Το σύστημα ετοιμάζεται. Με βάση δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών η "Ελληνική Αστυνομία" εξοπλίζεται με ότι καλύτερο έχει να επιδείξει η βιομηχανία παραγωγής κατασταλτικών μέσων, από αύρες που θα ρίχνουν ή και θα ορμούν στους διαδηλωτές μέχρι χειροβομβίδες που θα πετούν κομάτια καουτσούκ και ηλεκτροφόρα γκλομπ. Η παρακολούθηση μέσω καμερών και κοριών ενισχύεται με νέες κάμερες και υπερκοριούς που θα μπορούν να παρακολουθούν μέχρι και 800 άτομα ταυτόχρονα! Ακόμη και επέκταση της δράσης της ομάδας Δ στις γειτονιές σκέφτονται.
Και όλα αυτά με πρόσχημα τη τρομοκρατία, τη δίκη των δολοφόνων του Αλέξη και την επέτειο της δολοφονίας, επίσης, του Αλέξη! Προφανώς έχουμε να ακούσουμε και να δούμε πολλά στο άμεσο μέλλον από τα ΜΜΕ, με το πρόσχημα του πλησιάσματος στην 6η του Δεκέμβρη. Ότι λίγο ως πολύ ακούμε για την επέτειο της 17 Νοέμβρη με στόχο την ενεργοποίηση των "συντηρητικών αντανακλαστικών" της κοινωνίας.
Πρώτα θύματα της καταστολής οι "αδύναμοι" μετανάστες και η "ατίθαση" νεολαία, μη τυχόν και σηκώσουν κεφάλι και οι άλλοι, οι εργάτες, οι αγρότες, ο λαός όλος και τότε ποιός τους σώζει!
Προφανώς αυτά που φοβάται το σύστημα, το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του, είναι ακριβώς τα ξεσπάσματα τύπου Δεκέμβρη. Πολύ περισσότερο την ανάμειξη του λαού σε αυτά, το μπόλιασμά τους με τη εργατική τάξη, που μπορεί μεν να είναι ανοργάνωτη τώρα αλλά είναι μπροστά μας και το δικό της ξέσπασμα. Τα πρώτα δείγματα φάνηκαν με το ασφαλιστικό. Φοβάται γι' αυτό ετοιμάζεται γιατί δεν του έχει μείνει τίποτ' άλλο από την καταστολή. Γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι η πολιτική της φτώχιας, της ανεργίας, της λιτότητας, της ανασφάλειας και του εργασιακού μεσαίωνα, η πολιτική που βάζει ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση της νεολαίας, της στερεί τα όνειρα και της καταστρέφει τη ζωή, πάει χέρι-χέρι με τους τρομονόμους και τα νέα ιδιώνυμα, την ένταση της καταστολής, την απαγόρευση και το χτύπημα απεργιών και πορειών, την απογείωση της εργοδοτικής τρομοκρατίας και αυθαιρεσίας, την ασύδοτη δράση των μπράβων και των παρακρατικών μηχανισμών.Γιατί το σύστημα και οι πολιτικοί του εκφραστές γνωρίζουν καλά, ιδιαίτερα μετά το Δεκέμβρη και εν μέσω βαθειάς οικονομικής κρίσης, ότι οι πιο μαζικές και ελπιδοφόρες (για το λαό) κοινωνικές εκρήξεις βρίσκονται μπροστά μας. Γι αυτό και θωρακίζονται, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα. Από την ιδεολογική χειραγώγηση και την παραπληροφόρηση των ΜΜΕ, μέχρι το νομικό οπλοστάσιο και τις δυνάμεις καταστολής. Στόχος τους ο λαός και η νεολαία. Η τρομοκράτησή τους, η υποταγή τους. Για να μπορούν να διαιωνίζουν την κυριαρχία τους και το φαγοπότι τους.
Αντίστοιχα πρέπει να προετοιμάζεται και το λαϊκό κίνημα. Με τη απόκρουση της προσπάθειας ενεργοποίησης των "συντηρητικών αντανακλαστικών" της κοινωνίας με τη μαζικοποίηση των αντιστάσεων και των αγώνων του λαού στους εργασιακούς χώρους, στη γειτονιά, στα Πανεπιστήμια, στα σχολεία, παντού!
Η δίκη για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και η επέτειος για τον χαμό του έχουν σημάνει συναγερμό στην Αστυνομία
Καουτσούκ, taser και αύρες κατά διαδηλωτών
Πυρετός προετοιμασίας στην ΕΛ.ΑΣ. για ιδιαίτερα θερμό φθινόπωρο
Σε προετοιμασία για την αντιμετώπιση ενός ιδιαίτερα θερμού φθινοπώρου έχει αποδυθεί η Ελληνική Αστυνομία. Η δίκη των ειδικών φρουρών που κατηγορούνται για τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, η οποία έχει προγραμματιστεί για τα μέσα Οκτωβρίου, αλλά και η συμπλήρωση ενός χρόνου από τη δολοφονία έχει σημάνει από τώρα συναγερμό στην ΕΛ.ΑΣ. που προσπαθεί να μην πιαστεί απροετοίμαστη. πηγή: Τα Νέα Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ
μέχρι και φωτογραφίες απο τις φοιτητικές κινητοποιήσεις στην Ελλάδα επιστράτευσαν τα Δυτικά ΜΜΕ προκειμένου να 'περιγράψουν' την κατάσταση στο Ιράν! Δείτε για περισσότερα εδώ
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ, ΓΙΑ ΤΑ ΤΑΜΕΙΑ, ΓΙΑ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΑ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΑ, ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ... ΝΕΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ Ή ΒΟΥΛΙΑΖΟΥΜΕ ΦΩΝΑΖΕΙ Ο ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΛΥΨΗ ΑΛΜΟΥΝΙΑ
ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΣΟΔΑ ;;
ΜΑ ΦΥΣΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ ... ΤΑ ΑΛΛΑ 28 ΠΗΓΑΝ ΣΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΤΥΠΟΥ ΒΑΤΟΠΕΔΙ ΖΗΜΕΝΣ-ΠΑΥΛΙΔΗ κλπ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΑΣΤΙΚΑ ΜΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΑΔΕΚΑΣΤΟΥ ΚΡΙΤΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΜΕΡΟΛΗΠΤΟΥ ΡΕΠΟΡΤΕΡ
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΝΑΡΩΤΙΕΝΤΑΙ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΑ ΤΙ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΟ 50% ΤΗΣ ΑΠΟΧΗΣ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ
ΕΙΠΑΜΕ ΟΜΩΣ ΜΟΝΟ ΤΑ ΑΝΤΙ-ΕΚΛΟΓΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΔΕΝ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ -ΑΓΩΝΑΣ!!!
Ρεκόρ εξοπλισμών το 2008 Εκτυπώσιμη σελίδα five_col_1Παρά το μικρό μέγεθός της και το φτωχικό ταμείο της η Ελλάδα κατατάσσεται μεταξύ των καλύτερων πελατών της αμυντικής βιομηχανίας παγκοσμίως, με τις εισαγωγές συμβατικών εξοπλισμών της χώρας μας να καταλαμβάνουν την πέμπτη θέση στον κόσμο.
Του Γιώργου Χρηστίδη
Με τις εξοπλιστικές δαπάνες παγκοσμίως να εκτινάσσονται εν μέσω ύφεσης, το 2008, σε επίπεδα ρεκόρ, οι αμυντικές βιομηχανίες μπορούν δικαίως να πανηγυρίζουν ότι είναι ο μοναδικός, ίσως, κλάδος που έχει μείνει ανεπηρέαστος από την ύφεση που έχει γονατίσει την παγκόσμια οικονομία.
Κι αυτό γιατί στο κλασικό οικονομικό δίλημμα “βούτυρο ή όπλα”, πολλές χώρες ψηφίζουν αναφανδόν “όπλα”. Το αποτέλεσμα είναι οι παγκόσμιες αμυντικές δαπάνες να καταγράψουν αύξηση 4% το 2008 σε σχέση με το 2007, αγγίζοντας αθροιστικά το 1,5 τρισ. δολ., σύμφωνα με το ινστιτούτο ειρήνης Sipri (Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών Ειρήνης της Στοκχόλμης). Ακόμα πιο ενδεικτική είναι μία σύγκριση με το 1999: οι αμυντικές δαπάνες εμφανίζουν αλματώδη αύξηση κατά 45%!
“Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση δεν έχει ακόμα αγγίξει τις μεγάλες αμυντικές βιομηχανίες”, αναφέρει στην έκθεσή του το Sipri, σύμφωνα με το οποίο το δικό της “λιθαράκι” έβαλε η μεγάλη αύξηση των ειρηνευτικών αποστολών, που επίσης χρειάζονται όπλα. Συγκεκριμένα οι ειρηνευτικές επιχειρήσεις κατέγραψαν αύξηση 11%, με το εμπλεκόμενο σε αυτές προσωπικό να εκτινάσσεται επίσης σε επίπεδα ρεκόρ το 2008, προσεγγίζοντας τα 190.000 άτομα.
ΧΡΥΣΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΟΛΟΣΣΟΥΣ
Όλα αυτά μεταφράζονται σε χρυσές δουλειές για τους κολοσσούς του κλάδου. Οι 100 μεγαλύτεροι κατασκευαστές οπλικών συστημάτων παγκοσμίως κατέγραψαν πωλήσεις ύψους 347 δισ. δολ. το 2007, έτος για το οποίο είναι διαθέσιμα τα πιο πρόσφατα στοιχεία. Στην κορυφή της σχετικής λίστας φιγουράρει ο αμερικανικός κολοσσός Boeing, οι πωλήσεις όπλων του οποίου ξεπέρασαν τα 30 δισ. δολ. Στη δεύτερη θέση ακολουθεί η βρετανική BAE Systems με πωλήσεις 29,9 δισ. δολ., ενώ τρίτη κατατάσσεται ένα άλλο μεγαθήριο των ΗΠΑ, η Lockheed Martin, με πωλήσεις 29,4 δισ. δολ.
Θεωρητικά, θα περίμενε κανείς ότι σε περιόδους οικονομικής δυσπραγίας και διογκωμένων ελλειμμάτων, οι κυβερνήσεις θα εμφανίζονταν περισσότερο… εγκρατείς στους εξοπλισμούς. Αυτό όμως δεν συμβαίνει.
ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΥΠΕΡΟΠΛΙΑ
Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν μακράν τον καλύτερο πελάτη των κατασκευαστών οπλικών συστημάτων. Μόνο το 2008 ξόδεψαν για τις ανάγκες της πολεμικής τους μηχανής σχεδόν 600 δισ. δολ.! Το ποσό αυτό, που είναι υπερδιπλάσιο από το ελληνικό... ΑΕΠ, είναι επίσης μεγαλύτερο από το άθροισμα των αντίστοιχων δαπανών των εννέα χωρών που ακολουθούν στη λίστα. Σε επίπεδο δεκαετίας, το 58% της αύξησης που καταγράφηκε στις αμυντικές δαπάνες οφείλεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, αν και η Κίνα και η Ρωσία κλείνουν την ψαλίδα: αμφότερες τριπλασίασαν τις αμυντικές τους δαπάνες στο διάστημα αυτό, με το Sipri να επισημαίνει ειδικά για τη Μόσχα ότι “διατηρεί τα σχέδιά της για πρόσθετες αυξήσεις (στις δαπάνες για εξοπλισμούς), παρά τα δριμύτατα οικονομικά προβλήματα”.
Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ
Σύμφωνα με τους αναλυτές του ινστιτούτου, όμως, οι υπέρογκες εξοπλιστικές δαπάνες έχουν μεγάλο τίμημα, ακόμη και για τις πλουσιότερες χώρες, όπως οι ΗΠΑ. “Κατά την οκταετή προεδρία του Τζορτζ Μπους, οι αμερικανικές αμυντικές δαπάνες αυξήθηκαν στο υψηλότερο επίπεδο σε πραγματικές τιμές, μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αύξηση αυτή συνέβαλε στην εκτόξευση των ελλειμμάτων”. Κατά τους ίδιους αναλυτές, αυτός ο διαρκής μήνας του μέλιτος που ζουν οι πολεμικές βιομηχανίες ίσως φτάσει σε άδοξο τέλος, εάν οι κυβερνήσεις έρθουν αντιμέτωπες με δυσθεώρητα ελλείμματα.
ΚΑΛΟΣ ΠΕΛΑΤΗΣ Η ΕΛΛΑΔΑ
Η περίπτωση της Ελλάδας είναι χαρακτηριστική. Παρότι τα ποσά δεν αφορούν εξ ολοκλήρου νέες αγορές, η χώρα μας εκτιμάται ότι δαπάνησε (σύμφωνα με τα στοιχεία του ΝΑΤΟ) σχεδόν 7 δισ. ευρώ για την άμυνά της το 2008, ποσό που αντιστοιχεί χοντρικά στο σύνολο των εσόδων του κράτους από τη φορολογία εισοδήματος!
Παρά το μικρό μέγεθός της και το φτωχικό της ταμείο, λοιπόν, η Ελλάδα κατατάσσεται μεταξύ των καλύτερων πελατών της αμυντικής βιομηχανίας παγκοσμίως, με τις εισαγωγές συμβατικών εξοπλισμών της χώρας μας να καταλαμβάνουν την πέμπτη θέση στον κόσμο και να αντιστοιχούν στο 4% του συνόλου παγκοσμίως (υψηλότερες καταγράφηκαν μόνο στις περιπτώσεις της Κίνας, της Ινδίας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Νότιας Κορέας) την περίοδο 2004-2008. Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι ένα μεγάλο κομμάτι των αμυντικών δαπανών της χώρας (υπολογίζεται σε άνω του 50% του συνόλου), δεν αφορά την αγορά νέου εξοπλισμού, αλλά τις πληρωμές του στρατιωτικού προσωπικού και τα λειτουργικά έξοδα των ενόπλων δυνάμεων.
Σε κάθε περίπτωση, είναι χαρακτηριστικό ότι η Ελλάδα θα έχει ξοδέψει συνολικά περί τα 50 δισ. ευρώ σε αμυντικές δαπάνες την περίοδο 1996-2010, ποσό δυσβάσταχτο δεδομένης της κάκιστης δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας. Μέχρι το 2010 θα πρέπει η χώρα να πληρώσει 9 δισ. ευρώ για αμυντικό εξοπλισμό που έχει ήδη παραληφθεί.
Οι δέκα μεγαλύτερες πολεμικές βιομηχανίες του πλανήτη
Εταιρεία / Χώρα / Πωλήσεις όπλων (σε δισ. δολ.)
Boeing / ΗΠΑ / 30,5
BAE Systems / Βρετανία / 29,9
Lockheed Martin / ΗΠΑ / 29,4
Northrop Grumman / ΗΠΑ / 24,6.
General Dynamics / ΗΠΑ / 21,5.
Raytheon / ΗΠΑ / 19,5.
