Τετάρτη 28/11: Εκδήλωση για τις επαναστατικές εξελίξεις στην Ινδία

Διαδηλώσεις στη Ρουμανία

 αναδημοσίευση από: Όλα είναι δρόμος

Πολύ μαζικές διαδηλώσεις έχουν ξεσπάσει τις τελευταίες μέρες στην Ρουμανία. Αφορμή ήταν η απόφαση της κυβέρνησης να ψηφίσει νομοσχέδιο που διέλυε επί τις ουσίας την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Η βάση όλης αυτής της κινηματικής κατάστασης είναι όμως συνολικά η κυβερνητική πολιτική της φτώχειας και της εξαθλίωσης. 

Συγκεκριμένα η κυβέρνηση Μποκ έχει αναλάβει να επιβάλει μέτρα λιτότητας βάσει μια δανειακής σύμβασης με το (ΔΝΤ) τα τελευταία δύο χρόνια. 

Οι διαδηλώσεις λαμβάνουν χώρα σε πολλές μικρές και μεγάλες πόλεις τις Ρουμανίας και οι διαδηλωτές φαίνεται να συγκρούονται μαζικά με την αστυνομία η οποία σύμφωνα με την γνωστή της τακτική έχει προχωρήσει σε εκτεταμένη χρίση χημικών, προσαγωγές και συλλήψεις. Ενώ πέτυχαν και την πρώτη τους νίκη αναγκάζοντας την κυβέρνηση να αποσύρει το νομοσχέδιο, αποδεικνύοντας πως το λαϊκό κίνημα και μπορεί και πρέπει να πετύχει νίκες, που θα το βοηθήσουν να πιστέψει στην δύναμή του.

 Σε πείσμα πολλών μάλιστα που θεωρούν πως το κίνημα δεν έχει τέτοιες δυνατότητες την στιγμή που παράλληλα θεωρούν πως τέτοιες διεκδικήσεις  είναι λίγες και δεν φέρνουν νίκη, αντιφατικές απόψεις αλήθεια. Το σημαντικό είναι όμως πώς ο κόσμος όχι μόνο βγαίνει στο δρόμο, όχι μόνο διεκδικεί, όχι μόνο κερδίζει αλλά συνεχίζει να μένει στον δρόμο διεκδικώντας ακόμα περισσότερα και έχοντας μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του.

18ο Εθνικό Συνέδριο Πανεπαλέζικης Εθνικής Ανεξάρτητης Φοιτητικής Ένωσης (Επαναστατικής)

Με ιδιαίτερη ευχαρίστηση και ενθουσιασμό παρευρέθηκε αντιπροσωπεία των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ στο Νεπάλ για να συμμετάσχει στο 18ο Εθνικό Συνέδριο της Πανεπαλέζικης Εθνικής Ανεξάρτητης Φοιτητικής Ένωσης (Επαναστατικής) ANNISU(R), που πραγματοποιήθηκε στις 10-14 Δεκέμβρη. Το συνέδριο ξεκίνησε πανηγυρικά στις 10 του μήνα με τα βασικά καθοδηγητικά στελέχη του ΕΚΚΝ(Μ) να παρακολουθούν την εναρκτήρια εκδήλωση στο κατάμεστο από 10.000 φοιτητές και μαθητές πανεπιστήμιο Τριμπουάν του Κατμαντού. Το συνέδριο άνοιξε ο απερχόμενος Γενικός Γραμματέας της ANNISU(R) Λέκναθ Νέοπαν. Στη συνέχεια ακολούθησαν οι χαιρετισμοί από τις ξένες αντιπροσωπείες φοιτητικών οργανώσεων, όπου χαιρετισμό απηύθυνε πρώτος ο εκπρόσωπος των Αγωνιστικών Κινήσεων και στη συνέχεια σύντροφοι από άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων Ινδία, Τουρκία, Αυστραλία, Νορβηγία, Μπαγκλαντές, Μπουτάν κ.ά. Με αφορμή το συνέδριο παρευρέθηκαν η εγγονή του Τσε Γκεβάρα και ο γιος του φυλακισμένου ηγέτη του Φωτεινού Μονοπατιού του Περού Γκονζάλο.

