Με αφορμή μια «κριτική»...

«Αναγνωρίζουμε τις Αγωνιστικές Κινήσεις ως συναγωνιστές μας, αλλά πιστεύουμε πως παραμένουν υπερβολικά στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε τόσο στη σχολή μας, όσο και κοινωνικά. Με το να αναλύουμε συνεχώς και να κλαίμε για τα πλαφόν και την εντατικοποίηση στα μαθήματα, δε θα έρθει η αλλαγή. Προχωρώντας ένα βήμα πολιτικά, οι αλλαγές δε θα έρθουν ούτε καν αν γενικώς και απροσδιορίστως περιμένουμε την ανατροπή του συστήματος, χωρίς καν να προτείνουμε την ανατροπή της κυβέρνησης. Αντίθετα, η αλλαγή έρχεται μέσα από το πρόταγμα για μια άλλη κοινωνία με δημόσια και δωρεάν παιδεία, ανθρώπινη δουλειά για όλους, κάτι που οι αγωνιστικές κινήσεις δεν οραματίζονται».

(ΑΤΑΞΙΑ ΕΑΑΚ στους νηπιαγωγούς)

   Αυτή είναι η άποψη των συναγωνιστών από τα ΕΑΑΚ για τις Αγωνιστικές Κινήσεις. Μόνο που αυτή δεν είναι μια άποψη αλλά ένα μείγμα αντιφατικών απόψεων για μια πολύ ξεκάθαρη άποψη, τη δική μας.

   Ας μας εξηγήσουν λοιπόν οι συναγωνιστές πως γίνεται από τη μια να μας κατηγορούν ότι παραμένουμε υπερβολικά στα ζητήματα της σχολής και της κοινωνίας (άκου να δεις τι κάνουμε!) και από την άλλη ότι παλεύουμε γενικά για την ανατροπή του συστήματος;(κάτι τόσο απλό και γενικό για τους ίδιους!)

   Βέβαια αυτοί που υποτίθεται πως προτάσσουν το όραμα για μια άλλη κοινωνία καταλήγουν να προτείνουν  την ανατροπή της κυβέρνησης, ως σταθμό για την αλλαγή του συστήματος.

   Ξεχνούν μάλλον ότι τα τελευταία χρόνια έχουν αλλάξει τόσες κυβερνήσεις αλλά ότι η επίθεση στα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας εντείνεται! Μάλλον φταίει ότι θεωρούν πως η επίθεση που δέχεται ο λαός τα τελευταία χρόνια είναι αποτέλεσμα κακής διαχείρισης του συστήματος και όχι η ίδια η εκμεταλλευτική φύση του καπιταλιστικού- ιμπεριαλιστικού συστήματος. Γι' αυτό και ζητούν (εμμέσως πλην σαφώς) μια άλλη διαχείριση (κυβέρνηση θέλαμε να πούμε), πιο «αριστερή».

   Σαν Αγωνιστικές Κινήσεις φυσικά παλεύουμε και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για τα καθημερινά προβλήματα που αναδεικνύει η ταξική πάλη και η συμμετοχή μας σ' αυτήν.

   Γιατί πιστεύουμε ότι το πρόταγμα για μια άλλη κοινωνία, για δημόσια και δωρεάν παιδεία, για δουλειά για όλους δεν είναι ένα ωραίο, άπιαστο όνειρο στα κεφάλια κάποιων μικροαστών «υπερεπαναστατών» , αλλά μια αναγκαιότητα για την πλειοψηφία του λαού.

Για να μπορέσει να σπουδάσει, να δουλέψει , να ΖΗΣΕΙ!

   Γι' αυτό θα συνεχίσουμε να «απογοητεύουμε» τους συναγωνιστές από τα ΕΑΑΚ συμμετέχοντας καθημερινά στην ανάδειξη των προβλημάτων που δημιουργεί αυτό το σάπιο σύστημα.

   Θα συμμετέχουμε ενεργά στην αντίσταση απέναντι στην επίθεση, στην οργάνωση του κόσμου στους συλλόγους και τα όργανα πάλης του για την ανατροπή των αρνητικών, για το κίνημα, συσχετισμών (αυτή τη στιγμή) και για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ αυτού του συστήματος.