EADS / Γερμανία-Γαλλία- Ισπανία / 13,1.
L-3 Communications / ΗΠΑ / 11,2.
Finmeccanica / Ιταλία / 9,9
Thales / Γαλλία / 9,4
Πηγή: Sipri, Institute for Strategic Studies
Οι δέκα πρώτες χώρες σε εξοπλιστικές δαπάνες και η Ελλάδα
Χώρα / Αμυντικές δαπάνες (εκατ. δολ.) / Κατά κεφαλήν δαπάνες (δολ.) / % ΑΕΠ
Το δημοσιονομικό πρόβλημα που προκαλούν οι αμυντικές δαπάνες θα ήταν πολύ μικρότερο ή ακόμη και ανύπαρκτο, εάν η Ελλάδα είχε αναπτύξει κατάλληλα και κατάφερνε να αξιοποιήσει την εγχώρια βιομηχανία όπλων. Δυστυχώς όμως αυτό δεν συμβαίνει και η συντριπτική πλειοψηφία των εξοπλισμών αποτελούν απευθείας εισαγωγή από το εξωτερικό.
Όταν μιλάμε για εγχώρια αμυντική βιομηχανία στην Ελλάδα, ουσιαστικά εννοούμε τρεις εταιρείες: την Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ), την Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΛΒΟ) και την Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ). Δυστυχώς, η εικόνα και των τριών εταιρειών είναι μάλλον απογοητευτική.
Η ΕΛΒΟ
Η ΕΛΒΟ ιδρύθηκε το 1972 με την επωνυμία ΣΤΑΓΕΡ Ελλάς, κρατικοποιήθηκε τη δεκαετία του 1980 και πέρασε υπό τον έλεγχο του ομίλου Μυτιληναίος έπειτα από διεθνή διαγωνισμό τον Αύγουστο του 2000 (συγκεκριμένα, πουλήθηκε το 43% του μετοχικού κεφαλαίου με παράλληλη εκχώρηση του μάνατζμεντ). Η ΕΛΒΟ είναι ο κύριος προμηθευτής στρατιωτικών οχημάτων των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, όμως το 2008 έκλεισε με το χαμηλότερο τζίρο της τελευταίας 20ετίας και με σημαντικά διευρυμένες ζημίες ύψους 13,374 εκατ. ευρώ. Αιτία, η έλλειψη ικανών συμβάσεων και έργων, που να εξασφαλίζουν στην εταιρεία και τους 700 εργαζόμενους αντικείμενο δραστηριότητας. Η ΕΛΒΟ τελεί εν αναμονή της υλοποίησης των κυβερνητικών δεσμεύσεων για συμβάσεις ύψους 20 εκατ. ευρώ και σήμερα στις παραγωγικές γραμμές της βρίσκεται μόνο το Leopard 2. Στον ορίζοντα το μόνο που φαντάζει ως σανίδα σωτηρίας για την εταιρεία είναι η συμμετοχή της στην κατασκευή του ρωσικού ΤΟΜΑ, έργο που εκτιμάται ότι θα δώσει μία πιο μακροπρόθεσμη προοπτική στην ΕΛΒΟ.
Η ΕΑΣ
Η ΕΑΣ είναι όμιλος εταιρειών που ιδρύθηκε το 2004 με τη συγχώνευση της ΠΥΡΚΑΛ (ιδρύθηκε το 1874 και για περισσότερα από 130 χρόνια δραστηριοποιείται στην κατασκευή πυρομαχικών μικρών, μεσαίων και μεγάλων διαμετρημάτων) και της ΕΒΟ (ιδρύθηκε το 1977 και δραστηριοποιείται στην κατασκευή όπλων φορητού οπλισμού, όλμων, οπλικών συστημάτων, προωθητικών πυρίτιδων και γεμισμάτων, καθώς επίσης και πυρομαχικών μεσαίων και μεγάλων διαμετρημάτων). Η ΕΑΣ ανήκει στο δημόσιο και απασχολεί 2.000 άτομα. Όπως και στην περίπτωση της ΕΛΒΟ, το μεγάλο πρόβλημα της ΕΑΣ είναι η έλλειψη έργου, με αποτέλεσμα να υποαπασχολείται το προσωπικό της. Η ΕΑΣ ενέγραψε το 2008 τις μεγαλύτερες ζημίες από κάθε άλλη ελληνική βιομηχανία πλην της ΔΕΗ (133,649 εκατ. ευρώ).
Η ΕΑΒ
Η ΕΑΒ ιδρύθηκε το 1975 και είναι η ισχυρότερη κρατική εταιρεία στον χώρο της άμυνας και αεροδιαστημικής. Η πελατειακή βάση της ΕΑΒ περιλαμβάνει 240 εταιρείες από την εγχώρια και 88 εταιρείες από τη διεθνή αγορά. Στις τελευταίες περιλαμβάνονται μερικές από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως αμυντικές και αεροδιαστημικές εταιρείες, όπως η Airbυs France, η Dassault, η ΕADS, η Lockheed Μartin, η Raytheon, η SΝΕCΜΑ, η Boeing, η General Εlectric και άλλες. Παρόλα αυτά και η ΕΑΒ είναι ζημιογόνος, κλείνοντας το 2007 με ζημίες ύψους 14,7 εκατ. ευρώ.
ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ
Το ισχύον Ενιαίο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Ανάπτυξης και Εκσυγχρονισμού (ΕΜΑΠΕ) της Ελλάδας για τη περίοδο 2006-2010 έχει ύψος 11,4 δισ. ευρώ και θεωρητικά θα έδινε λύσεις στα προβλήματα που συνδέονται με τους εξοπλισμούς. Στόχος είναι η προμήθεια ολοκληρωμένων οπλικών συστημάτων, η σταδιακή απεξάρτηση της Ελλάδας από πηγές του εξωτερικού με ενίσχυση της αμυντικής μας βιομηχανίας και την υποστήριξη Ερευνητικών Προγραμμάτων, καθώς και η μακροπρόθεσμη σταθεροποίηση των εξοπλιστικών δαπανών σε ποσοστό 1% του ΑΕΠ.
Στις αρχές του Ιούνη, ο πρόεδρος του Περού Άλαν Γκαρσία, σύμμαχος του αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, διέταξε τεθωρακισμένα οχήματα του στρατού, ελικόπτερα και εκατοντάδες βαριά οπλισμένους στρατιώτες να επιτεθούν και να διαλύσουν μια ειρηνική, νόμιμη διαμαρτυρία που διοργανώθηκε από τις ιθαγενικές κοινότητες του Αμαζονίου στο Περού που διαμαρτύρονταν ενάντια στην είσοδο των ξένων πολυεθνικών μεταλλευτικών εταιρειών στην παραδοσιακά πατρογονική γη τους. Δεκάδες Ινδιάνοι δολοφονήθηκαν, εκατοντάδες τραυματίστηκαν και φυλακίστηκαν και ορισμένοι αστυνομικοί που κρατούνταν όμηροι από τους ιθαγενείς διαδηλωτές σκοτώθηκαν στη διάρκεια της επίθεσης. Ο πρόεδρος Γκαρσία κήρυξε στρατιωτικό νόμο στην περιοχή για να επιβάλει το μονομερές και αντισυνταγματικό διάταγμα που παρέχει δικαιώματα εξόρυξης σε ξένες εταιρείες, που παραβιάζουν την ακεραιότητα των κοινοτικών εκτάσεων των ιθαγενών του Αμαζονίου.
Ο Άλαν Γκαρσία έχει παρελθόν στις σφαγές από μεριάς της κυβέρνησης. Το Ιούνη του 1986, διέταξε το στρατό να βομβαρδίσει τις φυλακές στην πρωτεύουσα όπου υπήρχαν εκατοντάδες πολιτικοί κρατούμενοι που διαμαρτύρονταν για τις άθλιες συνθήκες μέσα στις φυλακές – με αποτέλεσμα τη δολοφονία πάνω από 400 αναγνωρισμένων θυμάτων. Αργότερα βρέθηκαν μαζικοί τάφοι που ανέβασαν τον αριθμό κατά δεκάδες. Αυτή η διαβόητη σφαγή έγινε το διάστημα που ο Γκαρσία φιλοξενούσε μια σύνοδο της λεγόμενης «Σοσιαλιστικής» Διεθνούς στη Λίμα. Το πολιτικό κόμμα του APRA(AmericanPopularRevolutionaryAlliance), μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς βρέθηκε σε δύσκολη θέση λόγω της δημόσιας αποκάλυψης των «εθνικοσοσιαλιστικών» τάσεων του, μπροστά σε εκατοντάδες Ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες εκπροσώπους. Κατηγορούμενος για κατάχρηση κυβερνητικών πόρων άφησε το αξίωμα με τον πληθωρισμό να τρέχει σχεδόν 8.000% το 1990 και συμφώνησε να στηρίξει του υποψήφιο για το προεδρικό αξίωμα Αλμπέρτο Φουτζιμόρι με αντάλλαγμα την αμνηστία. Όταν ο Φουτζιμόρι επέβαλλε δικτατορία το 1992, ο Γκαρσία αυτοεξορίστηκε στην Κολομβία και αργότερα στην Γαλλία. Επέστρεψε το 2001 όταν έληξεο χρόνος παραγραφής για τις κατηγορίες για διαφθορά και ο Φουτζιμόρι αναγκάστηκε να παραιτηθεί κατηγορούμενος γιατί διατηρούσε ομάδες θανάτου και κατασκόπευε τους επικριτές του. Ο Γκαρσία κέρδισε τις προεδρικές εκλογές το 2006 ενάντια στον φιλικό προς τους Ινδιάνους εθνικιστή υποψήφιοκαι πρώην στρατιωτικό Ολάντα Ουμάλα, χάρη στην οικονομική και δημοσιογραφική στήριξη της δεξιάς πτέρυγας στη Λίμα, της ολιγαρχίας με ευρωπαϊκή εθνική προέλευση και των αμερικάνικων υπηρεσιών «Βοήθειας» στο εξωτερικό.
Όταν ανέβηκε πάλι στην εξουσία, ο Γκαρσία δεν άφησε καμιά αμφιβολία για την πολιτική και οικονομική ατζέντα του. Τον Οκτώβρη του 2007 ανακοίνωσε τη στρατηγική του με την οποία έβαζε τις ξένες μεταλλευτικές πολυεθνικές στο κέντρο του οικονομικού «αναπτυξιακού» προγράμματος του, ενώ δικαιολογούσε την βίαιη εκτόπιση των μικρών παραγωγών από τις κοινοτικές εκτάσεις και των χωριά των ιθαγενών στο όνομα του «εκσυγχρονισμού».
Ο Γκαρσία πίεσε μέσω της συνταγματικής νομοθεσίας καιστο πνεύμα της προωθούμενης από τις ΗΠΑ, ALCA (Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου στις Αμερικές). Το Περού ήταν μια από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής που υποστήριξε την πρόταση των ΗΠΑ. Άνοιξε το Περού στην χωρίς προηγούμενο λεηλασία των φυσικών του πόρων, του εργατικού του δυναμικού, της γης και των αγορών του από τις πολυεθνικές. Στα τέλη του 2007, ο Γκαρσία άρχισε να διανέμει τεράστιες εκτάσεις της παραδοσιακής ιθαγενικής γης στην περιοχή του Αμαζονίου προς εκμετάλλευση σε ξένες μεταλλευτικές και πετρελαϊκές πολυεθνικές. Αυτό αποτελούσε παραβίαση της συμφωνίας του 1969 που ανάγκαζε την περουβιανή κυβέρνηση να συμβουλεύεται και να διαπραγματεύεται με τους ιθαγενείς κατοίκους σε ότι αφορά την εκμετάλλευση της γης και των ποταμών τους. Με την πολιτική των «ανοιχτών θυρών» που εφάρμοσε, ο μεταλλευτικός τομέας της οικονομίας επεκτάθηκε γρήγορα και απέφερε τεράστια κέρδη από τις παγκόσμιες τιμές ρεκόρ των εμπορευμάτων και την αυξανόμενη ασιατική (Κινέζικη) ζήτηση για πρώτες ύλες.
Οι πολυεθνικές προσελκύστηκανμε την χαμηλή φορολογία σχετικά με τα κέρδη και τα μερίδια των κατόχων ορυχείων και την ουσιαστικά ελεύθερη πρόσβαση στο νερό και χαμηλό κόστος του ηλεκτρικού. Ηεπιβολή περιβαλλοντικών κανονισμών ανεστάλη σ’ αυτές τις ευάλωτες οικολογικά περιοχές, οδηγώντας σε ευρεία μόλυνση των ποταμών, των υπόγειων υδάτων, του αέρα και του εδάφους στις περιοχές των κοινοτήτων των ιθαγενών. Τα δηλητήρια από τις μεταλλευτικές επιχειρήσεις κατέληξαν σε μαζικούς θανάτους ψαριών και κατέστησαν το νερό ακατάλληλο για χρήση από τον άνθρωπο . Οι επιχειρήσεις κατέστρεψαν τα τροπικά δάση, υπονομεύοντας την επιβίωση δεκάδων χιλιάδων χωρικών που ζουν από την παραδοσιακή κατασκευή χειροτεχνημάτων, τη συλλογή δασικών προϊόντων και τις αγροτικές καλλιέργειες.
Τα τεράστια κέρδη από τις εξορύξεις πηγαίνουν κυρίως σε εταιρείες του εξωτερικού. Η κυβέρνηση Γκαρσία μοιράζει κρατικά έσοδα στους υποστηρικτές της που βρίσκονται ανάμεσα στους κερδοσκόπους του χρηματιστικού τομέα και του τομέα ακινήτων, στους εισαγωγείς ειδών πολυτελείας και τους πολιτικούς φίλους της στο κλειστό κύκλωμα της Λίμα, στις αυστηρά φρουρούμενες συνοικίες και στα κλειστά κλαμπ. Καθώς τα περιθώρια κέρδους των πολυεθνικών έφθασαν στο απίστευτο 50% και τα κυβερνητικά έσοδα ανέβηκαν στο 1 δις αμερικάνικα δολάρια, οι κοινότητες των ιθαγενών υπέφεραν από έλλειψη δρόμων, πόσιμου νερού, βασικών υπηρεσιών περίθαλψης και εκπαίδευσης. Ακόμη χειρότερα, βίωσαν μια γρήγορη επιδείνωση της καθημερινής ζωής τους καθώς η εισροή του μεταλλευτικού κεφαλαίου οδήγησε στην αύξηση των τιμών των βασικών αγαθών και φαρμάκων. Ακόμη και η Παγκόσμια Τράπεζα στον ετήσιο απολογισμό της για το 2008 και οι εκδότες των FinancialTimesτου Λονδίνου προέτρεψαν την κυβέρνηση Γκαρσία να αντιμετωπίσει την εντεινόμενη δυσαρέσκεια στις κοινότητες των ιθαγενών.