«Θα μετατρέψουμε τα πανεπιστήμια σε στρατόπεδα, αν οι αντιδραστικοί συνεχίσουν να συνωμοτούν εναντίον μας» δήλωσε στην ομιλία του στο συνέδριο ο σ. Πρατσάντα. Το συνέδριο της φοιτητικής και μαθητικής νεολαίας διαδραματίζεται σε μια κρίσιμη περίοδο για το Νεπάλ αλλά και για το κόμμα των Μαοϊκών, το οποίο καλείται να απαντήσει σε ιδιαίτερα ζητήματα αυτής της μεταβατικής περιόδου που οι ίδιοι αποκαλούν ΄΄ειρηνευτική διαδικασία’’ 

 

ΣΤΕΚΙ ΣΦΕΝΤΟΝΑ: ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΝΕΠΑΛ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΝΕΠΑΛ

Με αφορμή τις κρίσιμες εξελίξεις στο Νεπάλ, προβάλλουμε στη Σφεντόνα την ταινία Beneath Everest, ένα από τα λίγα ντοκυμαντέρ (πρόσφατα γυρισμένο) για την ένοπλο κίνημα στη χώρα., όπως και βίντεο από τις τεράστιες κινητοποιήσεις  που γίνονται τώρα.

Ταυτόχρονα, μέσα από το blog, μέχρι την ημέρα της εκδήλωσης θα γίνει ένα αφιέρωμα-ανασκόπηση στο αντάρτικο κίνημα που έγινε στη χώρα και σε όσα ακολούθησαν.

Η σπουδάζουσα του ΚΚΕ(μ-λ) συζητάει μπροστά στην 7η Συνδιάσκεψη.

Με πρωτοβουλία της σπουδάζουσας του ΚΚΕ(μ-λ), θα διοργανωθούν δύο ανοικτές συζητήσεις για την Αριστερά, που είναι το κύριο θέμα της 7ης Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ(μ-λ) και τελειώνει στις 12-13-14 Μάρτη στην Αθήνα.

Η πρώτη (Παρασκευή 26 Φλεβάρη στις 18:00) θα ασχοληθεί με το ζήτημα του διεθνούς κινήματος.
Θα επιχειρήσει να ανοίξει το ζήτημα του διεθνούς επαναστατικού κινήματος, των προχωρημάτων και των αδυναμιών του. Μέσα από αναφορές στις ζώνες των θυελλών, στο Νεπάλ, την Ινδία και άλλες περιπτώσεις θα παρακινήσει μια κουβέντα για το παρελθόν το μέλλον και τη σημασία αυτών των κινημάτων, που αμφισβητούν το μονόδρομο του καπιταλισμού και το ανέφικτο της επανάστασης και του σοσιαλισμού.
Επίσης θα καταπιαστεί με τη Νέα Ευρωπαϊκή Αριστερά, όπως εκφράζεται στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Πορτογαλία. Εγχειρήματα που γνώρισαν αποθεωτικές κριτικές, δεν αποτελούν όμως παρά το ξαναζέσταμα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

Η δεύτερη συζήτηση (Παρασκευή 5 Μάρτη στις 18:00) θα αφορά το ζήτημα της κρίσης του κεφαλαίου και τον πολιτική της επίθεσης στο λαό, το Μέτωπο Αντίστασης και την ανεπάρκεια της υφιστάμενης αριστεράς.

ΕΥΡΩΠΗ–ΒΟΡΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ: Χιλιάδες φοιτητές στους δρόμους!

Εχουν περάσει τρία χρόνια από τον αγώνα των γάλλων φοιτητών ενάντα στο Σύμφωνο Πρώτης Πρόσληψης - γνωστό ως CPE. Η αναφορά μας στον συγκεκριμένο αγώνα γίνεται γιατί –με τη νικηφόρα του έκβαση- σηματοδότησε την απαρχή ενός νέου κύματος αγώνων – κυρίως στο πλαίσιο της σπουδάζουσας νεολαίας. Κύμα που όχι μόνο δεν λέει να κοπάσει, αλλά εντείνεται και εξαπλώνεται σε χώρες όπου οι φράσεις φοιτητικό κίνημα, αγώνες, κινητοποιήσεις υπήρχαν αμυδρά στις μνήμες των σημερινών πενηντάρηδων.

