εξέλιξη που δεν θα επιθυμούσε σε καμιά περίπτωση το σύστημα και οι διαχειριστές του. Ειδικά στη σημερινή φάση της συνολικότερης επίθεσης στο λαό, ειδικά όταν «ανοίγει» πιο σφοδρά και η επίθεση στο μέτωπο της παιδείας. Και μπροστά σ’ αυτό το ενδεχόμενο, δεν διστάζει να «θυσιάσει» ακόμα και κάποια απ’ τα «παιδιά του» και πραιτοριανούς του.

Βεβαίως αυτά ισχύουν, χωρίς να υποτιμούμε ούτε τη σημασία του όποιου κινήματος αναπτύχθηκε –σ’ όποιο βαθμό και όπως αναπτύχθηκε– σχετικά με τη δίκη αυτή, ιδιαίτερα κατά το ξεκίνημά της (στη μακρινή απ’ το κέντρο των εξελίξεων Αμφισσα, με ό,τι πολιτικές και διαδικαστικές συνέπειες είχε αυτό) ούτε βεβαίως και την ίδια την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 που, όπως είπαμε, λήφθηκε πολύ σοβαρά υπόψη απ’ τους κρατούντες όσον αφορά τα πιθανά ενδεχόμενα σε περίπτωση… «αθώωσης» (γιατί έχουμε δει και «αθωώσεις» μετά την ολοκλήρωση των εφέσεων και τη χρήση των «ευνοιών» του νόμου, θυμηθείτε τις περιπτώσεις Μελίστα και Καλαμπόκα) ή επιβολής «ποινών χαϊδέματος».
πηγή: Προλεταριακή Σημαία

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ (…made in USA) ΓΡΥΣΠΟΛΑΚΗ

Προτάσεις κόλαφος για τα φοιτητικά δικαιώματα οι προτάσεις Γρυσπολάκη, πρύτανη του πανεπιστημίου Χανίων, που κατατέθηκαν στην 63η σύνοδο των πρυτάνεων. Ο Γρυσπολάκης δε μασά τα λόγια του, όπως κάνουνε τα περισσότερα κυβερνητικά έγγραφα και αποφάσεις που αφορούν το πανεπιστήμιο. Μιλά χύμα και τσουβαλάτα, εκφράζοντας τα πιο αντιδραστικά κέντρα του συστήματος που έχουν κυριολεκτικά ξεσαλώσει μετά την προσφυγή στο μηχανισμό ΕΕ, ΔΝΤ. Λέει τις αλήθειες του συστήματος για το μέλλον που ετοιμάζουν για τη σπουδάζουσα νεολαία. Την αλήθεια που συστηματικά και για χρόνια προσπαθούσε να αποκρύψει ο πολιτικός λόγος των ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και οι ανοησίες περί αντεπίθεσης και αντιπροτάσεων της Αριστεράς στα πανεπιστήμια. Μια αλήθεια που πλέον λέγεται στυγνά και με τον αέρα του ρεβανσισμού από το κεφάλαιο.

Αλλά ας δώσουμε το λόγο και στον ίδιο. Διαβάζουμε από την εισαγωγή του κειμένου του για τα κακώς κείμενα, κατά τον ίδιο, του νόμου 1268/1982: 

«(α) η συνδιοίκηση και η υπερβολική συμμετοχή των φοιτητών στα εκλεκτορικά σώματα ανάδειξης οργάνων διοίκησης

(β) η φοίτηση άνευ -κατ' ουσίαν- χρονικού περιορισμού και

(γ) το μη υποχρεωτικό της παρακολούθησης των μαθημάτων και συνακόλουθα η εντατικοποίηση των σπουδών

