«Ο Μπελογιάννης ζει μες στις καρδιές μας» 60 χρόνια από τη θυσία του

«Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά 

πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε. 

Μ’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία. 

Μ’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει» (Γ. Ρίτσος)

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1915. Από τα εφηβικά του χρόνια εντάσσεται ενεργά στο μαθητικό κίνημα της εποχής, υπερασπιζόμενος πάντα τις προοδευτικές ιδέες και τα σοσιαλιστικά ιδανικά. Στα φοιτητικά του χρόνια (Νομική Αθήνας) θα διωχθεί για την πολιτική του δράση και θα σταματήσει τις σπουδές. Μόλις στα είκοσί του χρόνια θα γίνει γραμματέας της κομματικής οργάνωσης του ΚΚΕ της Αμαλιάδας. Τα νεανικά του χρόνια θα σημαδευτούν από συλλήψεις, βασανιστήρια, εξορίες και φυλακίσεις. 

Την περίοδο της κατοχής ήταν φυλακισμένος στην Ακροναυπλία μαζί με άλλους κομμουνιστές και παρά το γεγονός ότι οι πολιτικοί κρατούμενοι ζήτησαν να αφεθούν ελεύθεροι για να υπερασπιστούν την πατρίδα, η κυβέρνηση τους παρέδωσε στους Γερμανούς. 

Σύντομα όμως θα δραπετεύσει για να γίνει καπετάνιος του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο. Αργότερα στον εμφύλιο θα είναι πολιτικός επίτροπος της 10ης Μεραρχίας του ΔΣΕ και μετά το 1949 μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ. 

Μετά την ήττα του 1949 αρχίζει μια νέα περίοδος για τη χώρα μας, από τις πιο σκοτεινές. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, εκτελώντας πιστά τις επιταγές των ΗΠΑ, δημιουργούν ένα κλίμα τρομοκρατίας που απλώνεται σε όλη τη χώρα. Στημένες δίκες, εξορίες, εκτελέσεις αριστερών αλλά και δημοκρατών που πήραν μέρος στην Εθνική Αντίσταση. 

Ετσι, το Δεκέμβρη του 1950 συλλαμβάνεται και ο Μπελογιάννης μαζί με τη σύντροφό του Ελλη Ιωαννίδου και άλλους αγωνιστές. Μετά από περίπου 10 μήνες θα ξεκινήσει η δίκη στο στρατοδικείο της Αθήνας. Η κατηγορία βασίζεται στον Αναγκαστικό Νόμο 509/1947. Με το νόμο αυτό το ΚΚΕ θεωρήθηκε παράνομο, προδοτικό και ξενοκίνητο κόμμα που δρούσε ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας. Ας σημειωθεί ότι οι κατηγορούμενοι ήταν συνολικά 93 και όλα αυτά γίνονται επί κυβερνήσεως του «μετριοπαθούς» Πλαστήρα. Η δίκη διεξάγεται σε κλίμα πιέσεων και εκβιασμών από τη μεριά των Αμερικάνων. Ταυτόχρονα όμως θα δημιουργηθεί κι ένα παγκόσμιο κλίμα αλληλεγγύης στους κατηγορούμενους. 

Στην απολογία του ο Μπελογιάννης με θάρρος και χωρίς περιστροφές υπερασπίζεται τις ιδέες του και η δίκη εξελίσσεται σε δριμύ κατηγορώ προς το αντιδραστικό καθεστώς. Οι όροι αντιστρέφονται και ο κατηγορούμενος γίνεται κατήγορος. 

«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το κόμμα μου παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας. Στο πρόσωπό μου δικάζεται η πολιτική του ΚΚΕ (…) Τα δικαστήριά σας είναι δικαστήρια σκοπιμότητας. Γι’ αυτό δε ζητώ την επιείκειά σας. Αντικρίζω την καταδικαστική σας απόφαση με περηφάνια και ηρεμία. Με το κεφάλι ψηλά θα σταθώ μπροστά στο εκτελεστικό σας απόσπασμα. Αλλά είμαι σίγουρος πως θα ‘ρθει η μέρα που οι ίδιοι δικαστές που τώρα με δικάζουν θα ζητήσουν χάρη απ’ τον ελληνικό λαό. Δεν έχω άλλο τίποτε να πω.» 

Στις 16 Νοέμβρη του 1951 το στρατοδικείο ανακοινώνει την απόφασή του. Ο Μπελογιάννης μαζί με άλλους 11 καταδικάζονται σε θάνατο. Η απόφαση θα προκαλέσει παγκόσμιο κύμα αντιδράσεων και αναγκάζει την κυβέρνηση Πλαστήρα να δηλώσει ότι δεν θα γίνει η εκτέλεση. 

Μια νέα σκευωρία όμως έχουν ήδη ετοιμάσει για τον Μπελογιάννη οι ΗΠΑ με την ελληνική κυβέρνηση. Ο Μπελογιάννης θα οδηγηθεί σε νέα δίκη στις 15 Φλεβάρη του 1952 μαζί με άλλους 28 κατηγορούμενους, με βαρύτερες κατηγορίες, όπως η κατασκοπία, που βασίζονται στον Αναγκαστικό Νόμο 375/1936 που θέσπισε ο Μεταξάς. 