   Θα συνεχίσουμε να τους «απογοητεύουμε» πιστεύοντας ακόμα ότι η μόνη λύση βρίσκεται στους μαζικούς και ανυποχώρητους αγώνες και όχι στις θέσεις συνδιαλλαγής στα όργανα και τους μηχανισμούς του κράτους. 

Γιατί εμείς προτάσεις για τη βελτίωση αυτού του συστήματος δε θα κάνουμε!

   Εμείς θα συνεχίσουμε στο δρόμο της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, της ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ και της ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ, όπως τον έχουν χαράξει μέχρι τώρα η εξέγερση του Πολυτεχνείου, η ανατροπή του ν.815, το κίνημα του '06-'07...

  ...γιατί  τα όνειρά μας δε χωρούν στο βάρβαρό τους κόσμο...

 ... ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ ΖΟΥΝ ΣΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ!

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΑΠΘ

Ποιός φοβάται την πολιτική αντιπαράθεση;

Την Πέμπτη 7/6

Παρασκευή 8/6

Σχεδόν μια εβδομάδα τώρα, αφότου βγήκε η ανακοίνωσή μας για τη συγκρότηση του ΔΣ (ΔΕΣ: Το ΔΣ δεν είναι τσιφλίκι κανενός), αυτή η ανακοίνωση που μάλλον κάποιους τους πονάει, σκίζεται καθημερινά. Παρά την καταγγελία μας (βλ πρώτη φωτό) κανείς δεν πήρε φυσικά θέση πάνω στα ζητήματα που θέτουμε.

Με αποκορύφωμα εχθές, που 2 ώρες αφότου κολλήθηκε σε Α0, βρέθηκε πάλι σκισμένη και απο πάνω είχαν κολληθεί αφίσες του ΚΚΕ. Όταν ζητήθηκε ο λόγος από τα μέλη της ΚΝΕ, αφού έδωσαν διάφορες μπερδεμένες απαντήσεις του στυλ "εδώ είναι ο χώρος μας" (και εμεις να ρωτήσουμε από πότε, καθώς όλες τις προηγούμενες φορές που βάζαμε τα υλικά μας δεν υπήρχε πρόβλημα) που στην ερώτηση για ποιο λογο δεν μας ζήτησαν να την κατεβάσουμε -όπως κάνουμε εμείς με τα δικά τους- και τη σκίσανε, πηραμε την απάντηση ότι τελικα "την εσκισε μέλος της ΠΑΣΠ(!?)" το οποίο κατονομασαν κιόλας λες και είναι προσωπικό το ζήτημα. Τουλάχιστον εμείς αυτό καταλάβαμε. Καθώς συνεχίστηκε ο διαπληκτισμός, που γινόταν σε "μια ωραία ατμόσφαιρα", μας ενημέρωσε μέλος της ΚΝΕ ότι θα μας "στήσει στα 3 μέτρα" (λες και είχε απέναντί του τον Κασιδιάρη), έκφραση που μας θύμησε άλλες πρακτικες και άλλες οργανώσεις, άλλου "χρώματος και μπάντας"... Πείτε μας τελικά συνάδελφοι της ΚΝΕ, ποιός είναι ο εχθρός σας; Το σύστημα και τα τσιράκια του, ή οι άλλες αριστερές φωνές στο κίνημα;

Ανεξαρτήτου ποιος τελικά σκίζει τις αφίσες μας, εμείς πήραμε μια ιδέα από το ποιοι ζορίζονται που εκφράζουμε ανοιχτά την άποψή μας και θέτουμε τα ζητήματα. Μάλλον η παρουσία μας πλέον και στο ΔΣ τους ενοχλεί ακόμα περισσότερο. 

Εμείς πάντως θα συνεχίσουμε να αντιπαλεύουμε τις λογικές που χωρίζουν τους συλλόγους σε κόκκινους και μπλε κλπ, σε "δικούς μας" και "δικούς τους", και θέλουν τους φοιτητές στη γωνία για να παίζουν το παιχνίδι του "μαγαζιού" στις πλάτες του.

Αγωνιστικές Κινήσεις Πολιτικών Μηχανικών ΑΠΘ

Αγ. Κινήσεις Ιατρικής Αθήνας: ΠΟΙΟΣ ΤΡΟΜΑΖΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ....«ΑΝΤΑΡΣΥΑ»;;;

Πάντως σίγουρα όχι το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης.