(δ) η άνευ κόστους για το φοιτητή απώλεια μαθημάτων

(ε) η χωρίς κριτήρια χορήγηση δωρεάν συγγραμμάτων

(στ) η καταστρατήγηση της έννοιας του ασύλου και η ανοχή όλων μας λόγω της τρομοκρατίας και της ασκούμενης βίας που ασκείται εκ μέρους μειοψηφιών στα πανεπιστημιακά όργανα διοίκησης έχουν καταστροφικές συνέπειες στη λειτουργία και την απόδοση των Πανεπιστημίων και στον εκμαυλισμό των συνειδήσεων των νέων ανθρώπων. Επιπλέον, η τύποις και μόνον αξιολόγηση των Πανεπιστημίων έχει αδρανήσει μία εκ των ων ουκ άνευ ακαδημαϊκή λειτουργία τους λόγω της έλλειψης πόρων για τη συνέχιση της εξωτερικής αξιολόγησης».

Στο κυρίως κείμενο φυσικά διευκρινίζει ώστε να μην υπάρχουν περιθώρια για παρερμηνείες. Να τι λέει για τους ταξικούς φραγμούς μέσα στο πανεπιστήμιο: «Τα εν λόγω Σώματα πρότειναν η διάρκεια φοίτησης (4, 5 ή 6 έτη) να προσαυξάνεται το πολύ κατά ένα ή δύο έτη και όχι κατά 100%, όπως προβλέπει ο νόμος. Με αυτό τον τρόπο, επιτυγχάνεται η επιβαλλόμενη υποχρεωτική παρακολούθηση των μαθημάτων.» Με ένα σμπάρο, λοιπόν, δύο τρυγόνια για τον κύριο Γρυσπολάκη: και υποχρεωτική παρακολούθηση μαθημάτων και διάρκεια φοίτησης ν+1 από 2ν όπως το προβλέπει ο νόμος-πλαίσιο 3549/2007 (όπου ν τα έτη σπουδών).

ΔΝΤ: Ο,τι αγγίζει... ρημάζει! 11 παραδείγματα χωρών που δέχτηκαν τις... ευεργετικές παρεμβάσεις του!

Σχετικά μεγάλο άρθρο, αξίζει όμως για τα στοιχεία που παραθέτει και καταρίπτει κάποιους μύθους που χρησιμοποιούνται σαν επιχειρήματα υπέρ του ΔΝΤ.

Το ΔΝΤ είναι σε όλους γνωστό ως ένας αμείλικτος οργανισμός, ο οποίος παρεμβαίνει σε χώρες που έχουν οικονομικά προβλήματα, δανείζοντάς τους με αντάλλαγμα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα «αναδιάρθρωσης», όπως λένε, των αδύναμων οικονομιών τους. Το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: ανεργία και εξαθλίωση για τους λαούς, χωρίς πάντα διόρθωση των οικονομικών δεικτών, εξ’ αιτίας των οποίων, υποτίθεται, έγινε η παρέμβαση του ΔΝΤ.

Ακριβώς εδώ βρίσκεται η ουσία και ο χαρακτήρας του οργανισμού αυτού. Ο ρόλος του δεν είναι αυτός που επίσημα παρουσιάζεται, δηλαδή η παροχή τεχνικής βοήθειας και τεχνογνωσίας για την αντιμετώπιση οικονομικών κρίσεων. Είναι η ευθεία και ωμή παρέμβαση στην οικονομία μιας χώρας, με στοχο να την κάνει παράδεισο κερδοφορίας για το κεφάλαιο και, επομένως, κόλαση εξαθλίωσης για τους λαούς.

Ετσι, το ΔΝΤ δεν ξεκινά από το δεδομένο ότι κάθε χώρα μπορεί να θρέψει τους κατοίκους της, αλλά από το δεδομένο ότι ο πλούτος που μπορεί να παράξει κάθε χώρα πρέπει να είναι διαθέσιμος, και μάλιστα με τους πιο ευνοϊκούς όρους, στα γεράκια των μονοπωλίων. Και ότι οι έννοιες εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία -το στοιχειώδες, δηλαδή, δικαίωμα ενός λαού να κάνει κουμάντο στον τόπο του- είναι ανύπαρκτες μπροστά στο …ύψιστο, πανθομολογούμενο και αναμφισβήτητο …δικαίωμα του κεφαλαίου να αυξάνει τα κέρδη του.