Ξανά όμως ο Μπελογιάννης θα καταρρίψει όλες τις συκοφαντίες στο δικαστήριο. «Εμείς αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από εκείνους που μας κατηγορούν. Το αποδείξαμε τότε που η λευτεριά, η ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα βρίσκονταν σε κίνδυνο. Παλεύουμε για να ξημερώσουν και για την πατρίδα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο. Κι αν χρειαστεί θυσιάζουμε γι’ αυτό και τη ζωή μας.» Η απόφαση όμως ήταν ήδη ειλημμένη. Θάνατος για τον Μπελογιάννη και άλλους 7. 

Οι προοδευτικοί άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο ξεσηκώνονται και απαιτούν να μην εκτελεστεί η απόφαση. Δημιουργήθηκε η Παγκόσμια Οργάνωση αλληλεγγύης για τη σωτηρία του Μπελογιάννη, που πραγματοποίησε συγκεντρώσεις και έστειλε διαμαρτυρίες στην κυβέρνηση και τον ΟΗΕ. Διαμαρτυρίες απ’ όλο τον κόσμο κατακλύζουν το διεθνή Τύπο και ζητούν τη ματαίωση της εκτέλεσης. Διεθνούς φήμης καλλιτέχνες όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν, συγγραφείς όπως ο Σαρτρ, ο Κοκτό, ο Μπενουά, ο ίδιος ο Ντε Γκολ, στέλνουν τηλεγραφήματα εναντίωσης στις εκτελέσεις. 

Ακόμα και ο συντηρητικός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Σπυρίδων Βλάχος, ζητεί από το βασιλιά να μη γίνουν εκτελέσεις, δηλώνοντας: «Εχω συγκλονιστεί απ’ το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο κι από των πρώτων Χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή». 

Η σοβιετική Επιτροπή στον ΟΗΕ κάνει τα πάντα για να σώσει τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του. Ομως η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, κάτω από τις νέες απειλές των Αμερικάνων, δεν προβαίνει σε καμιά ενέργεια. 

Ο Ν. Μπελογιάννης (δεξιά) και ο Ν. Καλούμενος 
προσάγονται στο δικαστήριο για τη δίκη τους. 
(φωτ. Κ. Μεγαλοκονόμου)

Παρά τις διαμαρτυρίες, η απόφαση θα εκτελεστεί για τους 4 από του 8 αγωνιστές. Οι υπόλοιποι θα πάρουν χάρη από το Συμβούλιο Χαρίτων. Ο Νίκος θα πέσει νεκρός από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος το πρωί της Κυριακής της 30ής Μάρτη του 1952. Μαζί του και οι σύντροφοί του Νίκος Καλούμενος, Ηλίας Αργυριάδης και Δημήτρης Μπάτσης. 

Η σύντομη ζωή του Μπελογιάννη ήταν γεμάτη με αγώνες για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Η μορφή του θα παραμείνει αθάνατη. Για μας θα είναι πάντα ο φλογερός επαναστάτης που δεν λύγισε ούτε μια στιγμή και που δεν δίστασε να προσφέρει την ίδια του τη ζωή για την πατρίδα. 

Τέλος, αξίζει να αναφερθούμε και σε μια όχι και τόσο γνωστή πτυχή της ζωής του, το συγγραφικό του έργο. Στο πολύ σημαντικό βιβλίο του «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» αναφέρεται αναλυτικά στα εξωτερικά δάνεια που πήρε η Ελλάδα από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής (από το 1824 μέχρι την εποχή της συγγραφής του βιβλίου) και τον τρόπο που συνέβαλαν αυτά στην υποτέλεια και την εξάρτηση της χώρας μας και την αποτροπή της αυτοδύναμης ανάπτυξής της. Το δεύτερο σημαντικό έργο του «Οι μακρινές ρίζες της νεοελληνικής λογοτεχνίας» αναφέρεται στις απαρχές της ιστορίας της νεοελληνικής λογοτεχνίας, στα χρόνια της βυζαντινής αυτοκρατορίας, όπου η καταπίεση απέτρεψε οποιαδήποτε προσπάθεια προοδευτικής σκέψης. Στην ουσία οι πρώτες γνήσιες ρίζες της νεοελληνικής λογοτεχνίας ήταν η λαϊκή ποίηση και τα ακριτικά τραγούδια που περιφρονήθηκαν (στην καλύτερη περίπτωση) από το θεοκρατικό καθεστώς των Βυζαντινών. 