Αντιπροσωπείες από τις κοινότητες των ιθαγενών ταξίδεψαν στη Λίμα στην προσπάθεια τους να ανοίξουν διάλογο με τον πρόεδρο ώστε να αντιμετωπιστεί η υποβάθμιση της γης και των κοινοτήτων τους. Βρήκαν κλειστές πόρτες. Ο Γκαρσία συνέχισε να ισχυρίζεται ότι «η πρόοδος και ο εκσυγχρονισμός πηγάζουν από τις μεγάλες επενδύσεις των πολυεθνικών … παρά από τους φτωχούς αγρότες που δεν έχουν δεκάρα να επενδύσουν». Θεώρησε τις εκκλήσεις για ειρηνικό διάλογο σαν σημάδι αδυναμίας των ιθαγενών κατοίκων του Αμαζονίου και αύξησε τις παροχές αδειών εκμετάλλευσης σε ξένες πολυεθνικές για περιοχές ακόμη πιο βαθειά στον Αμαζόνιο. Ξέκοψε ουσιαστικά κάθε πιθανότητα για διάλογο και συμβιβασμό με τις κοινότητες των Ινδιάνων.
Οι κοινότητες των Ινδιάνων του Αμαζονίου απάντησαν με τη δημιουργία του (AIDESEP) Διεθνικού Συνδέσμου για την Ανάπτυξη του Περουβιανού Τροπικού Δάσους. Διοργάνωσαν διαδηλώσεις για πάνω από 7 βδομάδες με αποκορύφωμα τον αποκλεισμό δυο εθνικών αυτοκινητόδρομων. Αυτό εξόργισε το Γκαρσία, που αναφερόμενος στους διαδηλωτές τους αποκάλεσε «άγριους και βάρβαρους» και έστειλε αστυνομικές και στρατιωτικές μονάδες για να καταστείλουν τις μαζικές αντιδράσεις. Αυτό που δεν κατάφερε να αντιληφθεί ο Γκαρσία ήταν το γεγονός ότι ένα σημαντικό ποσοστό των ιθαγενών ανδρών σ’ αυτά τα χωριά είχε υπηρετήσει στο στρατό και πολέμησαν στον πόλεμο του 1995 κατά του Εκουαντόρ ενώ άλλοι είχαν εκπαιδευτεί από τοπικές κοινοτικές οργανώσεις αυτοάμυνας. Αυτοί οι βετεράνοι πολεμιστές δεν φοβήθηκαν από την κρατική τρομοκρατία και η αντίσταση τους στις πρώτες επιθέσεις της αστυνομίας κατέληξε σε απώλειες και από τους Ινδιάνους και από τους αστυνομικούς. Τότε ο Γκαρσία κήρυξε τον πόλεμο «κατά των αγρίων» κι έστειλε ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις με ελικόπτερα και με την εντολή να «ρίξουν στο ψαχνό». Οι αγωνιστές του AIDESEP αναφέρουν πάνω από εκατό δολοφονίες διαδηλωτών και των οικογενειών τους: οι Ινδιάνοι δολοφονήθηκαν στους δρόμους, στα σπίτια τους και στις δουλειές τους. Πιστεύεται ότι τα απομεινάρια πολλών θυμάτων πετάχτηκαν στις χαράδρες και στα ποτάμια.
Συμπέρασμα
Η κυβέρνηση Ομπάμα όπως ήταν αναμενόμενο δεν άρθρωσε ούτε μια λέξη ανησυχίας ή διαμαρτυρίας μπροστά στη χειρότερη σφαγή πολιτών στο Περού αυτή τη δεκαετία – που διαπράχθηκε από έναν από τους κοντινότερους εναπομείναντες συμμάχους της Αμερικής στη Λατινική Αμερική. Ο Γκαρσία, παίρνοντας επιχειρήματα από τον αμερικανό πρεσβευτή, κατηγόρησε τη Βενεζουέλα και τη Βολιβία ότι παρότρυναν τον «ξεσηκωμό» των Ινδιάνων, παραθέτοντας μια επιστολή υποστήριξης από τον πρόεδρο της Βολιβίας, Έβο Μοράλες, που την έστειλε σε μια διηπειρωτική συνδιάσκεψη των κοινοτήτων των Ινδιάνων που διοργανώθηκε στη Λίμα το Μάη, σαν «απόδειξη». Έχει κηρυχθεί στρατιωτικός νόμος και όλη την περιοχή του Αμαζονίου στρατοκρατείται. Απαγορεύτηκαν οι συγκεντρώσεις και απαγορεύθηκε η αναζήτηση των αγνοουμένων από τις οικογένειες τους. Σε όλη τη Λατινική Αμερική, όλες οι μεγάλες οργανώσεις Ινδιάνων εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους με του Περουβιανό κίνημα των ιθαγενών. Μέσα στο Περού, μαζικά κοινωνικά κινήματα, συνδικάτα και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτωνδιοργάνωσαν γενική απεργία στις 11 Ιούνη. Με το φόβο της εξάπλωσης των μαζικών διαδηλώσεων, η συντηρητική εφημερίδα της Λίμα Ελ Κομέρσιο, προέτρεψε τον Γκαρσία να πάρει κάποια συμβιβαστικά μέτρα για να αποφευχθεί μια γενικευμένη εξέγερση στα αστικά κέντρα. Ανακοινώθηκε ανακωχή μιας μέρας στις 10 Ιούνη αλλά οι Ινδιάνικες οργανώσεις αρνήθηκαν να σταματήσουν τον αποκλεισμό των εθνικών δρόμων παρά μόνο στην περίπτωση που η κυβέρνηση Γκαρσία ανακαλέσει τις παράνομες παραχωρήσεις γης.
Στο μεταξύ, μια περίεργη σιωπή κρέμεται πάνω από τον Λευκό Οίκο. Ο συνήθως λαλίστατος πρόεδρος μας Ομπάμα, ειδικός να αραδιάζει κοινοτοπίες για την διαφορετικότητα και την ανοχή και να υμνεί την ειρήνη και τη δικαιοσύνη, δεν βρήκε ούτε μια φράση στα προκατασκευασμένα κείμενα του για να καταδικάσει τη σφαγή δεκάδων ιθαγενών στον Περουβιανό Αμαζόνιο. Όταν διαπράττονται στυγερές καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Λατινική Αμερική από έναν πρόεδρο, σύμμαχο των ΗΠΑ που ακολουθεί το μοντέλο της Ουάσιγκτον για το «ελεύθερο εμπόριο», αναστέλλει τους κανονισμούς προστασίας τους περιβάλλοντος και αντιμετωπίζει εχθρικά τις αντιιμπεριαλιστικές χώρες (Βενεζουέλα, Βολιβία και Εκουαντόρ), ο Ομπάμα προτιμά τη συνενοχή από την καταδίκη.
Σ.τ.μ.Την Τετάρτη 10/6/2009 το Περουβιανό Κογκρέσο ψήφισε την αναστολή των επίμαχων διαταγμάτων για 90 ημέρες. Ο Γκαρσία έχει 15 ημέρες για να επικυρώσει ή να απορρίψει την απόφαση. Ο χειρισμός αυτός έγινε με την ελπίδα να κερδίσει χρόνο ο Γκαρσία και να προσπαθήσει να καταλήξει σε κάποιο συμβιβασμό.
Την Πέμπτη 11/6/2009 χιλιάδες διαδηλωτές κατέκλυσαν τους δρόμους της Λίμα και άλλων μικρών και μεγάλων πόλεων του Περού με σύνθημα «Η Ζούγκλα Δεν Είναι Για Πούλημα» απαιτώντας την πλήρη απόσυρση των επίμαχων διαταγμάτων. Οι διαδηλωτές αντιμετωπίστηκαν με εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων και χημικών.
Το ζήτημα παραμένει ανοιχτό παρά την άγρια κρατική καταστολή καθώς εκτός από τις οργανώσεις των ιθαγενών, στις κινητοποιήσεις συμμετέχουν μέλη συνδικάτων και φοιτητές, ενώ ετοιμάζεται και νέα γενική απεργία.
Επανέλαβε και υπερέβαλε για μια ακόμη φορά το αιματοβαμμένο ιστορικό του οΑλαν Γκαρσία , πρόεδρος του Περού και επικεφαλής του APRA, που τυχαίνει να είναι και κόμμα –μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς!Έστειλε τον στρατό και την αστυνομία στα βόρεια της χώρας για να καταστείλουν τις κινητοποιήσεις των ιθαγενών της περιοχής με αποτέλεσμα την σφαγή δεκάδων ινδιάνων, μαζικές συλλήψεις και τραυματισμούς και την επιβολή στρατιωτικού νόμου στην περιφέρεια.
Οι φωτογραφίες που έκαναν τον γύρο του κόσμου από την αστυνομική επίθεση στον αυτοκινητόδρομο έξω από την Bagua Grande,δεν αφήνουν καμία αμφιβολία πως οι διαδηλωτές κτυπήθηκαν στο ψαχνό από πυροβόλα όπλα υπερασπιζόμενοι ένα οδόφραγμα που είχαν στήσει για να διαμαρτυρηθούν για τα κυβερνητικά σχέδια. Η επίθεση έγινε στον αυτοκινητόδρομοΜπελαούντε Τερι ( άλλοςΠρόεδρος -χασάπης αυτός) στο σημείο που είναι γνωστό σαν η Στροφή του Διαβόλου.
Η κυβέρνηση Γκαρσία σε συνεργασία με τις ξένες πολυεθνικές και στα πλαίσια της ΝΑΦΤΑ , που από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε καθήκοντα έσπευσε να υπογράψει, επιδιώκουν τηνλεηλασία τεράστιων εκτάσεων από την ζούγκλα του Αμαζόνιου καιτων πλούσιου υπεδάφους , αγνοώντας τις ανάγκες επιβίωσης των ιθαγενών της περιοχής. Στην συγκεκριμένη περίπτωση με ένα επενδυτικό πρόγραμμα της πετρελαϊκήςΠέτρο-Περού που σχεδιάζει να καταστρέψει μια τεράστια έκταση δάσους και καλλιεργήσιμων εκτάσεων
Η πανεθνική κατακραυγή που ξεσήκωσε η σφαγή της προηγούμενης εβδομάδας σε συνδυασμό και με καταγγελίες από το εξωτερικό φαίνεται πως ανάγκασαν, την κυβέρνηση να κάνει προσωρινά πίσω, αναστέλλοντας με απόφαση του κοινοβουλίου στην Λίμα την εφαρμογή των νόμων για την αξιοποίηση των δασικών εκτάσεων, όπως μετέδιδαν τα διεθνή ΜΜΕ, την Πέμπτη το απόγευμα. Για την ίδια ημέρα είχε κηρυχθεί γενική πανεθνική απεργίαμε την συμμετοχή των συνδικάτων και της νεολαίας, ενώ το καθεστώς άρχισε να επαναλαμβάνει όλο και πιο συχνά πως η κρίση είναι εισαγόμενη από γειτονικές χώρες εννοώντας κυρίως την Βενεζουέλα και την Βολιβία. Μια ερμηνεία της απελπισίας μπροστά σε ένα ογκούμενο κύμα λαϊκής αγανάκτησης όχι μόνο για την σφαγή των ιθαγενών στον βορρά αλλά και για τις σκληρές αντικοινωνικές πολιτικές.
Τα Βαλκάνια μετά την ανατροπή του παγκόσμιου συσχετισμού δυνάμεων το 1989 αποτέλεσαν πεδίο άγριου ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστών. Η κατάρρευση ενός ολόκληρου μπλοκ χωρών (του ανατολικού δηλαδή) απελευθέρωσε για τις βλέψεις των δυτικών ένα τεράστιο ζωτικό χώρο και έθεσε επί τάπητος το ζήτημα του ξαναμοιράσματος του κόσμου και των σφαιρών επιρροής. Η Γιουγκοσλαβία, για λόγους που θα δούμε αμέσως παρακάτω, αποτέλεσε το πρώτο επίδικο κομμάτι λείας του λυσσασμένου ανταγωνισμού μεταξύ των ιμπεριαλιστικών αρπαχτικών.
Η Γερμανία έχει την επίσημη και ανεπίσημη πρωτοβουλία για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Οι Γερμανοί νομίζουν πως θα αποτελέσουν τον ηγεμόνα της ανατολικής Ευρώπης μετά την πρασάρτηση της Αν.Γερμανίας. Έτσι παίρνει πρώτη την πρωτοβουλία και ανάβει το φυτίλι του εμφυλίου στην Κροατία και κάνει την υπέρβαση έναντι τωνΗΠΑ, δείχνοντας ταυτόχρονα με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τον πρωταγωνιστικό ρόλο που θέλει να διεκδικήσει για λογαριασμό της στο πλαίσιο της νέας τάξης πραγμάτων, όπως αυτή διατυπωνεται την περίοδο ’90-’92 από τον πατέρα Μπους. Η πολιτική της νέας τάξης αποτελεί την πρόταση των αμερικάνων ιμπεριαλιστών προς το υπόλοιπο δυτικό στρατόπεδο για τη μοιρασιά της ψυχροπολεμικής νίκης. Βέβαια η λέξη μοιρασιά δεν συνάδει με τις ολοκληρωτικές ορέξεις των ΗΠΑ, οι οποίες διεκδικούν για λογαριασμό τους τη μερίδα του λέοντος. Έτσι λοιπόν πολύ γρήγορα ο γερμανικός τυχοδιωκτισμός φτάνει στα όριά του. Αποδεικνύεται ότι οι οικονομικές εξορμήσεις της «ενωμένης» Γερμανίας δεν αντιστοιχούν στα γεωστρατηγικά και στρατιωτικά της φόντα. Η μπάλα των εξελίξεων παρασέρνει όλους τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές.
Γενική στρατηγική της δύσης στον Ευρωπαϊκό χώρο ήταν η δημιουργία μιας ζώνης από την Τουρκία μέχρι την Ιταλία, που να αποκλείει τη Ρωσία από τη Μεσόγειο και ταυτόχρονα να την απωθεί σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο βάθος. Ερείσματά τους στην περιοχή αυτή ήταν η Ελλάδα, η Τουρκία και οι ντόπιες αστικές τάξεις της περιοχής των Βαλκανίων, που στη Βοσνία ιδιαίτερα εκφράζονταν με τους μουσουλμάνους.
Αντίθετη βέβαια ήταν η στρατηγική της Ρωσίας που είχε ακόμα ισχυρά ερείσματα τα οποία ενίσχυσε περισσότερο με τις στρατιωτικές συμφωνίες με τη Σερβία και τη Βουλγαρία.
ΟιΗΠΑ ήθελαν να εδραιώσουν και να μονιμοποιήσουν τη στρατιωτική τους παρουσία σε μια ακόμη περιοχή της Ευρώπης και συγχρόνως να ελέγξουν τις κινήσεις των Ευρωπαίων και ιδιαίτερα τη διείσδυση της Γερμανίας στην περιοχή των Βαλκανίων.