Στις ΗΠΑ, όπου το φοιτητικό κίνημα δεν είχε δώσει σημεία ζωής μετά τη δεκαετία του 1970, παλεύει ενάντια στις αυξήσεις των διδάκτρων, θέτοντας και ζήτημα πλήρους απόσυρσής των, δηλαδή πάλη για δωρεάν παιδεία. Το ίδιο και στην Αυστρία, που δεν φημίζεται για την κινηματική της παράδοση και όπου από τις 23 Οκτωβρίου οι φοιτητές έχουν καταλάβει τα πανεπιστήμια. Πόσω δε μάλλον η Ελβετία! Επίσης έχουμε τη συγκρότηση φοιτητικού κινήματος στις χώρες του πάλαι ποτέ “υπαρκτού”, όπως η Ουγγαρία και η Κροατία.

Οι γάλλοι φοιτητές και μαθητές –συνεπικουρούμενοι από μεγάλη μερίδα του διδακτικού προσωπικού- ξαναβγαίνουν στους δρόμους ενάντια στην Μπολόνια, τους τρεις κύκλους σπουδών (προπτυχιακό, μεταπτυχιακό, διδακτορικό) και τις πιστωτικές μονάδες, δηλώνοντας μάλιστα την αλληλεγγύη τους στους αγωνιζόμενους νεολαίους της Γερμανίας, της Αυστρίας, της Ελβετίας, της Ιταλίας και της Ουγγαρίας.

Συνθήκη της Μπολόνια

Κοινή συνισταμένη όλων –εντός Ευρώπης– είναι η πάλη είτε για ανατροπή όπου ήδη εφαρμόζεται ή για να μην περάσει όπου ακόμη δεν έχει εφαρμοστεί η Μπολόνια -η οποία υπογράφηκε το 1999 και διά χειρός Γεράσιμου Αρσένη– από 29 υπουργούς Παιδείας τότε και με δέσμευση 46 χωρών σήμερα για εφαρμογή της. Αν και αναφερθήκαμε αρκετές φορές στο παρελθόν, ας δούμε εν τάχει τι προβλέπει:

i) Τρεις κύκλους σπουδών, προπτυχιακό-μεταπτυχιακό-διδακτορικό ή αγγλιστί bachelor-master-doctorate, κατάτμηση των πτυχίων εν ολίγοις και των δικαιωμάτων που αυτά εμπεριέχουν σήμερα.

ii) Αξιολόγηση. Αποτελεί το δούρειο ίππο της εκάστοτε κυβέρνησης για να περάσει όλη η αντιφοιτητική πολιτική, κάμπτοντας τις αντιστάσεις. Η αξιολόγηση είναι συνδεδεμένη με τη χρηματοδότηση του κάθε ιδρύματος και η μη πιστή εφαρμογή των επιταγών της εκάστοτε κυβέρνησης και του κάθε ιμπεριαλιστικού οργανισμού θα καταδικάζει το ίδρυμα σε ελλιπή (ή και καθόλου) χρηματοδότηση, οδηγώντας το σε ένταση των ιδιωτικο-οικονομικών κριτηρίων (δίδακτρα), μετακυλίοντας εκδικητικά το κόστος λειτουργίας του ιδρύματος στις πλάτες των φοιτητών ή στην κάμψη των αντιστάσεων προκειμένου να αποφευχθούν τα προηγούμενα.

iii) «Δίκαια» αναγνώριση ξένων πτυχίων. Πίσω από τα όμορφα λόγια περί δικαιοσύνης δεν κρύβεται τίποτα άλλο παρά το χτύπημα του δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου με την εξίσωση των πανεπιστημίων με κάθε λογής παραρτήματα πανεπιστημίων κατά βάση ιμπεριαλιστικών χωρών τα οποία θα εισάγουν π.χ. στην Ελλάδα άλλα ήθη κι έθιμα (δίδακτρα, διαγραφές, απουσία ασύλου και συνδικαλιστικών ελευθεριών).

iv) Πιστωτικές μονάδες (ECTS). Το πτυχίο όπως το ξέραμε καταργείται και στη θέση του μπαίνουν οι πιστωτικές μονάδες τις οποίες συνεχίζεις να συλλέγεις (κυνηγάς) εφ' όρου ζωής (διά βίου μάθηση).

Ας δούμε συνοπτικά την κατάσταση στην κάθε χώρα όπου αυτό το διάστημα είτε έλαβαν χώρα είτε συνεχίζονται μεγάλες φοιτητικές κινητοποιήσεις.