Στέφανος Σκοδράνης από την Προλεταριακή Σημαία

Δείτε επίσης ένα τραγούδι για τον Μπελογιάννη: Έχει η Ελλάδα Μπελογιάννηδες πολλούς 

καθώς και  Το τελευταίο γράμμα του Νίκου Μπελογιάννη

Σαν σήμερα...13 Αυγούστου

1968: Ο Αλέκος Παναγούλης προσπαθεί να ανατινάξει το αυτοκίνητο του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Στις 13 Αυγούστου 1968, η στρατιωτική Χούντα βρίσκεται ήδη ενάμιση χρόνο στην εξουσία, προσβάλλοντας κάθε έννοια δημοκρατίας και ελευθερίας. Ιδρυτής της αντιστασιακής οργάνωσης «Εθνική Αντίσταση» επιχειρεί να δολοφονήσει με βόμβα τον δικτάτορα Γιώργο Παπαδόπουλο, στο Λαγονήσι. Τα εκρηκτικά, που ήταν τοποθετημένα κάτω από τον δρόμο που περνούσε το αυτοκίνητο του πραξικοπηματία, εκρήγνυνται 3 δευτερόλεπτα αργότερα και ο Παπαδόπουλος διασώζεται. Ο Παναγούλης συλλαμβάνεται μετά από μέρες, υφίσταται τρομερά βασανιστήρια, φυλακίζεται σε ένα τόσο μικρό κελί, όπου ζει «εντοιχισμένος» όπως αναφέρει, δραπετεύει και συλλαμβάνεται ξανά, για να αποφυλακιστεί τελικά το 1973 μετά από διεθνή κινητοποίηση. Σε συνέντευξή του στην Οριάνα Φαλάτσι ανέφερε σχετικά: «Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο».

Ψήφισμα αλληλεγγύης στο διωκόμενο αγωνιστή Χ.Τ.

Την Τετάρτη 23/2/2011, μέρα γενικής απεργίας, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων και νεολαίας μαζικοποίησαν τις απανταχού απεργιακές κινητοποιήσεις. Φαίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρα ότι η ληστρική πολιτική Κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ που επιτίθεται εδώ και ένα χρόνο σε κατακτήσεις δεκαετιών σε εργασία, κοινωνικές παροχές και δημοκρατικά δικαιώματα, είναι ανεπιθύμητη και σπέρνει τη μαζική οργή. Οι φωνές των όσων αντιστέκονται γίνεται πιο ηχηρή από ποτέ και η δράση τους για την ανατροπή κλιμακώνεται.

    Σε μια τέτοια συγκυρία,  και ακριβώς επειδή η κυβέρνηση δεν έχει κανένα σύμμαχο για την υπεράσπιση της πολιτικής της, επιλέγει να χτυπήσει τις διαδηλώσεις προκειμένου να τρομοκρατήσει τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας αλλά και για να αποτρέψει τη μαζικοποίηση των κινητοποιήσεων.

    Στη Θεσσαλονίκη, η στάση της Αστυνομίας ήταν απροκάλυπτα επιθετική. Η πρόθεσή της να διαλύσει την πορεία έγινε ξεκάθαρη από την αρχή της κινητοποίησης ενώ λίγο πριν το τέλος της πορείας στην πλατεία Αριστοτέλους σύσσωμα ΜΑΤ και Ασφάλεια άρχισαν να κυνηγούν στα τυφλά διαδηλωτές με σκοπό τη σύλληψή τους.

    Κατά τη διάρκεια του ανθρωποκυνηγητού αυτού, ασφαλίτες ντυμένοι με πολιτικά, αφού ακινητοποίησαν το συμφοιτητή μας Χ.Τ. (φοιτητής ηλεκτρολόγος-μηχανικός ΑΠΘ και εργαζόμενος στα τηλεφωνικά κέντρα του ΟΤΕ), τον ξυλοκόπησαν και ύστερα τον προσήγαγαν στη Γ.Α.Δ.Θ. απ’ όπου και μας ανακοινώθηκαν μετά από ώρες οι κατηγορίες της σύλληψής του.

• Δηλώνουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στον διωκόμενο συμφοιτητή μας
• Οι δίκαιοι αγώνες του λαού και της νεολαίας δεν καταστέλλονται, δεν ποινικοποιούνται
• Απαιτούμε την άμεση απόσυρση όλων των κατηγοριών από τον Χ.Τ.

Ανακοίνωση Τύπου του Υπ. Παιδείας για τη δολοφονια Τεμπονέρα

Πριν από 20 χρόνια, ένας μάχιμος εκπαιδευτικός και αγωνιστής, ο Νίκος Τεμπονέρας, γίνεται θύμα ωμής βίας εντός του σχολικού χώρου.

Η μνήμη του είναι ζωντανή, για να συμβολίζει το μεγαλείο του μάχιμου στην τάξη εκπαιδευτικού και των δημοκρατικών διεκδικήσεων και ταυτόχρονα να υπενθυμίζει, με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο, ότι ειδικά στο χώρο της Παιδείας, έννοιες όπως η βία και η μισαλλοδοξία δεν έχουν καμία θέση.

Η δολοφονία του, τον καθιστά μέχρι σήμερα, σύμβολο αγωνιστικού πνεύματος, αλλά και οδηγό προσφοράς και δράσης.