Οι ίδιες οι θεμελιώδεις αντιφάσεις του καπιταλιστικού συστήματος, όμως, είναι αυτές που ενεργοποιούνται με βίαιο τρόπο, πετώντας στα σκουπίδια τη σοφία των σκληρών τεχνοκρατών του ΔΝΤ. Είναι πολλές οι περιπτώσεις εκείνες στις οποίες η μείωση του εργατικού κόστους και η, συνακόλουθη, μείωση της αγοραστικής δύναμης του λαού χειροτέρεψαν ουσιαστικά την κατάσταση, φέρνοντας τα αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα.

Φυσικά, το ζήτημα δεν είναι ότι το ΔΝΤ δεν έχει …μαρξιστική παιδεία! Το ζήτημα είναι ότι είναι λάθος να κρίνουμε το ρόλο του με οικονομικούς και μόνο όρους, χωρις να τους γειώνουμε στο πεδίο της πολιτικής. Εκεί, όλα αυτά που φαίνονται ως παράλογα αποκτούν το πραγματικό τους νόημα.

Μπορεί στο ΔΝΤ να κάνουν κουμάντο οι Αμερικάνοι, όμως συμμετέχουν όλοι οι ιμπεριαλιστές, Ευρώπη, Ιαπωνία, Κίνα, Ρωσία. Αρα, το ζήτημα των αντιθέσεων και των εκάστοτε συσχετισμών μεταξύ τους ξεδιπλώνεται και στο ΔΝΤ και εκφράζεται στις παρεμβάσεις του στις διάφορες χώρες. Γι’ αυτό και η περίπτωση κάθε χώρας είναι ξεχωριστή, από την άποψη ότι κάθε χώρα έχει την ιστορία της, τις σχέσεις της, τις δεσμεύσεις της, οι οποίες δεν είναι υποχρεωτικά πάντα οι ίδιες. Οπως δεν είναι ίδιες και οι επιδιώξεις της κάθε ιμπεριαλιστικής δύναμης σε κάθε περίπτωση.

Στην ίδια λογική, κάθε άρχουσα τάξη δεν είναι ίδια, όπως και κάθε λαός δεν είναι ίδιος. Το αστικό πολιτικό σύστημα σε κάθε χώρα αντιμετωπίζει με διαφορετικό τρόπο το ΔΝΤ, αντέχει ή όχι τις παρεμβάσεις του και μπορεί να βγει ενισχυμένο ή όχι από αυτές. Κάτι που, σε μεγάλο βαθμό, εξαρτάται και από τις αντιστάσεις που θα καταφέρει ο κάθε λαός να αναπτύξει.

Αυτό ακριβώς είναι το άλλο σημαντικό πολιτικό ζήτημα που μπορεί να έχει καθοριστικό ρόλο σε μια παρέμβαση του ΔΝΤ: η λαϊκή αντίδραση. Η οποία, σε όσες περιπτώσεις εκφράστηκε και αναπτύχθηκε, έβαλε σημαντικό πρόβλημα και στους ιμπεριαλιστές του ΔΝΤ και στη ντόπια άρχουσα τάξη. Αποδεικνύοντας ότι, μπροστά στη λαϊκή οργή, τα πανίσχυρα στελέχη του συστήματος είναι όχι μόνο λίγα, αλλά και φοβισμένα και πανικοβλημένα.

Η παρουσίαση που ακολουθεί, λοιπόν, των παρεμβάσεων του ΔΝΤ τα τελευταία χρόνια σε 11 χώρες, έχει το νόημα να δείξει τι περίπου μας περιμένει και στην Ελλάδα, με την έννοια των βασικών κατευθύνσεων που θα επιβληθούν. Τα συγκεκριμένα μέτρα που πάρθηκαν σε κάθε περίπτωση μοιάζουν, η συνταγή είναι, στις γενικές της γραμμές, η ίδια, αλλά η εξειδίκευσή της ποικίλλει κατά περίπτωση.