Την ώρα που το κεφάλαιο ντόπιο και ξένο, ετοιμάζεται με όλα τα μέσα που διαθέτει για τον νέο γύρο επίθεσης στο λαό μας, τα μέλη και τα στελέχη της ΕΑΑΚ στην Ιατρική Αθήνας, βρήκαν τον πραγματικό εχθρό της νεολαίας : Την παράταξη των Αγωνιστικών Κινήσεων, που «τόλμησε» να καταθέσει οργανωμένα τις απόψεις της στο σύλλογο και να ρίξει τις δυνάμεις της στην υπόθεση της ανασυγκρότησης και ανάπτυξης του φοιτητικού κινήματος. Έτσι τα μέλη της ΕΑΑΚ, συνεχίζοντας τη μικροκομματική τακτικής τους, αποφάσισαν ότι σε ολόκληρο το κτίριο της Ιατρικής δεν υπήρχε άλλος χώρος να κρεμάσουν το πανό του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τις «Αναιρέσεις», παρά στο χώρο που παρενέβαιναν με τραπεζάκι οι Αγωνιστικές Κινήσεις (υπερασπίζοντας έτσι έμπρακτα το Άσυλο και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών....). Κάτι που είχαν ξαναεπιχειρήσει προεκλογικά με αντίστοιχο προεκλογικό πανό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Πέρα από το γεγονός ότι τέτοιου είδους πρακτικές χαρακτηρίζουν τις παρατάξεις του συστήματος (ΔΑΠ-ΠΑΣΠ) και για κάποιο λόγο η ΕΑΑΚ ζήλεψε τις δόξες του τραμπουκισμού και του αυταρχισμού τους,  καλό θα ήταν οι πολιτικές οργανώσεις που καθοδηγούν πολιτικά τα σχήματα της ΕΑΑΚ να μάθουν επιτέλους ότι η σχολή δεν είναι τσιφλίκι κανενός, όσες ψήφους και αν παίρνει στις εκλογές. Και επίσης, ότι οι ηγεμονισμοί «της πεντάρας» μέσα στη γυάλα μιας σχολής, με σαφή προεκλογικό προσανατολισμό, δε χτίζουν αγωνιστικές συνειδήσεις παρά μόνο ντοπάρουν ψηφοφόρους λίγο πριν μπουν στο παραβάν.


Τα προβλήματα των φοιτητών και των οικογενειών τους, του λαού μας γενικά, απαιτούν τη μετωπική και συναγωνιστική σύμπραξη και κοινή δράση όλων των δυνάμεων που τάσσονται με την πλευρά των λαϊκών αγώνων και κινημάτων, για την ισχυροποίηση των αντιστάσεων και των αγώνων που θα κληθούμε να δώσουμε και πάλι από κοινού από την επόμενη των εκλογών. Γιατί τα βάσανα του λαού από την επίθεση των ιμπεριαλιστών και των  ντόπιων τρωκτικών θα συνεχίσουν να υπάρχουν και μετεκλογικά ακόμα και αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπει στη Βουλή (ή μήπως όχι;;;...)


Εχθρός μας δεν είναι οι άλλες παρατάξεις της Αριστεράς, ακόμη και όταν πάρουν και αυτές λίγες ψήφους σε μια εκλογική μάχη.  Εχθρός μας είναι ο ιμπεριαλισμός και το κεφάλαιο. Είναι ένας εχθρός έτοιμος για όλα εναντίον μας, και η αναμέτρηση μαζί του θα χρειαστεί θυσίες, χρόνο και μαχητική αποφασιστικότητα και γι' αυτό απαιτεί τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων,  στα πλαίσια του κινήματος.


Τέτοιου είδους... «ΑΝΤΑΡΣΥΕΣ» λοιπόν όχι μόνο δεν τρομάζουν την Τρόικα, την ΕΕ, τις ΗΠΑ και το ΔΝΤ αλλά είναι βούτυρο στο ψωμί τους, αφού προκαλούν τη διάσπαση και παραπέρα εκφυλισμό του φοιτητικού και λαϊκού κινήματος και όχι την αγωνιστική του ενότητα. Όχι μόνο δε  φέρνουν παραπάνω ψήφους (μιας και έχετε και αυτό το άγχος συναγωνιστές...), αλλά κυρίως (και αυτό είναι το δικό μας, τουλάχιστον, άγχος) υποσκάπτουν κάθε προοπτική αγωνιστικής και επαναστατικής ανασυγκρότησης του κινήματος μας.