Ευρώπη

Δεν είναι πρωτόγνωρο να έχουμε φοιτητικές κινητοποιήσεις σε χώρες της Ευρώπης. Αυτό που αλλάζει είναι, πέραν της έντασης και της διάρκειας που ολοένα κι αυξάνονται, το γεγονός πως γενικεύεται αυτή η αντίσταση και ξεφεύγει από τις “παραδοσιακές” Γαλλία-Γερμανία.

Ετσι, στην Αυστρία οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται εδώ και τρεις σχεδόν μήνες, αν και με λιγότερη ένταση αυτές τις ημέρες. Παρ' όλα αυτά μιλάμε για μια χώρα όπου επικρατούσε για δεκαετίες φαινομενική νηνεμία. Οι φοιτητές κινητοποιήθηκαν για πρώτη φορά μετά το 2001, οπότε κι έγινε η πρώτη προσπάθεια για εισαγωγή των διδάκτρων, αλλά όχι στο βαθμό που βλέπουμε σήμερα με καταλήψεις, δεκάδες χιλιάδες φοιτητές στους δρόμους, δημιουργία οργάνων πάλης του φοιτητικού κινήματος. Η κυβέρνηση αναγκάστηκε στο παρελθόν να κάνει κάποιες αλλαγές ως προς τα δίδακτρα, τις υποτροφίες, φτάνοντας μέχρι και στην απαλλαγή από τα δίδακτρα για κάποιες κατηγορίες φοιτητών. Πιο σημαντική ήταν η ρύθμιση για δωρεάν σπουδές για ν+1 χρόνια, όπου ν ο ελάχιστος χρόνος φοίτησης. Αυτήν ακριβώς τη ρύθμιση και την επανεισαγωγή των διδάκτρων ήρθε να κάνει ανάμεσα σε άλλα ο νυν υπουργός Παιδείας της χώρας, πυροδοτώντας ένα μεγαλειώδες κίνημα με κεντρικό σύνθημα «Δωρεάν παιδεία για όλους. Μήνυμα αλληλεγγύης στον αγώνα των αυστριακών φοιτητών έχουν στείλει από τις πρώτες μέρες των κινητοποιήσεων οι Αγωνιστικές Κινήσεις.

Την ίδια περίοδο ξεκίνησαν οι κινητοποιήσεις και στην Ελβετία. Εδώ ο λόγος ήταν ξεκάθαρα η προαναφερθείσα Συνθήκη της Μπολόνια. Παρ' ότι το 2001 ξεκίνησε η τμηματική εφαρμογή της κυρίως σε σχολές οικονομικών και νομικών επιστημών, μόλις φέτος τον Οκτώβρη επιχειρήθηκε η ολική εφαρμογή (πλην Ιατρικής και Κτηνιατρικής). Οι κινητοποιήσεις στρέφονται κύρια ενάντια στη Συνθήκη της Μπολόνια και τα δίδακτρα, αλλά και τη σχολειοποίηση-εντατικοποίηση του πανεπιστημίου (τα προγράμματα διδασκαλίας γίνονται σαν στο σχολείο) ή, όπως εύστοχα δήλωσε ένας φοιτητής, το πανεπιστήμιο γίνεται εργοστάσιο εξετάσεων.

Και στη Γερμανία τα πυρά των φοιτητών συγκεντρώνει η Μπολόνια που εδώ και μερικά χρόνια εφαρμόζεται στη χώρα. Η εισαγωγή των διδάκτρων που είχε ξεσηκώσει τους φοιτητές και στο πρόσφατο παρελθόν αποτελεί μια από τις αιχμές. Δεν είναι τυχαίο πως πάρα πολλά πανό στις πορείες αναφέρονταν στο ζήτημα της δωρεάν παιδείας για όλους. Δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους και καταλήψεις. Μια άλλη αιχμή αποτελούν οι τρεις κύκλοι σπουδών (κατά το αγγλοσαξονικό μοντέλο που υιοθετεί η Μπολόνια), μιας και σύμφωνα με καταγγελίες των φοιτητών δεν υπάρχουν θέσεις ούτε για τους μισούς φοιτητές που επιθυμούν να συνεχίσουν στο δεύτερο κύκλο (κατά τα άλλα δήθεν κινδυνολογούν οι αριστεροί, κατά τις καθεστωτικές παρατάξεις του ελληνικού πανεπιστημίου, όταν μιλάνε για τους ταξικούς φραγμούς που θα αποτρέπουν τους φοιτητές από το να προχωρήσουν στο δεύτερο κύκλο). Στις πορείες που έγιναν στις 17 Νοέμβρη σε δεκάδες πόλεις της Γερμανίας συμμετείχαν περίπου 100 χιλιάδες διαδηλωτές.