Ιδιαίτερη στρατηγική των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών ήταν η ανάδειξή τους στην παγκόσμια σκακιέρα και ο έλεγχος της ζώνης που οδηγούσε στα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής. Ιδιαίτερα η Γερμανία προσπαθεί να βρει διέξοδο προς τη Μεσόγειο μέσα από τον άξονα Αυστρίας–Σλοβενίας–Κροατίας και να επεκτείνει τις οικονομικές δραστηριότητές τηςστα Βαλκάνια με τους δικούς της όρους.
ΟιΗΠΑ που στην αρχή ήταν διστακτικές (απόσχιση Κροατίας , Σλοβενίας) όχι βέβαια γιατί ήταν αντίθετες στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, αλλά γιατί ήθελαν να γίνει κάτω από τους δικούς τους όρους, ώστε να ελέγξουν για δικό τους όφελος τη νέα τάξη πραγμάτων που θα επικρατούσε στα Βαλκάνια, αργότερα αναλαμβάνουν κεντρικό ρόλο στη Βοσνία και το Κόσσοβο, σέρνοντας πίσω τους τους υπόλοιπους ευρωπαίους.
Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας θεωρήθηκε μια εύκολη υπόθεση για τους ιμπεριαλιστές(όχι και τόσο εύκολη όπως φάνηκε αργότερα) αφού η αστική τάξη της έκανε ότι μπορούσε για να προετοιμάσει το έδαφος γι’ αυτό. Ο εκφυλισμός των κομουνιστικών ηγεσιών και η ανισόμετρη ανάπτυξη των περιοχών της είχαν δημιουργήσει τεράστιες ανισότητες στους λαούς της. Η ανάπτυξη του βορρά σε βάρος του νότου ήταν τόσο κραυγαλέα όσο δείχνουν οι δείκτες του ΑΕΠ της εποχής εκείνης. Έτσι σύμφωνα με το δείκτη του ΑΕΠ που χρησιμοποιούσαν στη Γιουγκοσλαβία η Σλοβενία με το 8% του πληθυσμιακού δυναμικού είχε δείκτη212 ενώ αντίθετα το Κόσσοβο με το ίδιο σχεδόν πληθυσμιακό δυναμικό είχε δείκτη 31, δηλεφτά φορές λιγότερο.
Τα γεγονότα.
Τον Ιούνη του 1991 η Σλοβενία και η Κροατία μετά από προτροπή της Γερμανίας αποχωρούν από τη Γιουγκοσλαβική ομοσπονδία. Η ΕΟΚ μέσα από τις δικές της αντιθέσεις φαίνεται στην αρχή να αντιδρά στην πρωτοβουλία της Γερμανίας. Μετά όμως από αφόρητες πιέσεις της και αφού προηγουμένως η Γερμανία έχει προχωρήσει σε μονομερή αναγνώριση της απόσχισης, οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές συμφωνούν και αυτοί. Η εμφύλια αλληλοσφαγή έχει αρχίσει.
Σλοβενία.
Εδώ οι συγκρούσεις είναι οι λιγότερο φονικές αφού ο σέρβικος πληθυσμός αποτελεί μόνο το 3% του συνολικού πληθυσμού της.
Το Βελιγράδι δεν φαίνεται να αντιδρά στην απόσχιση της Σλοβενίας.
Κροατία.
Ο Σέρβικος πληθυσμός της Κροατίας εγκαταλείπεται από το Βελιγράδι. Εδώ οι σφαγές παίρνουν μεγαλύτερη έκταση και στους έξι μήνες της Σερβοκροατικής σύγκρουσης υπάρχουν πάνω από 10.000 νεκροί και 500.000 πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους τη χώρα. Όλη όμως αυτή η φρίκη ωχριά μπροστά σ’ αυτό που θα ακολουθήσει στην Βοσνία – Ερζεγοβίνη.
Βοσνία – Ερζεγοβίνη.
Εδώ κυριαρχούν οι Σέρβοι και οι Μουσουλμάνοι που δεν έχουν καμία εθνολογική διαφορά παρά μόνο στο θέμα της θρησκείας τους. Το Φλεβάρη του 1992 με παρότρυνση των ιμπεριαλιστών και κυρίως των ΗΠΑ ο Ιζεντμπέκοβιτς προκηρύσσει δημοψήφισμα. Από αυτό το δημοψήφισμα απέχουν οι Σερβοβόσνιοι.
Οι Σερβοβόσνιοι έχοντας το παράδειγμα της Κροατίας όπου το Βελιγράδι άφησε στην τύχη του το Σέρβικο πληθυσμό, οργανώνονται και προσπαθούν να ενωθούν και να συγκεντρωθούν σε περιοχές όπου ο Σέρβικος πληθυσμός ήταν πλειοψηφία. Το ίδιο και οι Κροάτες της Βοσνίας. Οι διάφορες κατά καιρούς ευκαιριακές συμφωνίες μεταξύ των εμπολέμων είχαν σαν αποτέλεσμα να στριμώχνεται πότε το ένα και πότε το άλλο πληθυσμιακό στοιχείο και να αυξάνεται ο αριθμός των αθώων θυμάτων απ’ όλες τις πλευρές.
Οι Μουσουλμάνοι όπως ήταν στριμωγμένοι μια και διέθεταν λιγότερο οπλισμό απ’ όλους, άρχισαν τις προβοκάτσιες του τύπου σφαγές αμάχων, βομβαρδισμούς με όλμους στην αγορά του Σεράγεβο, σεποδοσφαιρικό γήπεδο, κλπ. Όπως αποκάλυψαν Γάλλοικυανόκρανοι του ΟΗΕ μετά από μετρήσεις, οι όλμοι και οι οβίδες στην αγορά , στο συγκεντρωμένο πλήθος έξω από ένα φούρνο και στο ποδοσφαιρικό γήπεδο είχαν ριχτεί από θέσεις που κατείχαν Μουσουλμάνοι, ενώ αρκετές σφαγές αμάχων αποδείχτηκε ότι έγιναν από ειδικά εκπαιδευμένη ομάδα Μουσουλμάνων που δρούσε ανεξέλεγκτα.
Τα δυτικάΜΜΕ οργίαζαν παρουσιάζοντας φρικιαστικές εικόνες σφαγμένων αθώων αμάχων πολιτών και τους Σερβοβόσνιους σαν ναζιστές εγκληματίες. Οι Ιμπεριαλιστές περίμεναν αυτή την αφορμή για να επέμβουν. Το Νοέμβριο το ΝΑΤΟ αρχίζει συνεχείς βομβαρδισμούς σε Σερβοβοσνιακές θέσεις με εκατόμβες νεκρών. Η ανθρωπιστική βοήθεια είναι το όχημα μέσα από το οποίο οι αμερικανονατοϊκοί εμφανίζονται εκ των υστέρων σαν υψηλοί διαιτητές. Η Ιμπεριαλιστική επέμβαση αναγκάζει τους Σερβοβόσνιους να υπογράψουντο Δεκέμβρη του 1995 την συμφωνία του ΝΤΕΫΤΟΝ με την οποία δίνονται οι μεγαλύτερες πλουτοπαραγωγικές περιοχές στους Κροάτες και Μουσουλμάνους.
Κόσσοβο.
Το Κόσσοβο ο Σέρβικος εθνικισμός το θεωρεί σαν κοιτίδα του πολιτισμού του. Εδώ ζουν 2.000.000 άνθρωποι από τους οποίους το 10% είναι Σέρβοι ενώ το 90% Αλβανόφωνοι. Στο Κόσσοβο όπως και στην Κροατία και Σλοβενία είχε απαγορευτεί η ανάμειξη των πληθυσμών με απαγόρευση της μετοίκησης και εγκατάστασης τωνΣέρβων στις περιοχές αυτές πέραν ενός ποσοστού. Η απόδοση ευρείας αυτονομίας δεν αντιστάθμιζε τις τεράστιες διακρίσεις και ανισότητες που υπήρχαν ανάμεσα στους Γιουγκοσλάβικους πληθυσμούς. Ο εθνικιστής Κροάτης ΤΙΤΟ είχε δώσει σημασία στην ανάπτυξη του βορρά, με αποτέλεσμα ο νότος του Κοσσόβου να είναι μια από τις φτωχές περιοχές της Γιουγκοσλαβίας.
Τις τεράστιες αυτές διακρίσεις και ανισότητες εκμεταλεύτηκε ο Ιμπεριαλισμός ρίχνοντας λάδι στη φωτιά του εθνικισμού της ντόπιας αστικής τάξης.
Ήδη από το 1997 είχε δημιουργηθεί και εξοπλιστεί με πρωτοβουλία των ΗΠΑ, ο λεγόμενος Εθνικός απελευθερωτικός στρατός του Κοσσόβου ( UCK ) και αρχίζει τις επιθέσεις στις Σέρβικες περιοχές.
Τα σύννεφα του πολέμου άρχισαν να μαζεύονται ξανά πάνω από τον ουρανό των Βαλκανίων. Ο Μιλόσεβιτς καταργεί την αυτονομία του Κοσσόβου και απαγορεύει τη διδασκαλία της Αλβανικής γλώσσας στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια. Αυτό το γεγονός έχει σαν αποτέλεσμα να πυροδοτηθεί η παραπέρα ριζοσπαστικοποίηση του αλβανικού στοιχείου και η εκμετάλλευση των Αλβανών του Κοσσόβου σαν αναλώσιμου υλικού από την πλευρά του Ιμπεριαλισμού.
Το Μάρτη του 1998 η Κοσσοβάρικη ηγεσία προκηρύσσει δημοψήφισμα, στο οποίο αρνείται να πάρει μέρος ο Σέρβικος πληθυσμός της περιοχής. Οι εμφύλιες συγκρούσεις γενικεύονται με εκατοντάδες θύματα και από τις δύο πλευρές.
Η αυτοαποκαλούμενη ομάδα επαφής που αποτελείται από ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία Ιταλία από τη μια πλευρά στέλνει τελεσίγραφο στο Μιλόσεβιτς για να βρεθεί λύση, ενώ από την άλλη ρίχνει λάδι στη φωτιά στηρίζοντας και εξοπλίζοντας με σύγχρονο πολεμικό εξοπλισμό τον UCK, που μπορούσε να μπαινόβγαινει όποτε ήθελε από τα Αλβανικά σύνορα .
Ο Μιλόσεβιτς για να κερδίσει χρόνο προκηρύσσει δημοψήφισμα και ο Σέρβικος πληθυσμός απορρίπτει τη μεσολάβηση των Ιμπεριαλιστών.
Σ´ αυτή τη συγκυρία φαίνονται αφ’ ενός η αδυναμία της Ρωσίας να στηρίξει το Μιλόσεβιτς, αφ’ ετέρου οι αντιθέσεις των Ιμπεριαλιστών που από τη μια πλευρά οι Ευρωπαίοι θέλουν μόνο οικονομικές κυρώσεις, από την άλλη οι Αμερικάνοι και Άγγλοι θέλουν άμεση επέμβαση του ΝΑΤΟ.
Η Ευρωπαϊκή πλευρά και η Ρωσία υποκύπτουν στις Αμερικάνικες πιέσεις και δέχονται την επέμβαση του ΝΑΤΟ μόνο αν δοθεί εντολή από τον ΟΗΕ.
Μια συνάντηση Ρουγκόβα – Μιλόσεβιτς το Μάη του 1998 εκτονώνει προσωρινά την κρίση, αλλά οι Αμερικάνοι που θέλουν να επιβεβαιώσουν τον ηγεμονικό τους ρόλο και να μετατρέψουν το Κόσσοβο σε προτεκτοράτο επιμένουν πιέζοντας τον Ρουγκόβα και αναδεικνύουν σαν ρυθμιστή της κατάστασης τον UCK που εντείνει τις πολεμικές επιχειρήσεις.
Η Γιουγκοσλάβικη ηγεσία πιεζόμενη αντιδρά διατάσσοντας εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και δημιουργεί ζώνη 2-3 χλμ στα Αλβανικά σύνορα και απαγορεύει στον UCK να μπαινοβγαίνει. Οι συγκρούσεις έχουν σαν αποτέλεσμα εκατοντάδες νεκρούς και χιλιάδες πρόσφυγες που ξεριζώνονται από τα σπίτια τους. Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης προβάλλουν συνεχώς τις σφαγές αθώων θυμάτων για να προετοιμάσουν το κοινό στην επερχόμενη επέμβαση των Ιμπεριαλιστών.
Και ενώ ο απεσταλμένος των ΗΠΑ Χόλμπρουκ φαίνεται να προωθεί υποκριτικά τη διπλωματική οδό, οι Αμερικάνοι πιέζουν με τον ΓΓ του ΝΑΤΟ τους Ευρωπαίους να συμμορφωθούν στις διαταγές τους, ενώ συγχρόνως εγκαθιστούν στρατεύματα στην ΠΓΔΜ, ενισχύουν τις χερσαίες δυνάμεις τους και φέρνουν αεροπλανοφόρα.
Τελικά οι Αμερικάνοι τελεσιγραφικά μαντρώνουν Σέρβους και Κοσσοβάρους σε αναγκαστικές συνομιλίες στο Ραμπουγέ της Γαλλίας το Μάρτη του 1999, παραμερίζοντας τον μετριοπαθή Ρουγκόβα και τις συνομιλίες αναλαμβάνουν οι εθνικιστές -τσιράκια των Αμερικάνων- ηγέτεςτου UCK. Εκεί οι απεχθείς όροι που επιβάλλονται στη Σέρβικη πλευρά αναγκάζουν τον Μιλόσεβιτς να αποχωρήσει από τις συνομιλίες.
O δρόμος του πολέμου έχει ανοίξει. Τα Νατοϊκά και Αμερικάνικα αεροπλάνα αρχίζουν ανηλεείς βομβαρδισμούς που έχουν σαν στόχους τις Σέρβικες θέσεις αλλά και τους Κοσσοβάρουςκαι προκαλούν νέο κύμα προσφύγων προς την ΠΓΔΜ.
Στη Σερβία καταστρέφεται όλη η υποδομή της χώρας και ισοπεδώνονται πολλές πόλεις όπως η Πρίστινα, αλλά και χωριά του Κοσσόβου. Ατελείωτα καραβάνια προσφύγων στοιβάζονται σε καταυλισμούς-αποθήκες ανθρώπων στα σύνορα της ΠΓΔΜ.
Επί δύο και πλέον μήνες τα Αμερικανονατοϊκά αεροπλάνα σπέρνουν τον θάνατο και τη φρίκη σε πόλεις και χωριά της Σερβίας και του Κόσσοβου.
Η Ελληνική αστική τάξη σκύβει δουλικά στις εντολές των Αμερικάνων και προσφέρει δρόμους διέλευσης, βάσεις και αεροπλάνα άβακς στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Η φρίκη του πολέμου είναι απερίγραπτη με εκατόμβες αθώων θυμάτων.