Τελικά όλα στη ζωή είναι θέμα ιεραρχήσεων....

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΑΝΑΤΡΟΠΗ Ή ΜΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟ; ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ Ή ΜΕ ΤΗΝ ΗΤΤΑ;

Βρισκόμαστε σήμερα σε μια περίοδο οξυμένης κρίσης, σε μία περίοδο όπου καθημερινά βλέπουμε να γκρεμίζονται δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών. Παράλληλα όμως βρισκόμαστε και σε μία περίοδο όπου το κίνημα κάνει τα πρώτα του βήματα σε κατεύθυνση ανασυγκρότησης. Έτσι από τις αρχές Αυγούστου έχουμε δει το φοιτητικό κίνημα να έχει μπει ξανά στον δρόμο του Αγώνα, στον δρόμο των συνελεύσεων, των καταλήψεων και των διαδηλώσεων ενάντια στον νέο Νόμο Πλαίσιο που είναι πραγματικά η ταφόπλακα οποιονδήποτε δικαιωμάτων είχαν κατακτήσει οι φοιτητές το προηγούμενο διάστημα.

Μέσα σε ένα κίνημα λοιπόν κατατίθενται και παλεύονται όλων των ειδών οι γραμμές και πολιτικές απόψεις. Για μας όμως οι δρόμοι τους οποίους έχει να επιλέξει το φοιτητικό κίνημα και συνολικότερα το λαϊκό είναι δύο, ο δρόμος της υποταγής, της ήττας και της ενσωμάτωσης και ο δρόμος του μαζικού παρατεταμένου αγώνα μέχρι την νίκη. Μία από τις γραμμές που θεωρούμε ότι αποπροσανατολίζει το κίνημα και του δίνει ηττοπαθή χαρακτηριστικά είναι η άποψη μη εφαρμογής του Νόμου Πλαίσιο.

Καταρχήν το συγκεκριμένο αίτημα προβάλλεται ως κεντρική πολιτική θέση της ΚΝΕ-ΠΚΣ-ΜΑΣ αλλά και από την πλειοψηφία του καθηγητικού κατεστημένου, όπως και απότην ΠΑΣΠ. Να σημειώσουμε εδώ ότι δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται το συγκεκριμένο αίτημα, το ξανασυναντήσαμε και στον αγώνα ενάντια στον νόμο πλαίσιο της Γιαννάκου το 2006-07 από το καθηγητικό κατεστημένο που δήθεν είχε συνταχθεί στο πλευρό του φοιτητικού κινήματος αλλά και από κομμάτια της Αριστεράς στο προσπάθεια τους να το κλείσουν. Είναι ένα αίτημα που λέει ότι το Κίνημα δεν μπορεί να ανατρέψει τον Νόμο γιατί πλέων είναι νόμος του κράτους για αυτό θα πρέπει να παλέψουμε ξεχωριστά σε κάθε σχολή έτσι ώστε να μην εφαρμοστεί, προσθέτοντας και από την πλευρά της η ΠΚΣ ότι θα πρέπει να παλέψουμε για να αλλάξουν οι συσχετισμοί και να συνταχθούμε με το ΜΑΣ (δηλ. Θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι να πάρει περισσότερους ψήφους το ΚΚΕ να βγει στην εξουσία και να καταργήσει τον Νόμο).

Γιατί διαφωνούμε με το συγκεκριμένο αίτημα;

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΣΜΠΟΥΚΙΣΜΟΥΣ ΣΤΙΣ ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΠΡΩΤΟΕΤΩΝ ΣΤΟ Α.Π.Θ.

Την πρώτη εβδομάδα των εγγραφών των πρωτοετών στο Α.Π.Θ αλλά και σε μια σειρά σχολών πανελλαδικά γίναμε μάρτυρες τραγελαφικών συγκρούσεων μεταξύ μελών της ΚΝΕ-ΠΚΣ από την μια και όσων θεωρούν τους τραμπουκισμούς πολιτική απάντηση από την άλλη. Τα γεγονότα αυτά  τραυμάτισαν την εικόνα του φοιτητικού κινήματος και των καταλήψεων στους πρωτοετείς αλλά και σε όλη τη κοινωνία. Ξύλο, ανοιγμένα κεφάλια, κυνηγητό μέσα στα πανεπιστήμια την ώρα που το φοιτητικό κίνημα δίνει τη μεγαλύτερη μάχη υπερασπίζοντας τα δικαιώματα της νεολαίας.