Τέλη Νοέμβρη άρχισαν οι κινητοποιήσεις και στη Γαλλία. Οι γάλλοι νεολαίοι και μέρος του διδακτικού προσωπικού της Σορβόνης σε γενική τους συνέλευση της 24ης Νοέμβρη δήλωσαν την αλληλεγγύη τους στον αγώνα των φοιτητών των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών και κατέβηκαν στους δρόμους, σε πορεία όπου συμμετείχαν και πολλοί μαθητές. Το κομβικό θέμα των κινητοποιήσεων στη Γαλλία, η Μπολόνια και οι πολιτικές για τους τρεις κύκλους σπουδών.

Πολύ ενθαρρυντικό είναι το γεγονός της συγκρότησης του φοιτητικού κινήματος στις χώρες του πάλαι ποτέ “υπαρκτού”, ιδίως σε μια περίοδο που η αντικομμουνιστική υστερία –η οποία έχει στόχο το παρόν και το μέλλον και όχι το παρελθόν- της άρχουσας τάξης αυτών των χωρών δεν έχει όρια.

Στην Κροατία οι φοιτητές συνέχισαν τις κινητοποιήσεις από εκεί που τις είχαν αφήσει πέρσι, κάτι για το οποίο μας είχαν μιλήσει τα μέλη της Ανεξάρτητης Φοιτητικής Πρωτοβουλίας για το Δικαίωμα στη Δωρεάν Παιδεία. Ετσι, στις 23 Νοέμβρη άρχισαν την επανακατάληψη των πανεπιστημίων. Το αίτημά τους είναι, όπως λένε κι οι ίδιοι, απλό. Δωρεάν εκπαίδευση για όλους σε όλες τις βαθμίδες.

Στην Ιταλία στις 17 Νοέμβρη περισσότερες από 150 χιλιάδες φοιτητές και μαθητές διαδήλωσαν σε πάνω από 50 πόλεις ενάντια στις αντιμεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση.

ΗΠΑ

Στην Καλιφόρνια το ένα μετά το άλλο τα πανεπιστήμια άρχισαν κινητοποιήσεις και καταλήψεις. Ο λόγος, τα συνεχώς αυξανόμενα δίδακτρα. Σύμφωνα με πρόταση που έκανε το συμβούλιο των εφόρων των πανεπιστημίων, τα δίδακτρα θα αυξηθούν κατά 32% ως συνέχεια των αυξήσεων της τάξης του 9% που έγινε το περασμένο καλοκαίρι. Εάν περάσει αυτή η πρόταση τότε τα δίδακτρα θα έχουν τριπλασιαστεί σε σχέση με το 2000.

Το κύριο αίτημα των κινητοποιήσεων ανά τον κόσμο είναι το «δωρεάν παιδεία για όλους» με εξειδικεύσεις και διαφοροποιήσεις ανάλογα με τις ιδιαίτερες συνθήκες σε κάθε χώρα. Από κει και πέρα υπάρχουν μια σειρά ζητήματα και αυταπάτες σε κάποιες περιπτώσεις σε σχέση με το ενιαίο της πανεπιστημιακής “κοινότητας” που θα παλέψει μαζί ή θα συνδιοικήσει δημοκρατικά το πανεπιστήμιο. Και αυτό γίνεται την ίδια στιγμή που σε πολλές περιπτώσεις η αστυνομία επεμβαίνει ενάντια στους φοιτητές και τις μορφές πάλης τους κατόπιν εντολής των πρυτανικών αρχών. Επίσης έχουμε πολλές φορές ταύτιση της έντασης των ιδιωτικο-οικονομικών κριτηρίων με ιδιωτικοποίηση-εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης.

Αυτά τα ζητήματα δεν μπορούν να λυθούν “ακαδημαϊκά” παρά μόνο μέσα στο ίδιο το κίνημα. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να ανοίξει μια συζήτηση για το τι είναι η εκπαίδευση, το ρόλο των καθηγητών πανεπιστημίου εντός της “κοινότητας”, τη συνδιοίκηση κ.τ.λ. Μια συζήτηση στην οποία, στο βαθμό που μας αναλογεί, πρέπει να συμβάλουμε κι εμείς.