Η πλήρης σχεδόν καταστροφή του Κοσσόβου και της Σέρβικης υποδομής αναγκάζει το Μιλόσεβιτς το Μάιο του 1999 να συνθηκολογήσει. Οι ΗΠΑ έχουν βάλει για τα καλά μέσω του ΝΑΤΟ και ΟΗΕ τη μπότα τους στα Βαλκάνια, υπηρετώντας έτσι έναν βασικότατο στρατηγικό τους στόχο, την επέκτασή τους ανατολικά και την ασφυκτική περικύκλωση της Ρωσίας.
Τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, προκειμένου να διακριβωθεί αν ευρίσκονται υπό κατάληψη κτήρια του δημοσίου, των πανεπιστημίων κ.λπ., ζητά με παραγγελία του προς τους εισαγγελείς Πρωτοδικών της χώρας ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Γ. Σανιδάς, και προσθέτει ότι σε περίπτωση, που αυτό συμβαίνει, να ερευνηθεί για ποιο λόγο οι υπεύθυνοι των δημοσίων κτηρίων δεν έχουν μεριμνήσει για την αποβολή των καταληψιών. Ειδικότερα, ο κ. Σανιδάς, με την παραγγελία του, ζητάει από τους εισαγγελείς Πρωτοδικών να διακριβωθούν: 1) Αν στα όρια της δικαιοδοσίας τους, βρίσκονται υπό κατάληψη ακίνητα, που ανήκουν στο Δημόσιο, ΝΠΔΔ, μεταξύ των οποίων και τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, ή ΝΠΙΔ, που ανήκουν εξ ολοκλήρου στο Δημόσιο και σε καταφατική περίπτωση από πότε και ποιοι είναι οι καταληψίες. 2) Για ποιο λόγο τα καθ' ύλην αρμόδια όργανα, είτε του Δημοσίου, είτε των ΝΠΔΔ ή ΝΠΙΔ, δεν έχουν μεριμνήσει για την αποβολή των καταληψιών από τα υπό κατάληψη ακίνητα και μετά ταύτα, την αξιοποίηση αυτών. 3) Αν στα υπό κατάληψη ακίνητα, πέραν της καταλήψεως που αυτή καθαυτή είναι παράνομη πράξη, λαμβάνει χώρα και περαιτέρω έκνομη δραστηριότητα από τους καταληψίες, όπως π.χ. διακίνηση ναρκωτικών, κατοχή ή κατασκευή όπλων κ.λπ
Καρπός του μεγαλύτερου τεχνάσματος της προπαγάνδας της κυβέρνησης είναι ο τρόπος που διεξάγεται η συζήτηση για τον αποκλεισμό από τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ εκείνων που δεν έπιασαν τη βάση. Ακόμα κι αυτοί που διαφωνούν με το μέτρο δεν τολμούν να αντιπαρατεθούν στην ουσία του.
Τα αποτελέσματα των φετινών εισαγωγικών εξετάσεων για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και ο αποκλεισμός χιλιάδων υποψηφίων που δεν έπιασαν τη βάση εξακολουθούν να απασχολούν τα μέσα ενημέρωσης, τα κόμματα και τους δημοτικούς άρχοντες. Στο επίκεντρο των συζητήσεων και των αντιπαραθέσεων, οι κοινωνικές συνέπειες της νέας ρύθμισης. Δηλαδή, η επίδρασή της στους διαγωνιζόμενους αποφοίτους του λυκείου ή ακόμα και στις τοπικές κοινωνίες που στήριξαν, τα τελευταία χρόνια, την ανάπτυξή τους στην παρουσία του φοιτητικού πληθυσμού.
Ακόμα και οι πιο σφοδροί επικριτές του μέτρου αυτού της κυρίας Γιαννάκου δεν διανοούνται να αντιταχθούν στην ουσία του, δηλαδή στην καθιέρωση του μέτρου της «βάσης» ως αναγκαίας προϋπόθεσης για την εισαγωγή κάποιου στην ανώτατη εκπαίδευση.
Η ρύθμιση
Περιορίζονται στην απαρίθμηση των αρνητικών συνεπειών από την εφαρμογή του μέτρου και αρκούνται -στην καλύτερη περίπτωση- να προτείνουν τη σταδιακή εφαρμογή του μέτρου, την απάλυνση του ορίου «10» σε «9» ή «8» και την παράλληλη υιοθέτηση αντισταθμιστικών μέτρων που θα ανακουφίσουν όσους θίγονται άμεσα.
Πρόκειται για μια ρύθμιση η οποία με αριστοτεχνικό τρόπο επιτυγχάνει τον πραγματικό στόχο της κυβέρνησης, που δεν είναι άλλος από τη σημαντική μείωση του αριθμού των εισακτέων, και μάλιστα εις βάρος των οικονομικά ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων. Πολιτικό θάρρος για την ευθεία εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου ασφαλώς δεν υπάρχει. Επιρρίπτεται, λοιπόν, η ευθύνη στους «κακούς μαθητές», που δεν έπιασαν τη βάση, και ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Η «τετράγωνη» λογική της ρύθμισης βασίζεται, όμως, σε μια απάτη: παραμερίζει εντελώς την ουσία του συστήματος εξετάσεων που ισχύει μέχρι σήμερα. Αυτό το σύστημα προβλέπει έναν συγκεκριμένο αριθμό εισακτέων ανά σχολή. Ο μοναδικός ρόλος των εξετάσεων είναι να κατατάξουν τους υποψηφίους σε μια σειρά, έτσι ώστε να εισαχθούν όσοι προβλέπονται. Το απολυτήριο του λυκείου εξασφαλίζει αυτό που υποτίθεται ότι απασχολεί την κυρία Γιαννάκου και τους θιασώτες του μέτρου, δηλαδή την ελάχιστη απαραίτητη μαθησιακή επάρκεια του υποψηφίου. Από κει και πέρα, οι εισαγωγικές εξετάσεις ήταν μόνο ο μηχανισμός σύγκρισης των υποψηφίων μεταξύ τους και κατάταξής τους σε σχολές. Γι' αυτό τον λόγο δεν υπήρχε θέμα «βάσης» σ' αυτές τις εξετάσεις.
Μέχρι σήμερα και κάτω από την κοινωνική πίεση των μαθητών και των οικογενειών τους (αλλά και των τοπικών κοινωνιών) υπήρχε διαρκής διεύρυνση του αριθμού των εισακτέων. Επί υπουργίας Γερ. Αρσένη εξαγγέλθηκε, μάλιστα, η πρόθεση να εξισωθεί ο αριθμός των προσφερόμενων θέσεων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ με τη ζήτηση των τελειοφοίτων του λυκείου για μια θέση στην ανώτατη εκπαίδευση.
Η σημερινή κυβέρνηση οδηγείται στην ανατροπή αυτής της πολιτικής, κάτω από την ωμή πρόθεση να μειώσει τις κρατικές δαπάνες για την παιδεία, αλλά και να ενισχύσει την ιδιωτική εκπαίδευση και παραπαιδεία.
Το μέτρο αποφασίστηκε πέρυσι, με το επιχείρημα ότι δεν είναι δυνατόν να εισάγεται στην ανώτατη εκπαίδευση το 43% (δηλαδή 39.000 υποψήφιοι) με βαθμό κάτω από τη βάση. Αλλά ο αριθμός αυτός είναι απλό αποτέλεσμα της δυσκολίας των θεμάτων. Μόλις 5 χρόνια νωρίτερα, το 2000, τη χρονιά που ξεκίνησαν οι πανελλαδικές εξετάσεις, οι υποψήφιοι που έγραψαν κάτω από τη βάση ήταν μόλις 3.000, δηλαδή το 4,6% του συνόλου. Επειδή κανείς δεν μπορεί σοβαρά να ισχυριστεί ότι μέσα σε μια πενταετία κατέρρευσε το σχολικό σύστημα, η μοναδική εξήγηση στο φαινόμενο είναι η προφανής: ο βαθμός δυσκολίας των θεμάτων είναι αυτός που ρυθμίζει και τις βάσεις.
Η μεθόδευση
Το 2000 το τότε υπουργείο Παιδείας επέλεξε μέσω εύκολων θεμάτων να αποσπάσει τη συναίνεση για το νέο εξεταστικό σύστημα. Το 2005 τα δύσκολα θέματα ήταν απαραίτητα για να αποδοθεί στους ίδιους τους υποψηφίους η ειλημμένη απόφαση να μειωθεί δραστικά ο αριθμός των εισακτέων και να κλείσουν τμήματα και σχολές.
Για τη σημασία και τους πραγματικούς εμπνευστές του μέτρου των βάσεων πρέπει να πάμε δώδεκα μήνες πίσω. Πριν από έναν ακριβώς χρόνο, τις μέρες που δημοσιεύονταν τα αποτελέσματα των περσινών εξετάσεων, ξεκίνησε μια πρωτοφανής καμπάνια -και μάλιστα από τον μη κυβερνητικό τύπο- με στόχο την καταγγελία των εξετάσεων και των εξεταζομένων και την «αποκάλυψη» ότι γίνονται δεκτοί στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ υποψήφιοι με πολύ χαμηλούς βαθμούς.
Με τίτλο «Το σκάνδαλο των βάσεων» και υπότιτλο «Με 1,5 στα 20 μπήκε στο Πανεπιστήμιο» επέλεξε να παρουσιάσει τον κατάλογο των βάσεων το «Βήμα» (26/8/05). Το πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ άρχιζε με τις ακόλουθες φράσεις: «Διάπλατες και για τους αδιάβαστους ήταν και εφέτος οι πύλες των Πανεπιστημίων και των Τεχνολογικών Ιδρυμάτων της χώρας, στα αμφιθέατρα των οποίων θα κάθονται από τη νέα ακαδημαϊκή χρονιά φοιτητές και σπουδαστές με βαθμό... 1,5. Περισσότεροι από 15.000 υποψήφιοι, δηλαδή πάνω από το 1/5 των εισακτέων, πέρασαν με βαθμολογίες κάτω από τη βάση, αποκαλύπτοντας το σκάνδαλο του συστήματος εισαγωγής στην ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση».
Το κύριο άρθρο της εφημερίδας, με τον τίτλο «Ντροπή!» επαναλάμβανε ότι «η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο υποψηφίου που έλαβε βαθμό 1,5 με άριστα το 20 δεν μπορεί φυσικά παρά να προκαλεί ανάμικτα αισθήματα από γέλια ως οργή. Αν έτσι θέλουμε τα πράγματα, ας καταργηθεί εντελώς η βαθμολογία και ας εισέρχεται στις Ανώτατες Σχολές όποιος θέλει ή όποιος προλάβει ανοιχτές τις πόρτες. Είναι προφανώς καιρός το Κράτος να σοβαρευθεί!»
Το «Κράτος», λοιπόν, (έτσι, με κεφαλαίο «Κ»), δηλαδή η κυρία Γιαννάκου, εκλήθη από το «Βήμα» να σοβαρευτεί. Αλλά η υπουργός Παιδείας είχε ήδη από τις αρχές του καλοκαιριού εξαγγείλει την πρόθεσή της να επιβάλει τη βάση 10 από το 2006. Αρα η εφημερίδα απλώς ήρθε να ενισχύσει με δήθεν αντιπολιτευτικό τόνο ένα ανακοινωμένο ήδη κυβερνητικό μέτρο.
Από κοντά και οι περισσότερες φιλοκυβερνητικές εφημερίδες. «Φοιτητές με λευκή κόλλα» ήταν ο τίτλος της «Απογευματινής», που κι αυτή παρουσίαζε ως ρεκόρ το γεγονός ότι «υποψήφιος μπήκε σε ΑΕΙ με 1,53» και ότι «μπήκαν 18.000 με βαθμούς κάτω από τη βάση». Παρόμοια πρωτοσέλιδα και από την «Καθημερινή» («Τελευταία πράξη μιας αποτυχίας»), την «Εστία» («Οι βάσεις της ισοπεδώσεως») και τη «Βραδυνή» («Στα ΑΕΙ με... 1,53»).
Το σκηνικό ολοκληρώθηκε με τηλεοπτικές εκπομπές που έδωσαν ακόμα πιο δραματική εικόνα για την κατάσταση της ελληνικής παιδείας και το «σκάνδαλο των βάσεων».
Δυο μέρες μετά την πρωτοσέλιδη ομοβροντία κατά των εισακτέων που δεν συγκέντρωσαν τη βάση, η υπουργός Παιδείας παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα που πρωτοστάτησε στον θόρυβο («Βήμα της Κυριακής», 28/8/05). Η εφημερίδα εκθειάζει τις αλλαγές της κυρίας Γιαννάκου ως «σχέδιο Καποδίστρια» για την παιδεία, αλλά αποφεύγει να αναφερθεί στο επίμαχο ζήτημα των βάσεων.
Στη διπλανή (δεξιά) σελίδα φιλοξενείται ολοσέλιδη καταχώριση ιδιωτικού κολεγίου της Αθήνας. Το μήνυμα προφανές. Την επομένη, η απογευματινή εφημερίδα του ίδιου δημοσιογραφικού συγκροτήματος αφιερώνει το πρωτοσέλιδό της στις συνέπειες που είχε όλος αυτός ο προπαγανδιστικός οχετός: «Πανικό έφερε η "βάση 10" στις Πανελλήνιες. Εκρηξη εγγραφών στα φροντιστήρια» («Τα Νέα», 29/8/05).
Να, λοιπόν, η πραγματική συνέπεια της εξαγγελίας Γιαννάκου.
Με θαυμαστή ταχύτητα, κατατέθηκε από την κυβέρνηση το σχέδιο νόμου με τίτλο «Ρύθμιση θεμάτων Ανώτατης Πανεπιστημιακής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης και λοιπές διατάξεις» (1/9/05). Στο άρθρο 13 περιλαμβανόταν η περίφημη ρύθμιση για τη βάση «10». Κατά τη συζήτηση στην ολομέλεια (21 και 22/9) το νομοσχέδιο υποστηρίχθηκε μόνο από την κυβέρνηση, αλλά ελάχιστοι βουλευτές της αντιπολίτευσης τόλμησαν να αντιπαρατεθούν ανοιχτά με το επίμαχο άρθρο 13.
Επηρεασμένοι κι αυτοί από τον προπαγανδιστικό ορυμαγδό, ψέλλισαν κάποιες διαφωνίες, αλλά χωρίς να τολμούν ευθεία αμφισβήτηση.
Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ακόμα και ο ειδικός αγορητής του ΚΚΕ (και καθηγητής) Γιώργος Χουρμουζιάδης αρκέστηκε να αμφισβητήσει τον τρόπο ορισμού της βάσης «10» (τον «αλγόριθμο», όπως είπε) και παγιδεύθηκε σε μια άχαρη κολοκυθιά με κυβερνητικούς βουλευτές αν έπρεπε η βάση να βρίσκεται στο 9,5 ή το 10.