Ετσι κι αλλιώς, η Ελλάδα έχει την ιδιαιτερότητα να είναι μέλος της ευρωζώνης, να έχει το ίδιο νόμισμα με βασικές ιμπεριαλιστικές χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία και να έχει ζητήσει την παρέμβαση όχι μόνο του ΔΝΤ, αλλά και της ΕΕ. Συνεπώς τα παιχνίδια των συσχετισμών είναι ήδη αρκετά διαφορετικά, οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις ξετυλίγονται στη χώρα μας και η εξέλιξή τους, τόσο συνολικά όσο και ειδικά, θα επηρεάσει την πορεία των πραγμάτων.

Είναι, πάντως, αξιοσημείωτο το γεγονός ότι στην ιστορία των παρεμβάσεων του ΔΝΤ θα αναγνωρίσουμε όχι μόνο γνωστά μέτρα, αλλά και γεγονότα που καθόρισαν τις εξελίξεις. Η επίκληση των κερδοσκόπων, ο ρόλος των ΜΜΕ, οι μειώσεις στις κρατικές δαπάνες, ο ρόλος των κυβερνησεων και αρκετά άλλα που ζούμε αυτές τις μέρες είναι χιλιοπαιγμένες σκηνές στην ιστορία του ΔΝΤ. Ας ελπίσουμε να επαναληφθούν και στη χώρα μας και οι σκηνές των αγώνων των λαών ενάντια στην πείναι και την εξαθλίωση!

Αργεντινή

Η Αργεντινή είναι, μάλλον, η πιο γνωστή περίπτωση παρέμβασης του ΔΝΤ και η αιτία γι’ αυτό είναι οι μεγάλες λαϊκές αντιδράσεις που προκάλεσε.

Η ιστορία ξεκινά γύρω στο 1990, όταν πρόεδρος ήταν ο Κάρλος Μένεμ. Η Αργεντινή έπασχε από υπερπληθωρισμό, με αύξηση των τιμών κατά διψήφιο ποσοστό κάθε μήνα (5.000% είχε φτάσει ο πληθωρισμός το 1989!). Το ΔΝΤ πρότεινε τότε τη σύνδεση του εθνικού νομίσματος (πέσο) με το δολάριο σε σταθερή ισοτιμία (ένα προς ένα) και προχώρησε σε δανεισμό συνολικά περισσότερων από 13 δισ. δολαρίων μέσα στην επόμενη δεκαετία.

Την περίοδο αυτή, το ΔΝΤ θεωρούσε την Αργεντινή χώρα-μοντέλο, επειδή εφάρμοζε κατά γράμμα τις επιταγές του, οι οποίες εντάσσονταν στη γενικότερη πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στο πρόβλημα του χρέους των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Τα μέτρα περιλάμβαναν κατάργηση των επιδοτήσεων, μείωση της φορολογίας, αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία και ιδιωτικοποιήσεις σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας (ενέργεια, τηλεπικοινωνίες και ύδρευση πουλήθηκαν σε ξένους, ενώ μέχρι το 1999 το 90% των τραπεζών είχε ιδιωτικοποιηθεί).

8η Μάρτη: Ημέρα της γυναίκας

Η αναγκαιότητα του γυναικείου κινήματος σήμερα

Ο ξεσηκωμός των εργατριών στην υφαντουργία της Νέας Υόρκης στις 8 Μάρτη 1857, που βγήκαν δυναμικά στους δρόμους να διεκδικήσουν μείωση των ωρών εργασίας, καλύτερο μεροκάματο και ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και ζωής, στάθηκε ορόσημο για τους αγώνες των γυναικών όλου του κόσμου. Το 1910 στο Παγκόσμιο Συνέδριο Σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη, με πρόταση της επαναστάτριας Κλάρας Τσέτκιν καθιερώθηκε η 8 Μάρτη ως «διεθνής ημέρα των εργαζόμενων γυναικών». Από τότε μέχρι σήμερα πολλά έχουν μεσολαβήσει. Το γυναικείο κίνημα πέρασε από χίλια κύματα, όπως τα εργατικά και λαϊκά κινήματα. Στις μέρες μας ιχνεύονται τα βήματά του.