Γραφείο Τύπου Επικοινωνίας και Διαδικτύου

Υπουργείου Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων

Σχόλιο δικό μας: Το υπουργείο μνημονεύει τον Τεμπονέρα και τον αγώνα που έδωσε, υπερθεματίζοντας κατά της βίας σα να μην ήταν το ίδιο το ΠΑΣΟΚ που απάλλαξε το δολοφόνο του! Τάσσεται υπέρ του αγώνα αυτού λες και δεν ήταν ο αγώνας της ξεσηκωμένης νεολαίας και των εκπαιδευτικών το '90-'91 ενάντια σε μέτρα και πολιτικές ίδιες με αυτές που το ίδιο το ΠΑΣΟΚ εφάρμοζε και εφαρμόζει εδώ και τόσα χρόνια! Μέτρων που εισήγαγε ο τότε υπουργός Παιδείας Κοντογιαννόπουλος και που λίγα χρόνια μετά τον δέχτηκε στην αγκαλιά του το ΠΑΣΟΚ!

Βίντεο ντοκουμέντο για τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα

Ο Νίκος Τεμπονέρας δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από παρακρατική ομάδα σε κατειλημμένο σχολικό συγκρότημα της Πάτρας τα μεσάνυχτα της 8ης Ιανουαρίου 1991 (σφήνωσαν σιδερολοστό στο κρανίο του, ενώ ήταν ήδη χτυπημένος και πεσμένος στο έδαφος), κατά τη διάρκεια των μαθητικών κινητοποιήσεων ενάντια στο νομοσχέδιο του τότε Υπουργού Παιδείας Κοντογιαννόπουλου. 

Tο βίντεο περιέχει αμοντάριστα πλάνα με τα όσα συνέβησαν αμέσως μετά τη δολοφονία του καθηγητή από τον Καλαμπόκα. Μαρτυρίες καθηγητών και μαθητών που βρέθηκαν στα επεισόδια, τις κινητοποιήσεις που ακολούθησαν και τέλος πλάνα από την κηδεία του Ν. Τεμπονέρα. 

 

Νίκος Τεμπονέρας: 20 χρόνια από τη δολοφονία του εξακολουθεί να εμπνέει τους αγώνες της νεολαίας

Αναδημοσιεύουμε links και αποσπάσματα από 2 παλιότερα κείμενα των Αγωνιστικών Κινήσεων

Κείμενο Γενάρη 2009 - Ο Τεμπονέρας Ζει με Πέτρουλα Λαμπράκη στους Αγώνες της εποχής μας μας οδηγεί!

 

Στις 9 του Γενάρη συμπληρώνονται 18 χρόνια από τη δολοφονία του καθηγητή και μέλους του ΕΑΜ, Ν. Τεμπονέρα. Εξαρχής τονίζουμε πως η δολοφονία αυτή ήταν πολιτική και όχι αποτέλεσμα ενός συγκυριακού γεγονότος. Η αναφορά στο Ν. Τεμπονέρα, όπως και σε κάθε αγωνιστή του κινήματος, δε γίνεται επετειακά και υπό τη μορφή μνημόσυνου. Τιμάμε τους αγωνιστές αυτούς και τους θυμόμαστε μέσα από τη συμμετοχή και την ενίσχυση των σύγχρονων κινημάτων. Διδασκόμαστε και εμπνεόμαστε από την ιστορία για την αποτελεσματικότερη συμβολή στους αγώνες του σήμερα.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα τα γεγονότα του ’91 χρειάζεται να γίνει μια σύντομη περιγραφή της τότε περιόδου και των χαρακτηριστικών της.

Κείμενο Γενάρη 2010 - 19 χρόνια μετά ο Νίκος Τεμπονέρας ζει στους αγώνες του σήμερα

Το ’90-91 ήταν χρονιά μεγάλων αγώνων της νεολαίας απέναντι στο πολυνομοσχέδιο του τότε υπουργού Παιδείας Βασίλη Κοντογιαννόπουλου. Το σύνολο σχεδόν των σχολείων και των σχολών τελούσαν υπό κατάληψη ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Η αρχή του 1991 βρίσκει μαθητές και φοιτητές να παίρνουν από την πρώτη μέρα αποφάσεις για κατάληψη των σχολείων και των σχολών σε κάθε μέρος της χώρας. Η κυβέρνηση έρχεται σε αδιέξοδο και χρησιμοποιεί κάθε μέτρο καταστολής και τρομοκρατίας για να υπερασπίσει την πολιτική της. Προσπαθεί να σπάσει τις καταλήψεις στα σχολεία και να σταματήσει των αγώνα των μαθητών με κάθε μέσο.

Σημείωμα από την κατάληψη του ΤΕΙ Πάτρας

ΣΦΕΝΤΟΝΑ: ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΕΡΝΤΑΛ ΕΡΕΝ

ΣΑΒΒΑΤΟ 18/12 18.00 ΣΤΗ ΣΦΕΝΤΟΝΑ

ΣΥΖΗΤΗΣΗ με Τούρκους και Κούρδους πολιτικούς πρόσφυγες

ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ μετούρκικο και κούρδικο πολιτικό τραγούδι

Διαβάστε την ιστορία του Ερντάλ Ερέν στο άρθρο του Αθέατου Κόσμου,

καθώς και την προσπάθεια της καπηλείας από την κυβέρνση Ερντογάν:

 

Αγκυρα-Ουλουντσαλάρ
Ο μικρός ήρωας με το σακάκι τουίντ

ΕΡΝΕΣΤΟ "ΤΣΕ" ΓΚΕΒΑΡΑ

Με αφορμή την επέτειο της δολοφονίας του (9 Οκτώβρη 1967)  δημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο από το blog Αντίσταση στις γειτονιές!