Εκείνος που είχε εξαρχής σαφή τοποθέτηση για τη ρύθμιση αυτή ήταν ο εισηγητής εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ Μάρκος Μπόλαρης. Ο βουλευτής Σερρών αναφέρθηκε, μάλιστα, στην πίεση των μέσων ενημέρωσης που οδήγησε στην επίμαχη ρύθμιση.
Αλλά κι αυτός θα ένιωσε λίγο παράξενα όταν είδε να τον αδειάζουν οι σύντροφοί του με τα αποκλίνοντα επιχειρήματά τους. Πρώτα πρώτα η ειδικευμένη Συλβάνα Ράπτη, η οποία μπήκε κι αυτή στη λογική της κολοκυθιάς, αναφέροντας το ενδεχόμενο η βάση να είναι υψηλότερη του «10»!
Το τελειωτικό χτύπημα δόθηκε από τον Απόστολο Κακλαμάνη, ο οποίος ζήτησε να μην φτιαχτούν «προς Θεού» νέα πανεπιστημιακά τμήματα, δίνοντας έτσι το καλύτερο επιχείρημα στην κυβέρνηση, που ετοιμάζεται να τα κλείσει.
Τώρα πια, έναν χρόνο αργότερα, όλοι καταλαβαίνουν τι ακριβώς σήμαινε αυτή η ρύθμιση. Αλλά τώρα είναι πια αργά. Και με το δίκιο της η υπουργός Παιδείας τους ειρωνεύθηκε εμπράκτως πριν από λίγους μήνες, όταν ανακοίνωσε ότι φέτος θα αυξηθούν οι εισακτέοι! Επρόκειτο για δεύτερη απάτη. Στην πραγματικότητα μειώθηκαν οι θέσεις στις σχολές με μεγάλη ζήτηση (Ιατρική, Νομική) και αυξήθηκαν στα τμήματα που από τότε ήταν γνωστό ότι θα μείνουν (ελέω βάσεων) χωρίς φοιτητές και θα κλείσουν.
Ο γεν. γραμματέας του υπουργείου Ανδρέας Καραμάνος δήλωνε στις 2/3/06 ότι «οι εισακτέοι θα είναι φέτος 2.000 περισσότεροι από πέρυσι». Απέφυγε, βέβαια, να πει αυτό που γνώριζαν όλοι: ότι δηλαδή φέτος θα υπήρχαν και 20.000 «εξακτέοι».
Ακόμα και το «Βήμα» διαμαρτυρήθηκε σε πρωτοσέλιδο για το «Τρυκ της Μαριέττας» (3/3/06), αλλά όλοι θυμούνταν ότι απ' αυτό είχε ξεκινήσει η εκστρατεία για την εφαρμογή του «10».
Οι συντεχνίες
Η προπαγάνδα για τις βάσεις δεν περιορίζεται μόνο στα επιχειρήματα που έχουν στόχο να ενοχοποιήσουν τη σχολική κοινότητα (τους μαθητές ως αγράμματους και τους εκπαιδευτικούς ως άχρηστους και ανίκανους), αλλά επεκτείνεται και στις τοπικές κοινωνίες και τους εκπροσώπους τους. Φυσικά πρόκειται για τον εύκολο στόχο.
Αλλά, όσο συντεχνιακές και πολιτικά άκομψες κι αν είναι οι διαμαρτυρίες τοπικών παραγόντων που είδαν το φως της δημοσιότητας, εκφράζουν ένα υπαρκτό και σοβαρό πρόβλημα της επαρχίας. Σε πολλά σημεία της χώρας η χωροθέτηση πανεπιστημιακών τμημάτων αποτέλεσε τα τελευταία χρόνια το μοναδικό στοιχείο πραγματικής οικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης.
Από αυτή την άποψη η τόσο λοιδορούμενη διασπορά των σχολών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης υπήρξε ένα από τα ελάχιστα μέτρα αποκέντρωσης, ανεξάρτητα από τις ενδεχομένως ταπεινές (δηλαδή ψηφοθηρικές) προθέσεις των εμπνευστών του.
Οσοι ειρωνεύονται με τόση ευκολία τις επαρχιακές «καφετέριες» και «γκαρσονιέρες» και τους ιδιοκτήτες τους ασφαλώς δεν έχουν ιδέα για την πραγματική ανανέωση που έφερε στις τοπικές κοινωνίες η ύπαρξη του φοιτητικού πληθυσμού. Ισως αναπολούν τις παλιές καλές μέρες που τον ίδιο ρόλο έπαιζαν για τις επαρχιακές κωμοπόλεις τα πολυπληθή στρατόπεδα.
Το σίγουρο είναι ότι οι τελευταίοι που ευθύνονται για τα συντεχνιακά αιτήματα των τοπικών κοινωνιών είναι οι ίδιοι οι υποψήφιοι φοιτητές που βρίσκουν σήμερα κλειστές τις πόρτες των ΑΕΙ και των ΤΕΙ, χάρη στον μαγικό αριθμό 10. Και βέβαια, δεν είδαμε όλους αυτούς που σήμερα μιλούν για συντεχνιακά αιτήματα να έχουν ξεσηκωθεί τόσα χρόνια που ελέω ελεύθερης οικονομίας τα νοίκια και το κόστος ζωής σ' αυτές τις περιβόητες επαρχιακές γκαρσονιέρες μετατράπηκαν σε βραχνά για τις οικογένειες των μετακινούμενων φοιτητών.
Μια ταξική ρύθμιση
Στην προπαγανδιστική φαρέτρα του υπουργείου Παιδείας προστίθενται καθημερινά και νέα επιχειρήματα. Ορισμένα, μάλιστα, απ' αυτά εκπλήσσουν, γιατί προέρχονται από μη αναμενόμενα μέσα και σχολιαστές.
Διαβάζουμε, π.χ. στην «Ε» πριν από λίγες μέρες: «Με ποια λογική, υποβολέα, πρέπει να επιβραβεύονται οι μαθητές κάτω του "10"; Μήπως πρόκειται για παιδιά πτωχών οικογενειών που εργάζονται και αδυνατούν να ανταποκριθούν στις αυξημένες απαιτήσεις του σχολείου; Κατά τεκμήριον οι εργαζόμενοι μαθητές, καθώς και τα παιδιά των μεταναστών, τα πηγαίνουν καλά στο σχολείο» («Ο τύπος των ήλων», 31/8/06).
Αλλά οι εξαιρέσεις (γιατί περί αυτού πρόκειται) δεν αποτελούν «τεκμήριο». Οπως αποδεικνύει ο Χρήστος Κάτσικας, με βάση τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, οι ανισότητες πρόσβασης στα ΑΕΙ ζουν και βασιλεύουν.
«Είναι φανερό ότι το άνοιγμα των Πανεπιστημίων, με την αύξηση του αριθμού των εισακτέων, δεν μετρίασε τις ανισότητες πρόσβασης για εκείνους τους υποψήφιους οι οποίοι προέρχονται από τα αγροτικά και εργατικά στρώματα. Οι φοιτητές/τριες με πατέρα στην κατηγορία "Γεωργικά, Αλιευτικά, Δασικά επαγγέλματα κ.λπ" με 19,4% συμμετοχή στον πληθυσμό εκπροσωπούνται στο σύνολο των πρωτοετών φοιτητών ΑΕΙ με ποσοστό 4,9%! Παράλληλα οι φοιτητές/τριες με πατέρα στην επαγγελματική κατηγορία "Εργάτες, Τεχνίτες, Χειριστές κ.λπ." με 29,2% συμμετοχή στον πληθυσμό εκπροσωπούνται στο σύνολο των πρωτοετών φοιτητών ΑΕΙ με ποσοστό 17,9%.
»Οι φοιτητές αγροτικής καταγωγής δεν ξεπερνούν το 1-2,5% του συνόλου των φοιτητών της Ιατρικής ή του Πολυτεχνείου, φτάνουν και ξεπερνούν το 10% στο σύνολο των φοιτητών των ΤΕΙ ή διαφόρων τμημάτων ΑΕΙ χαμηλής επαγγελματικής προοπτικής. Επίσης, οι φοιτητές εργατικής καταγωγής, ενώ αποτελούν μόλις το 10-12% κατά μέσο όρο των περιζήτητων σχολών, στις σχολές χαμηλής ζήτησης ξεπερνούν το 25%. Αντίθετα οι φοιτητές με πατέρα στα "επιστημονικά-ελεύθερα επαγγέλματα" αποτελούν το 40-50% των σχολών πρώτης ζήτησης και μόλις το 1/10 των φοιτητών των ΤΕΙ».
Κατά συνέπεια, η ρύθμιση Γιαννάκου έχει έναν σαφή ταξικό χαρακτήρα. Η προβολή ορισμένων αριστούχων που κατάγονται από φτωχές οικογένειες ή μετανάστες δεν μπορεί να κρύψει τη μεγάλη μάζα των παιδιών που κατάγονται από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και είναι αυτά που όχι μόνο δεν φτάνουν στο πανεπιστήμιο, αλλά δεν τελειώνουν καν το -υποτίθεται- υποχρεωτικό σχολείο.
Παιδεία και απορύθμιση
Αλλά υπάρχουν ακόμα πιο ωμά και κυνικά επιχειρήματα: «Δεν είναι δυνατόν χωρίς να έχεις πιάσει τη βάση να μπαίνεις στην Ιατρική» γράφει ο Δημήτρης Δανίκας στα «Νέα» (28/8/06). Λες και δεν ξέρει ότι στην Ιατρική έμπαιναν και εξακολουθούν να μπαίνουν μόνο αριστούχοι. Και επιμένει:
«Μπορεί ας πούμε να είσαι γεννημένος κομμωτής και να ταλαιπωρείσαι για να μπεις στην Αρχιτεκτονική». Μ' αυτή τη λογική επανερχόμαστε πια σε προκαπιταλιστικές κοινωνικές μορφές οργάνωσης, όπου οι τάξεις και τα επαγγέλματα συνοδεύουν από τη γέννησή τους τα άτομα και είναι αδιανόητη κάθε κοινωνική κινητικότητα.
Ας μη διαμαρτύρονται, λοιπόν, όσοι βρήκαν φέτος κλειστές τις πόρτες της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης: είναι «γεννημένοι αγράμματοι». Ας ψέξουν την καταγωγή και τα γονίδιά τους.
Το μέτρο, λοιπόν, του «10» δεν είναι τίποτα άλλο παρά η εφαρμογή του περίφημου μοντέλου της «απορρύθμισης» στον χώρο της παιδείας. Οσοι εκλιπαρούν, σήμερα, την υπουργό Παιδείας να μετριάσει τις απάνθρωπες συνέπειες της κυβερνητικής αυτής απόφασης αδυνατούν να κατανοήσουν ότι ο αρχικός στόχος ήταν ακριβώς αυτός. Δηλαδή, η μείωση του αριθμού των εισακτέων, το κλείσιμο σχολών και τμημάτων και η εξοικονόμηση των κονδυλίων που θα απαιτούσε η διατήρηση των «μη δημοφιλών» τμημάτων.
Η φιλελεύθερη ιδεολογία της υπουργού Παιδείας και της κυβέρνησης απεχθάνεται οποιονδήποτε σχεδιασμό. Αναθέτει, λοιπόν, στο μηχανισμό των βάσεων να αποφασίσει ποια τμήματα και ποιες σχολές θα κλείσουν. Αντί να ενισχυθούν τα αδύναμα τμήματα και να αντικατασταθούν τα προβληματικά από άλλα, επιλέγεται η μέθοδος του στραγγαλισμού τους.
Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι στην πραγματικότητα μια αντιμεταρρύθμιση. Εδώ και πολλές δεκαετίες ο αριθμός των φοιτητών στην Ελλάδα ήταν ιδιαίτερα υψηλός σε σχέση με άλλες δυτικές χώρες, καθώς επίσης ήταν μεγάλος και ο βαθμός της κοινωνικής κινητικότητας που εξασφάλιζε (βλ. το ιστορικό άρθρο του Κωνσταντίνου Τσουκαλά «Η ανώτατη εκπαίδευση στην Ελλάδα ως μηχανισμός κοινωνικής αναπαραγωγής», «Δευκαλίων», τ. 13, 1975). Η προσπάθεια της κυβέρνησης κατατείνει στη ραγδαία μείωση του φοιτητικού πληθυσμού και την παρεμπόδιση της κοινωνικής ανόδου μέσω του εκπαιδευτικού μηχανισμού.
Το κακό είναι ότι η αντιμεταρρύθμιση δεν περιορίζεται στο εξεταστικό. Ενα πνεύμα αντιδραστικής παλινδρόμησης πνέει στο υπουργείο Παιδείας. Αμφισβητούνται πλέον ανοιχτά ακόμα και τα απλά μέτρα της μεταρρύθμισης Ράλλη, ενώ αποδίδεται στο μονοτονικό σύστημα η -υποτιθέμενη- αδυναμία έκφρασης των μαθητών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: η πρώτη σελίδα του δικτυακού κόμβου του υπουργείου καλεί τον επισκέπτη να «κατεβάσει» πολυτονικές γραμματοσειρές!
Οι επιφανείς «αναλυτές» αδυνατούν να διαπιστώσουν αυτά τα φαινόμενα. Ομως τα έχουν ήδη διαγνώσει οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, οι φοιτητές, οι μαθητές και μεγάλο τμήμα της εκπαιδευτικής κοινότητας. Οι κινητοποιήσεις θα συνεχιστούν, γιατί έχουν πραγματική κοινωνική βάση. Οσο γρηγορότερα το καταλάβουν όσοι φλυαρούν για τις βάσεις και το «10» τόσο το καλύτερο γι' αυτούς.
Αχ αυτό το επίπεδο!
Το έσχατο επιχείρημα όσων υποστηρίζουν τον αποκλεισμό δεκάδων χιλιάδων υποψηφίων από τις ανώτατες και τεχνολογικές σχολές είναι ότι μ' αυτό τον τρόπο «ανεβάζουμε το επίπεδο» των σπουδών, το οποίο έχει κατρακυλήσει επικίνδυνα. Δεν υπάρχει ούτε ένα σχετικό δημοσίευμα που να μη διεκτραγωδεί τα χάλια της παιδείας μας και να μην οικτίρει τους σημερινούς μαθητές.
Πρόκειται και πάλι για έναν μύθο. Ολοι οι πραγματικοί δείκτες που μετρούν το μορφωτικό επίπεδο και την ποιότητα της παρεχόμενης γνώσης είναι αυξητικοί. Από τους πιο απλούς (π.χ. ποσοστό αναλφάβητων, αριθμός πτυχιούχων, μέση διάρκεια σχολικής φοίτησης), έως τους πιο σύνθετους (περιεχόμενο μαθημάτων). Η τελευταία έκθεση της Eurostat επιβεβαιώνει αυτή τη διαπίστωση. Για παράδειγμα το ποσοστό των νέων (20-24 ετών) που έχει τουλάχιστον γυμνασιακή μόρφωση όχι μόνο αυξάνεται διαρκώς στην Ελλάδα (από 71,4% το 1994 σε 84% το 2005), αλλά είναι αισθητά μεγαλύτερος και από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (76,9% το 2005). Αλλά και στον υπόλοιπο πληθυσμό (25-64 ετών) ο ίδιος δείκτης μπορεί να υπολείπεται του μέσου ευρωπαϊκού (68,9% το 2005) αλλά παρουσιάζει μια σαφή βελτίωση (από 41,4% το 1994 σε 59,7% το 2005).