Στο διάστημα των 150 χρόνων έχουν αλλάξει πολλά σε χώρες στις οποίες αναπτύχθηκαν, με διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα γυναικεία κινήματα. Τόσο σ’ αυτές όσο και σε άλλες όπου ο σκοταδισμός βασιλεύει, ένα πράγμα παραμένει αναλλοίωτο. Οι γυναίκες παραμένουν πάντοτε καταπιεσμένες. «Το μισό τ’ ουρανού», όπως χαρακτήριζε ο πρόεδρος Μάο Τσε Τουνγκ τις γυναίκες, συνεχίζει να βρίσκεται κρυμμένο πίσω από πυκνά σύννεφα.

Σήμερα, στα περισσότερα κράτη του κόσμου σε θεσμικό επίπεδο έχουν κατοχυρωθεί τα δικαιώματα των γυναικών στην εργασία, την ψήφο, τις σπουδές, το διαζύγιο, την έκτρωση. Σε κάποια άλλα, η γυναίκα συνεχίζει να βρίσκεται κάτω από καθεστώς δουλείας. Ομως, εξακολουθούν να παραμένουν προς διεκδίκηση τα πάντα. Η διττή φύση της ανισοτιμίας της γυναίκας παραμένει: από τη μια η ταξική και από την άλλη η φυλετική. Η ενασχόληση του φεμινιστικού κινήματος τις προηγούμενες δεκαετίες μόνο με τη φυλετική πλευρά του ζητήματος οδήγησε σε λαθεμένες και αναποτελεσματικές τακτικές. Δεν πρέπει να κάνουμε το λάθος να σταθούμε μόνο στην ταξική πλευρά, που ασφαλώς είναι η βασική, και να αγνοήσουμε την άλλη που έχει να κάνει με το εποικοδόμημα, με αντιλήψεις που για χιλιάδες χρόνια είναι ριζωμένες σε πολιτισμούς και θρησκείες και που στηρίζουν τη φιλοσοφία τους σε πατριαρχικές δομές της κοινωνίας. Και οι δύο μονομερείς τοποθετήσεις αμφισβητούν την αναγκαιότητα ύπαρξης του γυναικείου κινήματος.

Η είσοδος της γυναίκας στην εργασία αποτελεί ασφαλώς το πρώτο βήμα για τη χειραφέτησή της. Καμία συζήτηση για γυναικεία απελευθέρωση δεν μπορεί να γίνει χωρίς οικονομική ανεξαρτησία από τον άνδρα. Η εργασία στον καπιταλισμό, όπως δεν απελευθέρωσε τον άνδρα, βρίσκει τρόπους να δημιουργήσει νέες ανισότητες στη γυναίκα. Αλλωστε, το κεφάλαιο χρησιμοποιεί πάντα τη γυναικεία εργασία ελαστικά, ανάλογα με τις ανάγκες του. Ρίχνει πρώτες τις γυναίκες στην ανεργία, τη μερική απασχόληση, τη μερική αμοιβή, εφαρμόζει πρώτα σ’ αυτές κάθε αντεργατικό μέτρο.

Η οικονομική κρίση που έχει ξεσπάσει καταμετρά ως πρώτα θύματα τις γυναίκες εργαζόμενες. Η παραπέρα όξυνση της κατάστασης θα οξύνει με τη σειρά της τα προβλήματα των γυναικών σε όλα τα επίπεδα. Πολλές γυναίκες προκειμένου να εργαστούν αναγκάζονται να δηλώνουν πως δεν θα κάνουν παιδιά. Ταυτόχρονα, παρακολουθούμε τη συστηματική και χυδαία χρησιμοποίηση των γυναικών ως εμπόρευμα ή ως μηχανές αναπαραγωγής που πρέπει να διοχετεύσουν την ενέργειά τους στο νοικοκυριό του σπιτιού.