"Η λαϊκή υποστήριξη είναι όρος sine qua non (εκ των ων ουκ άνευ) του αντάρτη"

Τσε (Εγχειρίδιο για τον ανταρτοπόλεμο)

Σκοπός αυτού του αφιερώματος δεν είναι μια ιστορική αναδρομή στη ζωή και τη δράση του "Τσε" Γκεβάρα, αλλά μια προσπάθεια να ξεδιπλωθούν σημαντικές πλευρές τόσο του θεωρητικού και πολιτικού του στοχασμού όσο και της επαναστατικής πρακτικής του, που αποδεικνύουν ότι ο Τσε δεν είναι ο "αυτοκτονικός επαναστάτης" ούτε και ο "άγιος της επανάστασης". Πολύ περισσότερο, ο "Τσε" δεν είναι και τόσο "βολικός" να χρησιμοποιηθεί σαν άλλοθι της "ένοπλης προπαγάνδας" των ομάδων που άνθισαν στη δεκαετία του '60-70 στην Ευρώπη.

Θα το πούμε από την αρχή, η ζωή και η δράση του Τσε Γκεβάρα είναι αποτέλεσμα έντονων αντιφάσεων που ξεκινούν από την ένταξη ενός μικροαστού γιατρού στην ταξική πάλη έτσι όπως αυτή διεξαγόταν στη Λ. Αμερική με την αφοσίωση που επέδειξε στην υπόθεση της επανάστασης μέχρι το τέλος της ζωής του σαν απάντηση στα αδιέξοδα που είχε δημιουργήσει η επικράτηση του ρεβιζιονισμού στο κομμουνιστικό κίνημα τη δεκαετία του '60.

Ο Τσε δεν είναι ο μαρξιστής που εντάσσεται "κανονικά" στο εργατικό και επαναστατικό κίνημα. Μαθαίνει το μαρξισμό μέσα στη δράση των επαναστατών της Λ. Αμερικής που οργανώνουν αντιιμπεριαλιστικά κινήματα για την εθνική ανεξαρτησία των χωρών τους από τις ΗΠΑ. Ο Τσε όμως μαθαίνει καλά το μαρξισμό, ίσως γιατί τον μαθαίνει μέσα στη φωτιά της μάχης και όχι σαν αποστεωμένη ακαδημαϊκή θεωρία.

"Υπάρχουν αλήθειες τόσο προφανείς, που δεν ωφελεί να τις συζητά κανείς. Πρέπει να είσαι μαρξιστής με την ίδια φυσικότητα με την οποία είσαι υπέρ του Νεύτωνα στη φυσική ή υπέρ του Παστέρ στη βιολογία" έλεγε και έγραφε ο Τσε εκτιμώντας την ανάγκη της σύνδεσης της επαναστατικής δράσης με την απελευθερωτική θεωρία του μαρξισμού σαν όρο για την επιτυχία των στόχων του κινήματος τόσο στη Λ. Αμερική όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο. Ολα αυτά τα χρόνια από το θάνατό του γίνονται διάφορες προσπάθειες και από διάφορες πλευρές να "φτιαχτεί" η εικόνα ενός νεαρού επαναστάτη που σκοτώνεται για ένα όραμα και ένα ιδανικό ανέφικτο. Δεν του ρίχνουν λάσπη όπως σε άλλους επαναστάτες (αν και θα είχαν να πουν). Τον Τσε τον θέλουν σαν την απόδειξη ότι η επανάσταση ενάντια στην κοινωνική αδικία και την εκμετάλλευση είναι πράξη ουτοπική, ιδιαίτερα μάλιστα στην εποχή μας, αναχρονιστική. Έχουν μετατρέψει τη φωτογραφία και το όνομα του Τσε σε ένα εμπορικό προϊόν που πουλάει από μπλουζάκια, πόστερ και μπρελόκ μέχρι μάρκα μπίρας!!!

Το σύστημα προσπαθεί να ενσωματώσει τον επαναστάτη Τσε Γκεβάρα και να τον μετατρέψει σε έναν ανώδυνο επαναστατικό μύθο, ιδιαίτερα στο χώρο της νεολαίας. Είναι γεγονός ότι μέχρις ενός σημείου το σχέδιο αυτό αποδίδει.