Ο μοναδικός δείκτης όπου η Ελλάδα υστερεί με σαφήνεια είναι οι δημόσιες δαπάνες για την παιδεία ως ποσοστό επί του ΑΕΠ. Ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 5,2% η Ελλάδα περιορίζεται στο 3,94%, μικρότερο από όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και εφάμιλλο μόνο του ποσοστού της Τουρκίας (3,74%).
Οσο για τη διαφορά «επιπέδου», τη διαπιστώνουν οι σημερινοί γονείς όταν επιχειρούν να «διαβάσουν» τα βλαστάρια τους και τα βρίσκουν μπαστούνια, ακόμα κι αν οι ίδιοι υπήρξαν ξεφτέρια στο σχολείο. Αντιγράφουμε από το σχόλιο μιας απελπισμένης μητέρας (της Ελενας Ακρίτα): «Για δοκιμάστε να αποστηθίσετε τη Βιολογία -για παράδειγμα. Να πάρουμε ένα -ένα και μόνον- κεφάλαιο στην τύχη; Εδώ τα παιδιά-ερείπια πρέπει να μάθουν: το κυτταρικό τοίχωμα, την κυτταρική μεμβράνη, το χυμοτόπιο, το κυτταρόπλασμα, τα μιτοχόνδρια, τον χλωροπλάστη, την πυρηνική μεμβράνη. Σε άλλο ένα και μόνον κεφάλαιο, στην αναπαραγωγή των φυτών, πρέπει να γνωρίζουν τα σπερματικά περιβλήματα, ενδοσπέρμιο, κοτυληδόνα, βλαστίδια, ριζίδια. Και μιλάμε για το εν χιλιοστόν της ύλης, κυρία Υπουργέ» («Τα Νέα», 28/5/05).
Ανεξάρτητα από τη χρησιμότητα αυτών των γνώσεων το μόνο σίγουρο είναι ότι τα σχολικά βιβλία του 2006 μοιάζουν πανεπιστημιακά εγχειρίδια μπροστά στα βιβλία που διδάχτηκε η αμέσως προηγούμενη γενιά στις ίδιες τάξεις.
Παρά τις εμπειρικές αυτές παρατηρήσεις όλοι είναι έτοιμοι να συμφωνήσουν ότι το «επίπεδο πέφτει». Αυτή η κινδυνολογία συνοδεύει τη σύγχρονη εκπαίδευση από τη στιγμή που άρχισε να γίνεται δυνατή η πρόσβαση των λαϊκών μαζών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ισως θα εκπλαγούν όσοι είναι σίγουροι γι' αυτή τη διαπίστωση, όταν μάθουν ότι τα ίδια που λέμε σήμερα στην Ελλάδα τα έλεγαν στη χώρα που υποτίθεται ότι διαθέτει την καλύτερη εκπαιδευτική υποδομή, τις ΗΠΑ. Τον Απρίλιο του 1983 δημοσιεύτηκε η έκθεση της αρμόδιας Επιτροπής για την Εκπαίδευση με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ενα Εθνος σε κίνδυνο» (Α Nation at Risk), όπου διαπιστωνόταν ότι «τα εκπαιδευτικά θεμέλια της κοινωνίας μας υπονομεύονται από τη διάβρωση μιας πλημμυρίδας μετριότητας».
Οπως παρατηρούν οι δύο πιο διεισδυτικοί μελετητές της σύγχρονης καπιταλιστικής εκπαίδευσης, αυτό το περιβόητο επίπεδο «δεν είναι μόνο ούτε καν κατ' αρχήν κάποιο ύψος το οποίο ορίζουμε. Το επίπεδο είναι ένας πληθυσμός τον οποίο περιχαρακώνουμε για να του διαφυλάξουμε τα προνόμια. Σ' αυτό οφείλεται η παράδοξη αλλά σημαντική σχέση μεταξύ του επιπέδου και του αριθμού. Η πρώτη αντίδραση που προκαλεί η αριθμητική αύξηση των μαθητών που κατορθώνουν να αποκτήσουν κάποιο συγκεκριμένο σχολικό τίτλο δεν είναι ποτέ η ικανοποίηση. Συνήθως αρχίζουν να υποπτεύονται ότι αυτή η πρόσβαση των μαζών θα συνοδευτεί με κάποια παρακμή και κάποια απάτη» (Baudelot, Establet, «Le niveau monte», σ. 184).
Eχθές το απόγευμα στην Σαντορίνη, συνελήφθη η δημοσιογράφος Μαργαρίτα Ρουσάκη, με την κατηγορία ότι μοίραζε «υβριστικά» αντιαμερικανικά φυλλάδια, ενώ στο νησί έχει καταπλεύσει το αμερικάνικο αεροπλανοφόρο «San Antonio». Κατήγγειλε στο tvxs.gr την αναίτια σύλληψη της, αλλά, και τον ξυλοδαρμό ενός κατοίκου από επιχειρηματίες της περιοχής, με την ίδια αιτιολογία.
H κατηγορια που την απαγγέλθηκε ηταν ΓΙΑ ΡΥΠΑΝΣΗ ΜΕ ΦΕΙΓ ΒΟΛΑΝ !!!!!!!!!!!
ΝΑ ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΝ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ή ΑΛΛΙΩΣ ΤΟ "ΣΟΥΗΔΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ" και ΤΟ " ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ"
Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει στις σχολές μας για το "Σουηδικό μόντελο" - το μοντέλο που παρουσιάζουν ως πρότυπο οι καθε είδους υποστηρικτές της ανάγκης "να αλλάξουν επιτέλους τα πράγματα" στις δήθεν "τριτοκοσμικές" και "υποβαθμισμένες " σχολές στην Ελλάδα...
Πόσες φόρες ΠΑΣΠ και ΔΑΠ δε μας λέγαν "να ανοίξουμε τους ορίζοντες μας" ..Να δούμε τι γίνεται και σε άλλες χώρες... Να δούμε ότι αξιολόγηση σημαίνει να ζεις σε ένα περιβάλλον "καθαρό" όπως αυτό των σχολών του εξωτερικού, όπου δε θά χεις και προβλήματα γαι να βγαίνεις στους δρόμους, όπου θα υπάρχει συννενόηση μεταξύ καθηγητών και φοιτητών και που καταθέτοντας μέσα από φυλλάδια αξιολόγησης την άποψη σου αυτή θα συνυπολογίζεται...
Λίγες μόνο μέρες μετά την ναζιστικού τύπου επέβαση των ιραηλινών φονιάδων στη Γάζα... Την επέμβαση που στήριξαν Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστες... ...Θα πούμε σε όλους αυτούς...Να ξαναρίξουν μια ματιά και σε άλλες χώρες Να "ανοίξουν τους ορίζοντές τους" και να μπουν στα κατειλημέννα αγγλικα κολέγια (επίσης προτυπό τους) που μέχρι πριν λίγες μέρες εναντιώνονταν ακόμα στη σφαγή στη Γαζα και δέχονταν γι αυτο την καταστολή απ την αστυνομία μέσα στις σχολές Να "ανοίξουν τους ορίζοντες τους" και να γίνουν για λίγο φοιτήτες στα Σουήδικά πανεπιστήμια Εκεί όπου η διαμαρτυρία ενός φοιτητή που δεν άντεξε την πρόκληση να ακούσει την ομιλία του ισραηλινού Πρέσβη για τη Μέση Ανατολή οδήγησε σε άμεση σύλληψη του φοιτητή μέσα από το αμφιθέατρο... Κι όλα αυτά στις 6 Φεβρουαρίου λίγες μόνο μέρες μετά τη σφαγή στη Γαζα .
Να , λοιπόν, γιατί θέλουν τα αμφιθεάτρα μας χωρίς πολιτικές αφίσες -χωρίς άσυλο... Σε μια περίοδο που ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστών οξύνονται επικίνδυνα... Σε μια χώρα που προσπαθεί να ισορροπήσει την εξάρτηση της από Αμερικάνους και Ευρωπαιούς... Που αναβαθμίζει τις αμερικάνικες βάσεις (βλ. Σουδα) ,την ίδια στιμγμή που αναβαθμίζει τις ενεργειακες συμφωνίες με τους Ρώσους ιμπεριαλιστές.. Δεν ξεχναμε τους κινδύνους για την ίδια μας τη ζώη που κρύβει η πολιτική τους.Δεν ξεχνάμε το έγκλημα στη Γάζα που έδειξε το πραγαμτικό πρόσωπο αυτου του συστήματος.Πού έδειξε πως τα φιλοπόλεμα σχέδια τους δεν έχουν όριο . Θέλουμε τα αμφιθέατρα και τις σχολές να χουν άσυλο όχι για τους φονιάδες των λαών--(σαν τον ισραηλινο Πρέσβη) αλλά γαι τους λαϊκούς και νεολαιίστικους αγώνες. Θέλουμε το άσυλο γαι να μπορούμε να παλεύουμε για το δικαιώμα μας στις σπουδές- στη δουλειά , στην ίδια τη ζώη και την ειρήνη.
Το βιντεάκι που ακολουθεί δείχνει την άμεση σύλληψη του φοιτητή ...
Οι απαντήσεις που δόθηκαν στην αξιολόγηση ήταν σε μεγάλο ποσοστό αρνητικές. Τα αποτελέσματα των απαντήσεων της έρευνας φαίνεται δεν άρεσαν στους κρατούντες της βουλής και αποφάσισαν να παρέμβουν δυναμικά στην δική τους έρευνα χειραγωγόντας και εκπαιδεύοντας δασκάλους και μαθητές στα δημοκρατικά της ιδεώδη Οι απαντήσεις που δόθηκαν στην αξιολόγηση ήταν σε μεγάλο ποσοστό αρνητικές. Τα αποτελέσματα των απαντήσεων της έρευνας φαίνεται δεν άρεσαν στους κρατούντες της βουλής και αποφάσισαν να παρέμβουν δυναμικά στην δική τους έρευνα χειραγωγόντας και εκπαιδεύοντας δασκάλους και μαθητές στα δημοκρατικά της ιδεώδη. Πριν δυο βδομάδες περίπου τα 3 τμήματα της Γ' Γυμνασίου σχολειου του κέντρου πραγματοποίησαν επίσκεψη στη βουλή με τη συνοδεία των καθηγητών τους.
Στη ξενάγηση στη βουλή ακολουθούσε και μια αστυνομικός με πολιτικά. Φανερά επηρρεασμένη απο τα προσφατα γεγονότα της εξέγερσης, συμπεριφερόταν στους μικρους μαθητές προκλητικά. Στο τέλος της διδακτικής επίσκεψης μοιράστηκαν φόρμες αξιολόγησης οι οποίες έπρεπε να συμπληρωθούν ανώνυμα από τους μαθητές και αφορούσαν την κριτική αξιολόγηση της βουλής σαν σύστημα αντιπροσώπευσης, του συστήματος των τριών εξουσιών, των κτιριακών εγκαταστάσεων, και άλλα. Στο τέλος υπήρχε ερώτηση κριτικής του συνοδού ασφάλειας της βουλής, όπου υπήρχε δυνατότητα προσθήκης συμπληρωματικού σχόλιου.
Οι απαντήσεις που δόθηκαν στην αξιολόγηση ήταν σε μεγάλο ποσοστό απόλυτα αρνητικές στη κλίμακα 5 έως 1. Το ίδιο έγινε και με την κριτική στη φρουρό ασφαλειας και κάποια παιδιά συμπλήρωσαν το σχετικό παράθυρο για περισσότερα σχόλια που υπήρχε στο ερωτηματολόγιο που έπρεπε να συμπληρωθεί ανώνυμα.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ Τα αποτελέσματα των απαντήσεων της έρευνας φαίνεται δεν άρεσαν στους κρατούντες της βουλής και αποφάσισαν να παρέμβουν δυναμικά στην έρευνα που πραγματοποίησαν με το παρακάτω δημοκρατικό τρόπο. Επικοινώνησαν με το σχολείο στο οποίο έκαναν σαφές ότι ευθύνεται για την άποψη των παιδιών για την βουλή, που είναι αρνητική. Ζήτησαν να δοθούν τα ονόματα των παιδιών που συμπλήρωσαν με αρνητικά σχόλια. 1. Με την πάροδο των ημερών τα ονόματα δεν δόθηκαν από τους μαθητές παρά τις πιέσεις.Οι απειλές μέσω του 15μελούς είναι συνεχείς ότι αν δεν πείτε τα ονόματα θα κοπούν όλες οι εκδρομές για να βρεθούν τυχόν καταδότες, αλλά μάταια. 2. Η βουλή έθεσε τους καθηγητές προ των ευθυνών τους και εμμέσως πλην σαφώς απειλεί με δευτεροβάθμιο πειθαρχικό. 3. Αποστέλει λοιπόν τα ερωτηματολόγια για γραφολογικό !!! έλεγχο στο σχολείο να εξακριβωθεί στη πράξη, ποιοί συμπλήρωσαν το κουτάκι με τις παρατηρήσεις !!!
Η αστυνομικός ασφαλείας που ήδη έτριζε η καρέκλα της από τα εσωτερικά μαχαιρώματα για την περίοπτη θέση με τα αναγκαία κονέ, βρήκε ευκαιρία για αποδιοπομπαίους τράγους και ζήτησε η ίδια να δοθούν τα ονόματα και να υπογράψουν δήλωση μετάνοιας και μεταμέλειας. Σήμερα μάλιστα πήγε η ίδια στο σχολείο να πάρει τα ονόματα και για να πιέσει.
ΔΗΛΑΔΗ Η Βουλή η οποία μέσα από τις διαδικασίες της έχει θεσμοθετήσει ανεξάρτητες αρχές για την προστασία προσωπικών δεδομένων, έρχεται τώρα που δεν της αρέσει η εικόνα της (προφανώς στο σύνολο των σχολείων) και παρεμβαίνει απρόκλητα και βάναυσα προσπαθώντας να τρομοκρατήσει δασκάλους και μαθητές, καταργώντας το απόρρητο της συνέντευξης μιας έρευνας και αλλοιώνοντας με αυτό το τρόπο τα αποτελέσματα της έρευνας την οποία πιθανά θα δημοσιεύσει και θα χρησιμοποιήσει κάποια στιγμή ή πιθανά και να την στείλει στην ΕΕ ή όπου αλλού.