αναδημοσίευση από Προλεταριακή Σημαία φ.631

ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΣΤΗ ΒΙΕΝΝΗ: Γενικεύονται οι φοιτητικές κινητοποιήσεις στην Αυστρία

Σε λίγο κλείνουν δύο εβδομάδες έντονων κινητοποιήσεων στα Πανεπιστήμια της Αυστρίας με κεντρικά συνθήματα «η παιδεία δεν είναι για πούλημα» και «λεφτά για την παιδεία και όχι για τις τράπεζες».

Από τις 21 Οκτωβρίου η Ακαδημία εικαστικών τεχνών βρίσκεται υπό κατάληψη. Οι 1000 φοιτητές αντιδρούν στην εμπορευματοποίηση των σπουδών που θεωρούν ότι θα φέρει η προσαρμογή του προγράμματος της σχολής στο σχήμα Μπάτσελορ - Μάστερ που επιβάλλει η συμφωνία της Μπολόνια, σχήμα στο οποίο ακόμα δεν έχει ενταχθεί μέχρι τώρα η σχολή - που ωστόσο άρχισε για τον σκοπό αυτό διαπραγματεύσεις με το Υπουργείο παιδείας. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι, καθώς στην Αυστρία η αυτονομία των πανεπιστημίων είναι περισσότερη σεβαστή απ’ ό,τι στη χώρα μας, δεν είναι δυνατό να υποχρεωθούν από την κυβέρνηση τα πανεπιστήμια να αλλάξουν την αρχιτεκτονική του εκπαιδευτικού συστήματος για να το προσαρμόσουν στο σχήμα της Μπολόνια, είναι όμως εφικτή η άσκηση πίεσης, μέσω της κρατικής χρηματοδότησης και άλλων σχετικών μέσων. Έχει δε ενδιαφέρον η σύνδεση που γίνεται μεταξύ του εκπαιδευτικού συστήματος της Μπολόνια με την ελευθερία της τέχνης και της καλλιτεχνικής ανάπτυξης (των φοιτητών), την οποία πρέπει να προωθούν οι σχετικές πανεπιστημιακές σπουδές, ενώ το σχήμα Μπάτσελορ - Μάστερ την καταστρέφει, υποβαθμίζοντας τις σπουδές σε σπουδές επαγγελματικής κατάρτισης, άποψη που συμμερίζονται και πολλοί καθηγητές της σχολής.

Μία μέρα μετά καταλήφθηκε το κεντρικό αμφιθέατρο Audimax του Πανεπιστημίου της Βιέννης. Κύριο αίτημα η μη επαναφορά των διδάκτρων (η εισαγωγή των οποίων από την κυβέρνηση συνασπισμού του Λαϊκού Κόμματος και των ακροδεξιών Ελευθέρων είχε οδηγήσει σε μεγάλες φοιτητικές κινητοποιήσεις την περίοδο 2000 - 2002 με την κατάργησή τους, πέρσι) και η διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της παιδείας με την επαρκή της κρατική χρηματοδότηση.

Η φοιτητική συμμετοχή ήταν συνεχώς αυξανόμενη. Έτσι, την προηγούμενη Τετάρτη 10000 διαδηλωτές κατέβηκαν στους δρόμους της Βιέννης, ενώ παράλληλα άρχισαν κινητοποιήσεις και στα Πανεπιστήμια του Γκρατς, του Λιντς και του Κλάγκενφουρτ, με τελευταίες αυτές στο Πανεπιστήμιο του Ίννσμπρουκ.

Η κυβερνητική αντίδραση (υπενθυμίζεται πως στην Αυστρία έχει σχηματιστεί κυβέρνηση συνασπισμού από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα υπό τον σοσιαλδημοκράτη Φέϋνμαν και υπουργός παιδείας και επιστημών είναι ο Γιοχάννες Χαν από το δεξιό Λαϊκό κόμμα, που πρόσφατα διορίσθηκε νέος επίτροπος της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση) κάτι μας θυμίζει: Ο υπουργός ενημέρωσε τον αυστριακό πρόεδρο για τον «κίνδυνο που εν δυνάμει αντιπροσωπεύουν οι φοιτητικές κινητοποιήσεις», καθώς είναι κάτι πολύ περισσότερο από κριτική στην εκπαιδευτική του πολιτική, εκφράζοντας μία γενικότερη κοινωνική κριτική και μάλιστα αριστερή.