22 Μάη 1963 - Δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη

Τα γεγονότα της Τετάρτης 22 Μάη του 1963

Το βράδυ της 22 Μάη του 1963, μέσα σε κλίμα πρωτόγνωρης τρομοκρατίας, ο Λαμπράκης εκφωνούσε ομιλία της Επιτροπής για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη στην αίθουσα του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος, στη Θεσσαλονίκη. Το κτίριο βρισκόταν στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Ερμού και είχε περικυκλωθεί από 180 ένστολους χωροφύλακες και πολλούς άλλους με πολιτικά. Επικεφαλής τους ήταν ο επιθεωρητής Χωροφυλακής Βορείου Ελλάδας, υποστράτηγος Κωνσταντίνος Μήτσου, αλλά παρευρισκόταν όλη η ηγεσία της αστυνομίας, ο διευθυντής Αστυνομίας Θεσσαλονίκης, συνταγματάρχης Ευθύμιος Καμουτσής, ο υποδιευθυντής Αστυνομίας, αντισυνταγματάρχης Μιχάλης Διαμαντόπουλος, ο διοικητής Ασφαλείας Θεσσαλονίκης, ταγματάρχης Κωνσταντίνος Δόλκας και οι υπομοίραρχοι Εμμ. Καπελώνης και Δ. Κατσούλης. Ο τελευταίος ήταν γνωστός κομμουνιστοφάγος, προϊστάμενος της «Υπηρεσίας Δίωξης Κομμουνισμού». Εκατοντάδες φασιστοειδή και παρακρατικοί την ίδια στιγμή πραγματοποιούσαν αντισυγκέντρωση στον ίδιο περίπου χώρο.

19 χρόνια μετά ο Νίκος Τεμπονέρας ζει στους αγώνες του σήμερα

Το ’90-91 ήταν χρονιά μεγάλων αγώνων της νεολαίας απέναντι στο πολυνομοσχέδιο του τότε υπουργού Παιδείας Βασίλη Κοντογιαννόπουλου. Το σύνολο σχεδόν των σχολείων και των σχολών τελούσαν υπό κατάληψη ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Η αρχή του 1991 βρίσκει μαθητές και φοιτητές να παίρνουν από την πρώτη μέρα αποφάσεις για κατάληψη των σχολείων και των σχολών σε κάθε μέρος της χώρας. Η κυβέρνηση έρχεται σε αδιέξοδο και χρησιμοποιεί κάθε μέτρο καταστολής και τρομοκρατίας για να υπερασπίσει την πολιτική της. Προσπαθεί να σπάσει τις καταλήψεις στα σχολεία και να σταματήσει των αγώνα των μαθητών με κάθε μέσο.

Στην Πάτρα κινητοποιείται η ΟΝΝΕΔ με επικεφαλής τον τότε πρόεδρό της και δημοτικό σύμβουλο Γιάννη Καλαμπόκα, και τα στελέχη της Σπίνο και Μαραγκό επιτίθενται στα σχολεία με στόχο να διώξουν τους καταληψίες, εκτελώντας κατά γράμμα τις εντολές της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Στις 9 του Γενάρη, μετά από ένα όργιο βίας κατά των μαθητών, που αποτέλεσμα είχε τον τραυματισμό πολλών από αυτούς, ανακαταλαμβάνουν το 3ο Γυμνάσιο-Λύκειο της πόλης. Καταφτάνει άμεσα έξω από το σχολείο πολύς κόσμος, ανάμεσά τους και ο καθηγητής και μέλος του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου (ΕΑΜ) Νίκος Τεμπονέρας, ο οποίος στην προσπάθεια να μπει στο προαύλιο του σχολείου δολοφονείται με λοστό από τον Καλαμπόκα.

Το ίδιο βράδυ γίνεται διαδήλωση από χιλιάδες κόσμο στην Πάτρα. Το άλλο πρωί ξεσπούν άμεσα διαδηλώσεις σε κάθε πόλη της χώρας. Στις 11 του μήνα, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου κατεβαίνει στους δρόμους. Η κυβέρνηση, παίζοντας το τελευταίο της χαρτί, χτυπάει άγρια την πορεία. Ξυλοδαρμοί, δακρυγόνα και συλλήψεις δεν καταστέλλουν τους διαδηλωτές και τα επεισόδια συνεχίζονται όλη την ημέρα. Στο κτίριο του Κ. Μαρούση σκοτώνονται 4 άτομα από πυρκαγιά που ξεκίνησε από δακρυγόνο των δυνάμεων καταστολής. Η οργή του κόσμου αναγκάζει την κυβέρνηση να αποσύρει το πολυνομοσχέδιο και ο υπουργός παραιτείται. Ο Καλαμπόκας καταδικάζεται αρχικά σε ισόβια, για να αποφυλακιστεί 3 χρόνια μετά από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ενώ οι συνεργοί του φυλακίζονται για λίγους μήνες.

Τόσα χρόνια μετά ο Νίκος Τεμπονέρας δείχνει ακόμα το δρόμο στους αγώνες της νεολαίας. 19 χρόνια μετά, εμπνέει ακόμα το λαό και τη νεολαία που παλεύουν για τα δικαιώματά τους, που αντιστέκονται στα σχέδια του συστήματος και δεν τρομοκρατούνται από κανέναν.

Ο Τεμπονέρας Ζει με Πέτρουλα Λαμπράκη στους Αγώνες της εποχής μας μας οδηγεί!

Στις 9 του Γενάρη συμπληρώνονται 18 χρόνια από τη δολοφονία του καθηγητή και μέλους του ΕΑΜ, Ν. Τεμπονέρα. Εξαρχής τονίζουμε πως η δολοφονία αυτή ήταν πολιτική και όχι αποτέλεσμα ενός συγκυριακού γεγονότος. Η αναφορά στο Ν. Τεμπονέρα, όπως και σε κάθε αγωνιστή του κινήματος, δε γίνεται επετειακά και υπό τη μορφή μνημόσυνου. Τιμάμε τους αγωνιστές αυτούς και τους θυμόμαστε μέσα από τη συμμετοχή και την ενίσχυση των σύγχρονων κινημάτων. Διδασκόμαστε και εμπνεόμαστε από την ιστορία για την αποτελεσματικότερη συμβολή στους αγώνες του σήμερα.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα τα γεγονότα του ’91 χρειάζεται να γίνει μια σύντομη περιγραφή της τότε περιόδου και των χαρακτηριστικών της.