Η καταστρατήγηση των ασφαλιστικών κατακτήσεων των γυναικών βαφτίζεται ως ισότητα των δύο φύλων. Η άρση της προστασίας της μητρότητας ως προστασία της πατρότητας. Μέσα σε όλα αυτά, η απουσία του γυναικείου κινήματος είναι κραυγαλέα. Φαίνεται πως ως υποκείμενο δεν υπάρχει. Οσο απουσιάζει τόσο φαντάζει αναγκαίο.

Κάθε γυναίκα εργαζόμενη καλείται σήμερα να αντισταθεί και να δώσει τη μάχη ενάντια στην κατάργηση των δικαιωμάτων της, την ανεργία, τη μερική δουλειά και τη μερική ζωή. Καλείται να υπερασπιστεί την ίδια της την ύπαρξη ενάντια στον αναχρονισμό που επιβάλλει το σύστημα σε όλα τα επίπεδα. Μόνο που ταυτόχρονα πρέπει να σπάσει τη γυάλα, να περάσει το κατώφλι του σπιτιού, να αφήσει τα παιδιά στο σύζυγο, να κατέβει στη διαδήλωση, να συμμετέχει στις συλλογικές διαδικασίες και τις συνελεύσεις, να αργήσει να επιστρέψει στο σπίτι. Να δώσει, δηλαδή, μαζί με τις μεγάλες μάχες πολλές και δύσκολες μικρότερες, καθημερινές και άχαρες. Να συμμετέχει, με άλλα λόγια, στη δύσκολη υπόθεση της γυναικείας απελευθέρωσης και του γυναικείου κινήματος, της ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος, της Αριστεράς και της κομμουνιστικής προοπτικής. Να παλέψει ενάντια στη βαρβαρότητα του συστήματος.

 Από Προλεταριακή Σημαία, 615, Σάββατο 7 Μάρτη 09

Κάτω τα χέρια από το άσυλο!

«Προστασία του Ακαδημαϊκού Ασύλου» έχει ως τίτλο η επιστολή της υπουργού Παιδείας προς τους πρυτάνεις στις 28/01/2010 και η ειρωνεία θα ήταν κωμική, αν η συντονισμένη επίθεση που συνεχίζεται απέναντι στο άσυλο δεν ήταν τόσο σημαντική.

Με ισχυρό πάτημα το νέο νόμο-πλαίσιο, η Διαμαντοπούλου ανοίγει και επίσημα το ζήτημα της κατάργησης του ασύλου και ζητά την εφαρμογή ακόμα μίας από τις διατάξεις του νόμου. Η ύπαρξη του νέου νόμου-Πλαίσιο δίνει τέτοια άνεση στον καινούριο κύκλο επίθεσης της κυβέρνησης, που, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην επιστολή, αρκεί η εφαρμογή των προβλέψεων του νόμου. Αντίστοιχη άνεση προσφέρει και η απόλυτη διάθεση συνεργασίας των πρυτάνεων στο θέμα, πράγμα που «υπενθυμίζεται» ήδη από την πρώτη πρόταση του κειμένου.

Το υπουργείο καλεί τους πρυτάνεις σε διάλογο με συγκεκριμένα δεδομένα: ότι κάθε πανεπιστήμιο πρέπει να ορίσει επακριβώς τους χώρους που προβλέπονται για έρευνα και εκπαίδευση (δηλαδή τα σημεία στα οποία θα ισχύει το άσυλο) και ότι πρέπει να διασφαλιστεί η επικοινωνία με όλους τους αρμόδιους ώστε να αντιμετωπίζονται τα «περιστατικά» σε πραγματικό χρόνο. Επιπλέον, βάζει θέμα πλήρους καταγραφής των χώρων που τελούν υπό μακροχρόνια κατάληψη και λήψης διαρκών μέτρων περιφρούρησης των πανεπιστημίων. Για να μην υπάρχει καμιά παρεξήγηση περί των προθέσεων της κυβέρνησης, η επιστολή αναφέρει ότι γενικός στόχος είναι «η προστασία της ελεύθερης έκφρασης όλων των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας, της αδιάλειπτης λειτουργίας της εκπαίδευσης και της έρευνας στα ιδρύματα και της δημόσιας περιουσίας».