Όσο αφορά τις δυνάμεις της ΚΝΕ έχει γίνει ξεκάθαρα ότι φοβούνται να μπούνε στη μάχη για την ανατροπή του νόμου πλαίσιο, φοβούνται να συμβάλουν στην συγκρότηση του μετώπου που άνοιξε η νεολαία με την κυβερνητική πολιτική και το Μνημόνιο. Βρίσκεται εκτός κινήματος και για αυτό το λόγο προφανώς και θα  υπάρχουν στο εσωτερικό της προβληματισμοί. Έτσι προκλητικά η ΚΝΕ εμποδίζει την παρέμβαση μελών των συλλόγων προσπαθώντας να σπρώξει τα πράγματα στα όρια και τελικά στο ξύλο.

Από την άλλη υπάρχουν λογικές που τσιμπάνε στις προβοκάτσιες της ΚΝΕ και αναλώνονται να απαντάνε στις προκλήσεις με νέους τραμπουκισμούςκαλλιεργώντας ένα άθλιο κλίμα μέσα στις σχολές. Προσπαθούν να απαγορεύσουν την  έκφραση πολιτικών δυνάμεων λες και με αυτό τον τρόπο δίνουν ουσιαστική απάντηση στην απάθεια και τον ατομικό δρόμο των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ και στην απογοήτευση που σπέρνει η ΚΝΕ. Τέτοιες λογικές στρώνουν τον δρόμο  από τη μια στη ΚΝΕ να συσπειρώσει τον κόσμο της απέναντι στους συλλόγους και από την άλλη στις ΠΑΣΠ-ΔΑΠ να συκοφαντήσουν ανοιχτά τις καταλήψεις.

Για τις Αγωνιστικές Κινήσεις είναι ξεκάθαρο ότι σε κάθε χώρο του πανεπιστημίου όλες οι πολιτικές δυνάμεις έχουν δικαίωμα να εκφράσουν την πολιτική τους άποψη. Οι φοιτητές που κινητοποιούνται είναι απαραίτητο να πλησιάσουν τους πρωτοετείς συναδέλφους και να τους εξηγήσουν την αναγκαιότητα και την κρισιμότητα του αγώνα. Αυτός είναι και ο μόνος τρόπος  να βρεθούν στο περιθώριο όλες εκείνες οι αντιλήψεις που τον κρατούν σπίτι του, εκτός της μάχης που δίνουμε σα γενιά.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ Ή ΚΑΠΕΛΩΜΑ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ;

Σε πολλά πλαίσια - αποφάσεις συλλόγων, πέρα από τα αιτήματα και στόχους πάλης γύρω από το νέο νόμο-πλαίσιο έχει τεθεί, με έμμεσο τρόπο, ουσιαστικά η αλλαγή  του ρόλου του Συντονιστικού των Συλλόγων, και από όργανο συντονισμού να μετατραπεί σε υπερ-όργανο λήψης πολιτικών αποφάσεων, το οποίο θα παρακάμπτει και θα καπελώνει τις Γενικές Συνελεύσεις των Συλλόγων. Εκεί οδηγεί η απόφαση για εκλογή αντιπροσώπων (με προκαθορισμένο εκλογικό μέτρο παρακαλώ) από τους Συλλόγους στο Συντονιστικό, οι οποίοι θα είναι οι μόνοι με δικαίωμα λόγου στη διαδικασία του Συντονιστικού. Μάλιστα στην ίδια λογική, υποστηρίζεται από τους εμπνευστές της πρότασης αυτής, ότι σε περίπτωση διαφωνιών για το κείμενο-απόφαση του Συντονιστικού, το πρόβλημα θα λύνεται με ψηφοφορία ανάμεσα στους εκλεγμένους αντιπροσώπους.