Αν ξεκινήσουμε για το τι συνέβαινε τότε εκτός Ελλάδας, σίγουρα αυτό που κυριαρχούσε ήταν η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Έκλεινε μια περίοδος και άνοιγε μια νέα. Για τους λαούς και τα κινήματα τελείωνε μια διαδικασία που είχε ξεκινήσει 4 δεκαετίες πριν στην ΕΣΣΔ. ‘Επικυρωνόταν’ με ένα τρόπο η ήττα των κινημάτων, με όλα τα αρνητικά που περιλαμβάνει ο όρος αυτός.

Για το κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστές άνοιγε μια νέα ευκαιρία για ανακατάταξη δυνάμεων σύμφωνα με το νέο συσχετισμό που είχε δημιουργηθεί -εξαιτίας της πτώσης του Ανατολικού μπλοκ- αλλά και ‘ξαναμοίρασμα του κόσμου’ και των σφαιρών επιρροής.

Την ίδια περίοδο έβγαιναν στη φόρα τα αστικά ιδεολογήματα όπως το ‘Τέλος της ιστορίας’ , ‘Παγκοσμιοποίηση’ κτλ κά τέτοια κίβδηλα οράματα.

Για την ΕΟΚ και τον σκληρό πυρήνα της, αναδυόταν η ιστορική ευκαιρία να αναβαθμίσει το ρόλο της σε διεθνές επίπεδο. Αυτό, βέβαια, περνούσε πάνω από το τσάκισμα των δικαιωμάτων των εργαζομένων, σε εκείνη την περίοδο ψηφίσθηκε το Μάαστριχ.

Για την Ελλάδα, τι σήμαιναν όλα αυτά; Τον εγκαινιασμό της πιο ακραίας πολιτικής και τον ενταφιασμό των δικαιωμάτων του λαού και της νεολαίας.

‘Εκσυγχρονισμός’ , ‘Λιγότερο κράτος’, ‘Ανάπτυξη’ , ‘Παραγωγικότητα’ τα ιδεολογικά όπλα της αστικής τάξης προκειμένου να εφαρμόσει την πολιτική της.

Στο τιμόνι της κυβέρνησης, μετά από 3 εκλογικές αναμετρήσεις, αναδεικνύεται η ΝΔ η οποία σε όλα τα επίπεδα χτίζει το πιο επιθετικό προφίλ.

Στην κοινωνία αρχίζει να επικρατεί αναβρασμός εξαιτίας των ιδιωτικοποιήσεων αλλά και λόγω τωμ ‘προβληματικών εργοστασίων’ που θέλουν να κλείσουν. Ξεκινάνε απεργίες και καταλήψεις εργοστασίων.

Ο χώρος της παιδείας παίζει για άλλη μια φορά την ατμομηχανή του κινήματος. Το αίτιο αυτή τη φορά είναι το ‘Πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία’ του υπουργού (νυν βουλευτή του ΠΑΣΟΚ!) Κοντογιανόπουλου, το οποίο λίγο ως πολύ ήταν ο προάγγελος των μέτρων που πάνε σήμερα να εφαρμόσουν.

Οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν το φθινόπωρο του ’90 και αγκάλιασαν από τα γυμνάσια και τα λύκεια ως και τα αει τει της χώρας, σε πολύ μεγάλη κλίμακα συμμετοχής.

Η ΝΔ ευελπιστούσε πως τα Χριστούγεννα θα λειτουργούσαν εκτονωτικά. Έπεσε έξω όμως. Πολλές καταλήψεις συνέχισαν και μέσα στις διακοπές στέλνοντας το μήνυμα πως αυτός ο αγώνας δε θα τελείωνε έτσι εύκολα. Προκειμένου να ελέγξει την κατάσταση η κυβέρνηση χρησιμοποίησε τυς κρατικούς μηχανισμούς και το παρακράτος προκειμένου να τρομοκρατήσει. Επιστρατεύτηκαν ‘αγανακτισμένοι γονείς’ έξω από τα σχολεία αλλά και διευθυντές που κατέδιδαν τα ονόματα των μαθητών του 15μελούς στην ασφάλεια για εκφοβισμό. Σημαντικό ρόλο κλήθηκαν να παίξουν και οι ομάδες τραμπούκων της ΟΝΝΕΔ ονόματι ‘ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ’ που έκαναν βόλτες έξω από τα κατειλημμένα σχολεία και τρομοκρατούσαν τους μαθητές.