Γιατί ύστερα από αυτό το γεγονός του κατατρεγμού, ποιό σχολείο θα τολμάει να πάει στη βουλή και να τολμήσει κάποιος μαθητής να γράψει αρνητικά σχόλια στο ανώνυμο ερωτηματολόγιο που του δίνει η βουλή, όσο και αν τα πιστεύει. Αφού απειλείται άμεσα και ο όποιος δάσκαλος να παραπεμφθεί σε δευτεροβάθμιο και ο όποιος μαθητής να του την έχουν στημμένη σαν συνήθη ύποπτο για μια ολόκληρη ζωή.
Αν και το σχολείο είναι άσυλο, παρόλαυτά η φρουρός ασφαλείας μπαίνει και απαιτεί ονόματα παιδιών να βγουν από γραφολογικό έλεγχο που απαιτεί να κάνει το ίδιο το σχολείο !!! και τα ονοματα τα οποία θα χρησιμοποιήσει όπως αυτή νομίζει !!! και προφανώς θα τα δώσει σε χρήση σε όποιον μηχανισμό αυτή εξυπηρετεί και μη τα είδατε τα παιδιά.
Χωρίς να έχει γίνει κάποια "παραβατική" κατά τον νόμο συμπεριφορά, πταίσμα, πλημμέλημα κάτι τέτοιο, αλλά απλά έχει κατατεθεί αίτηση από την ίδια την Βουλή για διατύπωση της κριτικής σκέψης των παιδιών την οποία συνήθως εκθειάζουν και παροτρύνουν οι διάφοροι πολιτικοί και πνευματικοί κύκλοι όταν τους βολεύει.
Γιατί, η διακίνηση ιδεών και κριτικής σκέψης είναι δικαίωμα του καθένα και από τα πρωταρχικά ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά αυτό διαφεύγει από τις υπηρεσίες της βουλής που παριστάνει και καλά τον οικοδεσπότη στην νεολαία, την οποία ταυτόχρονα φροντίζει να καθυποτάξει, να καταστείλει, να τρομοκρατήσει με κάθε τρόπο θεμιτό και αθέμιτο μικρά παιδιά και υπάλληλους δασκάλους.
Και ύστερα αναρωτιέται ο μηχανισμός της Βουλής για τα αρνητικά σχόλια των παιδιών για τις λειτουργίες της και για την εικόνα που παρουσιάζει και πως θα την βελτιώσει.
Και με αυτές τις ενέργειες που δρομολόγησε, βρήκε τώρα η Βουλή τον τρόπο να πείσει όλους για τα δημοκρατικά ιδεώδη που υπηρετεί, πως τα υπηρετεί και πως σέβεται την όποια τυχόν αντίθετη άποψη και για αυτό πρέπει να απολαμβάνει του πλήρους και απόλυτου σεβασμού όλων ανεξαιρέτως (και των 11χρονων και των αγέννητων)... .... ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΙΩΣ..... .....ΜΑΥΡΟ ΦΙΔΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΦΑΓΕ ΟΛΟΥΣ....
Το άρθρο της ελευθεροτυπίας που καταγράφει τις εκτιμήσεις των αξιολογητών μετά από την αξιολόγηση λίγων μόνο σχολών αποκαλύπτει ξεκάθαρα τους στόχους της αξιολόγησης, αλλά και ότι οι νόμοι της εκπαιδευτικής αντιμεταρρύθμισης ή θα ανατραπούν με αγώνες μαζικούς ή θα εφαρμοστούν πια στο σύνολο τους.
Την ίδια στιγμή που ο νεός διάλογος για την παδεία είναι ανοιχτός ,προετοιμάζοντας τον νεο γύρο επίθεσης στα δικαιώματα μαθητών-φοιτών σπουδαστών σε σπουδές- δουλειά -ελευθερίες...
Την ίδια στιγμή που ο νεός υπουργός παιδείας προσπαθεί να καλιεργήσει κλίμα συναίνεσης , καλώντας κόμματα,και συνδικαλιστικούς φορείς να καταθέσουν τις προτάσεις του σε ένα διάλογο "χωρίς προϋποθέσεις" για να καταφέρει να ξεκινήσει αυτόν τον νεό γύρο επίθεσης...
Την ίδια στιγμή που οι παραπάνω συνδικαλιστικοί φορείς(ΓΣΕΕ,ΔΟΕ) αλλά και τα κόμματα :ΠΑΣΟΚ , ΣΥΝ , ΚΚΕ καταθέτουν εντό ή εκτός διαλόγου τις προτάσεις τους για την αλλαγή του συστήματος εισαγωγικών .Οι προτάσεις τους μάλιστα συμφωνουν στην ιδέα της αποσύνδεσης του λυκείου από την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (==στην αποσύνδεση δηλαδή ενός μεγάλου κομματιού μαθητών από την τριτο βάθμια εκπαίδευση...)
Την ίδια στιγμή που όλοι αυτοί μας καλούν να συμμετάσχουμε ουσιαστικά στον διάλογο απο μηδενική δήθεν βάση...
...Ένας από τους νόμους-βάση της εκπαιδευτικής αντι-μεταρρύθμισης..μπαίνει σε εφαρμογή απειλώντας να μετατρέψει..τις σχολές σε tabula rasa... Σε σχολές λευκές--χωρίς συνθήματα,μιας και η διαδικασία αξιολόγησης που ξεκίνησε είχε τα έχει κατακρίνει --χωρίς άσυλο, μιας και η κατάληψη σύμφωνα με τις αποφάσεις των αξιολογητών στις σχολές εμποδίζει το διαδακτικό και ερευνητικό προσωπικο.. --χωρίς κανένα από τα δικαιώματα που αγώνες κατακτήθηκαν στο παρελθόν Τους τοίχους των σχολών μας δεν τους θέλουμε tabula rasa . Δεν τους θέλουμε γεμάτους με προτάσεις σε έναν διάλογο με τον οποίο το σύστημα ψάχνει τρόπους να περάσει στο νέο γύρο επίθεσης στα διακιώματα μας. Τους θέλουμε γεμάτους με συνθήματα που θα υπερασπίζονται το άσυλο, το δικαιώμα μας στο δωρεάν βιβλίο με συνθήματα που θα μας προετοιμάζουν για τους νέους αγώνες .
Δεν ξεχνάμε την οργή μας.Δεν ξεχνάμε τον Δεκέμρη του αγώνα.Δεν ξεχνάμε τον αγώνα που αφήσαμε ανολοκληρωτο για την ανατροπή του νόμου-πλαίσιο Κάθε προσπάθεια εφαρμογής του μας εξοργίζει ακόμα περισσότερο.
Καμία αξιολόγηση των σχολών Κανένας διάλογος, καμία πρόταση , καμία συζήτηση με αυτούς που θέλουν να "σβήσουν" κάθε μας δικαίωμα Αγώνας για την συνολική ανατροπή του νόμου-πλαίσιο
42 μέρες από την δολοφονική επίθεση και το σακάτεμα της Κωνσταντίνας Κούνεβα κι όμως τα ανθρωποειδή που της επιτέθηκαν κυκλοφορούν ελεύθερα!
Ίσως για να επιλέξουν το επόμενο θύμα που θα στοχοποιήσουν και θα επιτεθούν
42 μέρες από την δολοφονική επίθεση κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα και οι υπουργοί δημοσίας τάξης και δικαιοσύνης δεν ευαισθητοποιήθηκαν να βγάλουν ούτε μια ανακοίνωση για την πορεία των ερευνών, αν υποθέσουμε ότι γίνονται έρευνες για την αποκάλυψη των ενόχων.
Ούτε βεβαίως ο Αρχηγός της Αστυνομίας ή οι άλλοι αρμόδιοι κρατικοί παράγοντες.
Ποιά είναι άλλωστε η Κωνσταντίνα Κούνεβα; Μια απλή καθαρίστρια είναι.
Αν συνέβαινε κάτι παρόμοιο σε έναν από τους "εντιμότατους κυρίους ή κυρίες" θα έδιναν συνεντεύξεις κάθε μισή ώρα. Θα ήταν πρώτη είδηση σε όλα τα κανάλια.
Ποιοί όμως σακάτεψαν την Κωνσταντίνα Κούνεβα;
Ποιοί επιτέθηκαν στην γραμματέα του σωματείου μας; Κύριοι υπουργοί, κύριοι βουλευτές, κύριοι αρμόδιοι;
Γιατί δεν τους απευθύνετε το εκκωφαντικό ερώτημα κύριοι καναλάρχες;
Ποιοί και γιατί οργάνωσαν την αντισυγκέντρωση στις 24 Νοέμβρη και προπηλάκισαν την Κωνσταντίνα κυνηγώντας την μέχρι την Ομόνοια;
42 μέρες από το σακάτεμα της Κωνσταντίνας Κούνεβα και οι εργολάβοι-δουλέμποροι συνεχίζουν το θεάρεστο έργο τους. Παραμένουν ασύδοτοι και προσφέρουν στις υπηρεσίες τους καλυπτόμενοι πίσω από ολόκληρο το νομικό οπλοστάσιο που τους προστατεύει.
Η υπουργός Απασχόλησης δεν έχει κάνει καμία ενέργεια να το καταργήσει και να τους αποπέμψει από τα υπουργεία, τα νοσοκομεία και τις επιχειρήσεις του ευρύτερου δημοσίου τομέα.
Ένα σχεδόν μήνα μετά την κατακραυγή που ξεσηκώθηκε, ευαισθητοποιήθηκε και κάλεσε τη μάνα της Κωνσταντίνας που τη συνόδευε η αντιπρόεδρος του σωματείου και η δικηγόρος μας.
Παρά τις υποσχέσεις της όμως για ολόπλευρη συνδρομή, τις αποκλειστικές νοσοκόμες τις πληρώνει η οικογένεια από τις συνδρομές του κινήματος αλληλεγγύης! Τελευταία προθυμοποιήθηκε να τις πληρώσει η ΑΔΕΔΥ.
42 μέρες από την δολοφονική επίθεση κατά της Κωνσταντίνας και η ηγεσία της ΓΣΕΕ δεν κάνει τίποτα ουσιαστικό για να καταργηθούν οι αντεργατικοί νόμοι που επιτρέπουν την δράση και την ασυδοσία των εταιρειών που ενοικιάζουν ανθρώπους την αυγή του 21ου αιώνα!
Για να αποσείσει μάλιστα τις τεράστιες ευθύνες της, μερικές φορές συγκεκαλυμμένα, άλλες απροκάλυπτα προσπαθεί να υπονομεύσει ή και να συκοφαντήσει την "Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού"
Όπως όταν αρνήθηκε να υπογράψει το υπόμνημα που συντάξαμε με τα αιτήματά μας και καταθέσαμε μαζί με την πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων και συνδικαλιστών στο Γενικό Γραμματέα του υπουργείου εργασίας.
Όπως όταν προχθές πριν από την συγκέντρωση και πορεία των σωματείων και του Κινήματος Αλληλεγγύης προς την Κωνσταντίνα Κούνεβα "αποκήρυξε" την συγκέντρωση χωρίς μάλιστα να τους το ζητήσει κανένας!
Όπως αρνείται μέχρι σήμερα να διαχωρίσει την θέση της από το εργοδοτικό σωματείο της ΟΙΚΟΜΕΤ και την υπονομευτική δράση του.
Θέλουμε να το δηλώσουμε ξεκάθαρα προς κάθε κατεύθυνση:
Αποτελούμε οργανικό μέρος του εργατικού κινήματος και αυτή μας την ιδιότητα αλλά και την αυτονομία μας δεν πρόκειται να την παραχωρήσουμε σε κανέναν. Ούτε θα επιτρέψουμε σε κανέναν να μιλάει εξ'ονόματός μας
Η δράση της γραμματέως του σωματείου μας και η τραγική της σημερινή θέση δεν προσφέρεται ούτε για πολιτική εκμετάλλευση, ούτε για πλυντήριο των ευθυνών καμιάς πλευράς και κανενός φορέα.
Η ΓΣΕΕ δεν είναι φέουδο κάποιων προσώπων, ούτε κάποιας πλειοψηφίας αλλά ανήκει σε όλους τους εργαζόμενους και το εργατικό κίνημα. Απέναντι σε προσπάθειες προσχηματικές πειθαρχίας σε "ανώτερα όργανα", εμείς θα επιμένουμε να πειθαρχούμε στις αξίες του εργατικού κινήματος και του εργατικού πολιτισμού."Έκαστος εφ'ω ετάχθη"!
Τα ερωτήματα παραμένουν αμείλικτα!
Η ηγεσία της ΓΣΕΕ αλλά και άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις θα πρωτοστατήσουν έστω και τώρα στο ξεκίνημα ενός πανεργατικού αγώνα που θα καταργήσει τις δουλεμπορικές εταιρείες ενοικίασης εργαζομένων και στην καταστρατήγηση όλου του αντεργατικού οπλοστασίου που τις κατοχυρώνει;
Θα διώξει δίνοντας το καλό παράδειγμα σαν την γυναίκα του Καίσαρα, τον εργολάβο καθαρισμού που καθαρίζει τα γραφεία της ή θεωρεί ότι οι εργολάβοι είναι χρήσιμοι και απαραίτητοι για την ίδια, όπως και οι πάνω από 50 εργαζόμενοι με τα προγράμματα stage που δουλεύουν ανασφάλιστοι στις υπηρεσίες της;
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, Έλληνες και μετανάστες:
Σας καλούμε να πυκνώσετε τις γραμμές του σωματείου μας και να διεκδικήσουμε όλοι μαζί τα δίκαια αιτήματά μας.
Σας καλούμε σε επαγρύπνηση και σε αγώνες μέχρι να δικαιωθούμε.
Μην υποκύπτετε στις απειλές και την εργοδοτική αυθαιρεσία.
Είναι ελάχιστοι και είμαστε χιλιάδες!
Ο αγώνας της Κωνσταντίνας δεν μπορεί και δεν θα πάει χαμένος. Η αποτρόπαια πράξη εναντίον της ξεσήκωσε ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης που δεν θα κάνει πίσω αν δεν δικαιωθούν οι στόχοι μας.
Ευχαριστούμε όλους τους εργαζόμενους, όλες τις συλλογικότητες, οργανωμένες και ανοργάνωτες στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ευχαριστούμε ιδιαίτερα την νεολαία που από την πρώτη στιγμή κινητοποιήθηκε και συμβάλλει με καθοριστικό τρόπο στο τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης που έχει δημιουργηθεί για την Κωνσταντίνα Κούνεβα.
Απαιτούμε:
ΝΑ αποκαλυφθούν και να τιμωρηθούν οι ένοχοι που σακάτεψαν την Κωνσταντίνα Κούνεβα.
Έξω οι εργολάβοι δουλέμποροι από τις δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις.
Κατάργηση της ενοικιασμένης και ανασφάλιστης εργασίας.
Κατάργηση ολόκληρου του νομικού οπλοστασίου που τα κατοχυρώνει.
ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΕΟΛΑΙΑ.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!
Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς
ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙΚΙΑΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ.