Παρά το «αμεσοδημοκρατικό» και «από τα κάτω» περιτύλιγμα που μας σερβίρεται, η φαεινή αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια άκρως γραφειοκρατική απόπειρα καπελώματος των συλλόγων εκ μέρους των ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ (αφού αυτοί φέρουν την κύρια ευθύνη γιατί στα δικά τους πλαίσια έμπαινε αυτό το «εύρημα»). Και αυτό γιατί το Συντονιστικό των Συλλόγων δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις πέρα και πάνω από τις γενικές συνελεύσεις. Ο ρόλος του είναι απλά να συντονίζει τους Συλλόγους σε πρακτικά και κινηματικά ζητήματα (γι' αυτό και ονομάζεται «Συντονιστικό»). Η όποια ανακοίνωση βγάλει ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΙΣΤΑΜΕΝΗ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ (δηλαδή το μάξιμουμ της πολιτικής τους συμφωνίας στα πλαίσια του κοινού αγώνα) ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ. Το να ληφθούν αποφάσεις στα πλαίσια του Συντονιστικού με ψηφοφορία στη βάση της πλειοψηφίας, αυτόματα σημαίνει ΚΑΠΕΛΩΜΑ ΚΑΠΟΙΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ. Έτσι η αρμοδιότητα των αποφάσεων, ουσιαστικά περνάει από τις Γενικές Συνελεύσεις στα χέρια κάποιων εκπροσώπων, οι οποίοι θα καθορίζουν την πολιτική γραμμή του κινήματος, άσχετα αν οι αποφάσεις αυτές εκφράζουν το 100% ή το 20% των φοιτητικών συλλόγων.

Ουσιαστικά λοιπόν, προτείνεται η συγκρότηση ενός ΝΕΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ με αποφασιστικό ρόλο, άσχετα αν δε δηλώνεται ξεκάθαρα. Και αυτό γιατί οι γραφειοκράτες «σοφοί» των ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ, που κατά τα άλλα κόπτονται για την  αμεσοδημοκρατία του κινήματος, δεν εξήγησαν ποτέ στους φοιτητές στις γενικές συνελεύσεις όλα αυτά τα «ωραία σχέδια», περνώντας τα στη ζούλα μέσα στα πλαίσιά τους, πατώντας πάνω στην αγωνιστική διάθεση των φοιτητών να παλέψουν ενάντια στο νόμο-πλαίσιο.

Οι ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ θεωρούμε ότι το Συντονιστικό των Συλλόγων πρέπει να εξακολουθήσει να λειτουργεί όπως λειτουργούσε ως τώρα (παρά τα όποια προβλήματα). Δηλαδή να είναι ανοιχτό σε κάθε φοιτητή, να γίνεται ένας πρώτος γύρος τοποθετήσεων από έναν εκπρόσωπο από κάθε σύλλογο και στη συνέχεια να ανοίγει λίστα ομιλητών για όποιον φοιτητή θέλει να μιλήσει είτε ως ανένταχτος είτε ως μέλος οποιασδήποτε παράταξης ή σχήματος. Και φυσικά, στην αρχή να εκλέγεται από το σώμα του Συντονιστικού, προεδρείο που να τηρεί και να προστατεύει τη διαδικασία και όχι να διαλύεται η συζήτηση πριν τοποθετηθούν όλοι οι ομιλητές. Και φυσικά η ανακοίνωση του Συντονιστικού να εκφράζει την μέγιστη κοινή βάση ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΑΥΤΩΝ, ΚΑΠΕΛΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ.

Τώρα, αν κάποιοι θέλουν να προτείνουν τη δημιουργία ενός νέου δευτεροβάθμιου ή τριτοβάθμιου οργάνου που να παίρνει πολιτικές αποφάσεις, με συμμετοχή αντιπροσώπων, με εκλογικά μέτρα κλπ κλπ, τότε θα πρέπει να καταθέσουν την πρότασή τους ανοιχτά, να προτείνουν και ένα καταστατικό λειτουργίας του οργάνου αυτού το οποίο να ψηφιστεί από τις Γενικές Συνελεύσεις ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ(Πανελλαδικά; Παναθηναϊκά;...)  με ενισχυμένες απαρτίες και πλειοψηφίες. Όχι στα μουλωχτά και χωρίς να πάρει χαμπάρι κανείς να επιχειρούνται το καπέλωμα των Συνελεύσεων και ο εκφυλισμός των Συλλόγων.