Πράγματι, (πέρα από τις κινδυνολογίες του υπουργού - συνηθισμένες άλλωστε), όπως τόνισε ένας φοιτητής από τους οργανωτές της διαδήλωσης, αυτές οι κινητοποιήσεις αναπτύσσουν μία δυναμική που για καιρό δεν είχε εμφανιστεί στην Αυστρία, εκφράζοντας την απογοήτευση και το άγχος της σημερινής νέας γενιάς. Και η δυναμική αυτή έκανε κάποιους δημοσιογράφους να γράψουν για τα «γενναία εγγόνια των άγριων 68ρηδων», δυναμική που δείχνει να ξεπερνά και αυτό ακόμη το φοιτητικό κίνημα, καθώς άρχισε να εκδηλώνεται συμπαράσταση από τα εργατικά συνδικάτα, παράλληλα με τη διεύρυνση των θεμάτων που απασχολούν τις κινητοποιήσεις, που τώρα μιλούν για την αντιμετώπιση του σεξισμού και του ρατσισμού στην κοινωνία, την εξωτερική πολιτική (Ιράν, Ιράκ) και την σοσιαλιστική απάντηση στην κρίση. Τα δεδομένα αυτά δείχνουν ότι η νέα γενιά δεν είναι τόσο απολίτικη όπως τη θέλουν διάφορες επιφανειακές θεωρήσεις, επηρεαζόμενες από το ότι οι νέοι δεν ακολουθούν «παραδοσιακές» μορφές πολιτικής ένταξης. Άλλωστε, μέχρι τώρα, τα πολιτικά κόμματα αντιμετωπίζουν την κατάσταση με έκδηλη αμηχανία (σε αντίθεση με τις πανεπιστημιακές αρχές που γενικά δείχνουν κατανόηση) και με εξαίρεση τους Πράσινους από την αρχή συμπαραστέκονται στους φοιτητές. Εξαίρεση αποτελούν από την άλλη πλευρά και τα ακροδεξιά κόμματα που εξήλθαν ιδιαιτέρως ενισχυμένα από τις τελευταίες εκλογές: οι «Ελεύθεροι» ανακάλυψαν «αναρχικά» και «χαοτικά» στοιχεία, ενώ η «Συμμαχία για το Μέλλον της Αυστρίας» (το τελευταίο κόμμα που ίδρυσε ο Χάϊντερ, μετά την αποχώρησή του από τους «Ελεύθερους») θεώρησε ότι οι φοιτητικές κινητοποιήσεις «στερούνται νοήματος και αντικειμένου». Από τις κινητοποιήσεις φρόντισε επίσης να αποστασιοποιηθεί η οργάνωση των Καθολικών φοιτητών.

Κλείνοντας προς το παρόν θα πρέπει να σημειώσουμε πως πράγματι, λείπουν από τους φοιτητές οι παραδοσιακές μορφές πολιτικής - κομματικής ένταξης, όσο και οργάνωσης των κινητοποιήσεών τους. Ωστόσο κατάφεραν με τη χρήση των σύγχρονων τεχνολογικών μέσων και του διαδικτύου (κινητά, φορητοί και μη προσωπικοί υπολογιστές και μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως το facebook και το twitter) να οργανώσουν με μεγάλη ταχύτητα τις κινητοποιήσεις τους, όσο και να τις εξαπλώσουν σε όλη την Αυστρία.

Δημοσιεύθηκε στην ΕΠΟΧΗ

Όταν δεν υπάρχουν νέα, είναι άραγε καλά νέα;

Μέχρι πριν μια βδομάδα, στα πρωτοσέλιδα των αστικών εφημερίδων της Ινδίας υπήρχε κι ένα άρθρο ή ανταπόκριση από το Λαλγκάρ της Δυτικής Βεγγάλης.

Για μια βδομάδα περίπου υπήρξε μια περίεργη «σιωπή». Ούτε καν αναφορά.