 

Η επίθεση στο άσυλο ως κατακτημένο δικαίωμα του κινήματος δεν σταμάτησε ποτέ. Από τη συκοφάντηση των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και των φοιτητικών τους παρατάξεων, των πρυτανικών αρχών και των ΜΜΕ, μέχρι τη νομική κατοχύρωση και τις εισβολές της αστυνομίας. Η επιστολή καλεί στην κάλυψη των όποιων «κενών» έχουν μείνει για την πλήρη ισοπέδωση του λαϊκού δικαιώματος του ασύλου. Του εργαλείου εκείνου που έχει βοηθήσει στην ανάπτυξη των φοιτητικών και λαϊκών αγώνων, του δικαιώματος του κινήματος να συναντηθεί, να συζητήσει και να οργανώσει τους αγώνες του χωρίς την κρατική καταστολή.

Πρέπει να γίνει καθαρό ότι το χτύπημα του ασύλου αποτελεί κομμάτι της επίθεσης που δέχεται συνολικά ο λαός απέναντι στα δημοκρατικά του δικαιώματα, σε μια προσπάθεια να αγωνίζεται με χειρότερους όρους. Ειδικά τώρα που η επίθεση γίνεται σε τέτοιο εύρος και βάθος, η οχύρωση του συστήματος απέναντι στους λαϊκούς και νεολαιίστικους αγώνες γίνεται πιο επιτακτική. Στην προσπάθειά του αυτή, το σύστημα δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ακόμα και τα πιο ακραία παρακρατικά του όργανα, με πρόσφατο παράδειγμα την προσπάθεια των νεοναζί να συγκεντρωθούν στα Προπύλαια το Σάββατο 6/2. Η χυδαιότητα της κίνησης αυτής ανέδειξε και τις σημαντικές ευθύνες της Αριστεράς που αδυνατεί να απαντήσει ουσιαστικά σε αντίστοιχες ενέργειες, ανοίγοντας το ζήτημα μαζικά στον κόσμο, αλλά αφήνει την απάντηση να δοθεί από αναρχικές ομάδες στη συνήθη λογική και πρακτική του κυνηγητού φασιστών από «μασκοφόρους εκδικητές».

Πρέπει να γίνει σαφές ότι το φοιτητικό και λαϊκό κίνημα είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για τη διασφάλιση του ασύλου απέναντι στο σύστημα και τους μηχανισμούς του - νομικούς, κατασταλτικούς και ιδεολογικούς. Το άσυλο αποτελεί κατάκτηση του κινήματος, ενώ η όποια νομική του κατοχύρωση ως τώρα συνοδεύεται πάντα με όρους για την άρση του. Δεν υπάρχει κανένας «εκπρόσωπος» φοιτητών, κανένας πρύτανης και καμία σύγκλητος που να έχει «αρμοδιότητα» να αποφασίζει για τα λαϊκά δικαιώματα. Το κίνημα στο σύνολό του και η Αριστερά που αναφέρεται σε αυτό πρέπει και μπορούν με τους αγώνες τους να υπερασπιστούν το δικαίωμα του ασύλου τόσο από τη συκοφάντησή του ως «ακαδημαϊκό» ή ως αιτία για την εγκληματικότητα που το ίδιο το σύστημα γεννάει όσο και από τις επιθέσεις της κυβέρνησης και των κατασταλτικών μηχανισμών - κρατικών και παρακρατικών.

 

Αναδημοσίευση από Προλεταριακή Σημαία 13-02-2010 φ635