Στην Πάτρα, στις 8/1/’91 ο νομάρχης Τάγαρης σε σύσκεψη διευθυντών των σχολείων λέει: «Οι καταλήψεις είναι παράνομες. Οι ανακαταλήψεις από οποιοδήποτε είναι νόμιμες»

Την ίδια μέρα σε σύσκεψη της ΟΝΝΕΔ Πάτρας με παρευρισκόμενους τους Καλαμπόκα, Μαραγκό, Γραμματίκα, Σπίνο, Σ. Σπηλιοτόπουλο κά μπαίνει το σχέδιο ανακατάληψης των σχολείων με βίαια μέσα (λοστούς , καδρόνια, ξύλο) ο κύβος είχε ριφθεί.

Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια στο Πολυκλαδικό λύκειο, 25-30 τραμπούκοι των ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ με επικεφαλή τον Καλαμπόκα κατευθύνονται προς το 3ο γυμνάσιο λύκειο , όπου μετά τον ξυλοδαρμό μαθητών του 15μελούς καταφέρνουν να ανακαταλάβουν με σκοπό να λειτουργήσει από την επόμενη μέρα.

Το γεγονός μαθαίνετε στην πόλη και διάφορος κόσμος μαζεύεται έξω από το ‘ανακατειλημμένο’ σχολείο(καθηγητές , γονείς, μαθητές, ο δήμαρχος) εκτός βέβαια από την αστυνομία που αν και επανειλημμένα είχε καλεστεί δεν πήγε, κάνοντας τις πλάτες στους δολοφόνους. Στη θέα όλου αυτού του κόσμου οι ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ τους βρίζουν, τους απειλούν και πετάνε αντικείμενα προς τα έξω. Όταν ο Ν. Τεμπονέρας μαθηματικός και καθηγητής του συγκεκριμένου σχολείου επιχειρεί να εισέλθει στο προαύλιο του σχολείου μαζί με κλιμάκιο της ΟΛΜΕ ο αρχιΟΝΝΕΔίτης και δ. Σύμβουλος Καλαμπόκας του επιτίθεται και τον χτυπάει με ένα λοστό στο κεφάλι.

Ο Ν. Τεμπονέρας σωριάζεται κάτω κλινικά νεκρός.. οι δολοφόνοι βρίσκουν ασυλία στο σπίτι του δικηγόρου και αργότερα προέδρου της ΝΔ Αχαΐας Μαρίκη.

Τα νέα μαθαίνονται αστραπιαία. 2000 κόσμος με αυθόρμητη πορεία προς τη Νομαρχία φωνάζει ‘Νομάρχης – Καλαμπόκας φασίστες δολοφόνοι’ και ζητάει να συλληφθούν οι ένοχοι. Τα κυβερνητικά επιτελεία βρίσκονται σε αναβρασμό για το πώς θα καλύψουν το έγκλημα. Μάταια όμως. Στις 10 του Γενάρη στο συλλαλητήριο της Αθήνας για τη δολοφονία του Ν. Τεμπονέρα η συμμετοχή του κόσμου είναι πολύ μεγάλη. Τα ΜΑΤ μέσα από αλόγιστη χρήση δακρυγόνων και βίας προσπαθούν να ελέγξουν την κατάσταση. Στο Κ. Μαρούσης 4 άνθρωποι καίγονται από τα δακρυγόνα.

Σε όλη την Ελλάδα την ίδια μέρα γίνονται μαζικότατες πορείες και χιλιάδες κόσμου καταδικάζει τους ενόχους.

Τα συνθήματα’ Ένας στο χώμα χιλιάδες στον αγώνα’, ‘ Ο Τεμπονέρας ζει!’ κά κυριαρχούν.

Ο Κ. Μητσοτάκης προκειμένου να εκτονώσει την κατάσταση παραιτεί τον Κοντογιανόπουλο και αποσύρει το πολυνομοσχέδιο.

Η δολοφονία του Τεμπονέρα, δεν μπορεί παρά να ειδωθεί υπό το πρίσμα της πολιτικής επιλογής της ΝΔ να αντιμετωπίσει με αυτόν τον τρόπο το κίνημα του ‘90-‘91(σ.σ την ίδια μέρα έγιναν σε όλη την χώρα πάνω από 70 ανάλογες επιθέσεις σε σχολεία). Ένοχοι δεν είναι μόνο ο Καλαμπόκας και οι ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ αλλά και τα κυβερνητικά επιτελεία που κάνουν τέτοιους σχεδιασμούς. Ο Καλαμπόκας μετά από μια χρόνια διαδικασία δικών σε Πάτρα, Βόλο, Λάρισα καταδικάζεται σε 17 χρόνια φυλακή για να έρθει λίγα χρόνια μετά η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και να τον απαλλάξει!!! 

Αναμφίβολα, ο Τεμπονέρας και μαζί με αυτόν το κίνημα του ‘90-’91 αποτελούν ορόσημο των τελευταίων δεκαετιών και ειδικά για τη νεολαία για τα συμφέροντα της οποίας ‘έπεσε’ υπερασπιζόμενος.

Τιμάμε τη μνήμη του με τους αγώνες του σήμερα ενάντια στην αναθεώρηση, το Ν.Πλαίσιο, ΙΔΒΕ, ΔΟΑΤΑΠ, άσυλο.

Τιμάμε τον Τεμπονέρα υπερασπίζοντας τα δικαιώματα μας!