Τα τελευταία σχόλια για το Λαλγκάρ στον αστικό τύπο έγιναν από ένα γνωστό κάθαρμα, τον K.P.S. Gill, με το παρατσούκλι «σούπερ-μπάτσος», πρωτομάστορα της καταστολής στο Ασάμ και το Πουντζάμπ. Το πνεύμα της συνέντευξης του ήταν: Χρησιμοποιούμε ένα δίκτυο χαφιέδων, εξουδετερώνουμε τους ηγέτες του κινήματος, επιβάλουμε το νόμο και την τάξη και μετά «αντιμετωπίζουμε» τα προβλήματα του κόσμου.

Μ’ άλλα λόγια πρώτα «πυροβολούμε και μετά κάνουμε ερωτήσεις».

Την Τετάρτη δημοσιεύεται η δήλωση του υπουργού Εσωτερικών της Κεντρικής Κυβέρνησης P. Chidambaram, ότι πρώτα πρέπει να τελειώνουν με τους Μαοϊκούς αντάρτες και μετά να δουν πως θα αντιμετωπίσουν τα προβλήματα του κόσμου.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με το προαναφερθέν κάθαρμα δεν είναι καθόλου συμπτωματική.

Την Πέμπτη δημοσιεύεται ότι προετοιμάζεται κοινή επιχείρηση Βεγγάλης-Τζαρκάντ ενάντια στους Μαοϊκούς καθώς και σημαντική αύξηση των διαθέσιμων πόρων για την υποδομή αυτής της επιχείρησης. (www.telegraphindia.com)

Από πληροφορίες που δημοσιεύονται στο http://sanhati.com μαθαίνουμε ότι ο βρώμικος πόλεμος των δυνάμεων καταστολής ενάντια στο λαό του Λαλγκάρ συνεχίζεται. Οι αστυνομικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις πυρπολούν τις καλύβες των χωρικών, καταστρέφουν τα σπαρτά και τις καλλιέργειες τους και δηλητηριάζουν τα νερά τους, όπου υπάρχουν δεξαμενές ή πηγάδια. Συνεχίζουν τις επιθέσεις και τους ξυλοδαρμούς των ηλικιωμένων, των γυναικών και των παιδιών.

Τους καταδικάζουν στην πείνα και τη δίψα, για να τους εξαναγκάσουν να καταφύγουν σε καταυλισμούς τύπου Salwa Judum, μια πάγια τακτική εκτοπισμού των χωρικών στις περιοχές όπου δρουν οι Μαοϊκοί αντάρτες ή υπάρχει κίνημα αντίστασης.

Οι επιχειρήσεις των αστυνομικών και παραστρατιωτικών δυνάμεων έχουν την τεχνική υποστήριξη των ΗΠΑ και του Ισραήλ και περιλαμβάνουν από την δορυφορική παρακολούθηση κάθε κίνησης στην περιοχή μέχρι ψεκασμούς από τον αέρα με ανεξίτηλα χρώματα για να είναι πιο εύκολος ο εντοπισμός των Μαοϊκών.

Πολύ υψηλή τεχνολογία για ένα κίνημα ιθαγενών που τα αιτήματα τους ξεκινούν από το πόσιμο νερό και καταλήγουν στην δημόσια απολογία των πρωταγωνιστών της αστυνομικής βαρβαρότητας τον περασμένο Νοέμβρη.

Φαίνεται πως τα τόξα και τα βέλη των Αντιβάσι του Λαλγκάρ μαζί με την οργή, την αποφασιστικότητα τους αλλά και την οργανωμένη αντίσταση τους τρόμαξαν πολύ περισσότερο από ότι αναμενόταν τους ιθύνοντες σ’ αυτή τη χώρα.

Γιατί αν στο Σινγκούρ η καταστολή ήταν σχετικά μια εύκολη υπόθεση και το ζήτημα έκλεισε αρκετά γρήγορα στο Ναντιγκράμ ο πήχης ανέβηκε όπως και η αποτελεσματικότητα της οργανωμένης λαϊκής αντίστασης.

Στο Λαλγκάρ μένει να δούμε ποια θα είναι η έκβαση.

Ο πονοκέφαλος των κυβερνώντων στην Ινδία, αλλά και παντού στον κόσμο, όμως μεγαλώνει καθώς η κρίση κουρέλιασε και τις τελευταίες ψευδαισθήσεις και όλο και περισσότεροι άνθρωποι αναζητούν λύσεις στα προβλήματα τους στους δρόμους του αγώνα και της ταξικής πάλης.