ΥΓ1) Δε μας εξήγησαν οι εμπνευστές αυτής της πρότασης, τι θα γίνει με τους συλλόγους που ενδεχομένως  ψηφίσουν πλαίσια που δεν μιλούν για εκλεγμένους αντιπροσώπους με προαποφασισμένο εκλογικό μέτρο, αλλά παρ' όλα αυτά έχουν πάρει αποφάσεις αγώνα ενάντια στο νόμο-πλαίσιο. Αυτοί οι σύλλογοι θα δικαιούνται να συμμετέχουν στο «Νέο Συντονιστικό» ή θα πρέπει να φτιάξουν δικό τους που να λειτουργεί με τον «παραδοσιακό» τρόπο; Και πως θα «μπαινοβγαίνει» ο κάθε Σύλλογος από το ένα Συντονιστικό στο άλλο, από βδομάδα σε βδομάδα, ανάλογα με το πλαίσιο που θα ψηφίζει;

ΥΓ2) Αν θυμόμαστε καλά, όχι πριν πολλά χρόνια, στο κίνημα του 2006-07, και κάποιοι άλλοι (ΠΚΣ)  πρότειναν ακριβώς τα ίδια πράγματα για την «ανανέωση» του Συντονιστικού, αλλά οι ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ είχαν αντιταχθεί (και σωστά) σθεναρά στις «γραφειοκρατικές μεθοδεύσεις» και τις «απεχθείς λογικές εκπροσώπησης» της ΠΚΣ. Αμνησία ή οπορτουνισμός (κοινώς κωλοτούμπα);

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΕΙ-ΤΕΙ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΠΑΛΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ -ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΠΙΔΙΚΟ Ή ΟΧΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ;

Τι είδους μάχη ανοίγεται μπροστά μας

Για εμάς, η μάχη που συνειδητά επέλεξε να μπει η σπουδάζουσα νεολαία θα είναι σκληρή, δύσκολη και μακροχρόνια. Γιατί συγκρούεται ολομέτωπα με έναν κόσμο που σαπίζει και βρίσκεται σε αθεράπευτη κρίση. Το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα, δείχνει πλέον το πραγματικό του πρόσωπο στους λαούς, απαλλαγμένο από τη μάσκα του “κοινωνικού κράτους”: το πραγματικό πρόσωπο της εκμετάλλευσης, της φτώχειας, του πολέμου, της βαρβαρότητας. Και εξωθεί εκατομμύρια ανθρώπους στο δρόμο του αγώνα ενάντια του.

Αυτό που ζούμε λοιπόν δεν είναι ένας “παραλογισμός” τους, μια “νεοφιλελεύθερη εκτροπή”, κάποιες “λανθασμένες επιλογές” και δεν μπορούμε να γυρίσουμε στην προηγούμενη κατάσταση της “κοινωνικής γαλήνης”. Γιατί ακόμα και εκείνη, είχε παραχθεί από την πίεση που άσκησαν οι κοινωνικές επαναστάσεις του προηγούμενου αιώνα, ήταν το αποτέλεσμα ενός διαφορετικού ταξικού- πολιτικού συσχετισμού στη χώρα μας και παγκόσμια.

Το επίδικο της πάλης: η ανατροπή του νόμου-πλαίσιο

Για εμάς τις Αγωνιστικές Κινήσεις, αυτό που βλέπουμε είναι ένα ακόμα επεισόδιο στην ανασυγκρότηση του λαϊκού κινήματος, στην ανατροπή της επίθεσης και στο άνοιγμα του δρόμου για μια άλλη πορεία. Γιατί όλο και περισσότερο, αυτή η γενιά αντιλαμβάνεται ότι αυτός ο κόσμος που της ετοιμάζουν δεν τη χωρά, αντιλαμβάνεται ότι σε αυτό τον κόσμο δεν έχει μέλλον. Και μέσα από την πάλη ενάντια του και τις νίκες που θα πετύχει, μπορεί να αντιληφθεί και τη δυνατότητα της συνολικής ανατροπής του και της οικοδόμησης ενός κόσμου με αφεντικό το λαό. Η μάχη γύρω από το νόμο-πλαίσιο αυτό ακριβώς το επίδικο θέτει: θα φορτώσουν επάνω μας το πρόβλημα της ανεργίας, θα δημιουργήσουν μια εκπαίδευση σκληρά ταξική, για λίγους κι εκλεκτούς;

Ή θα δημιουργήσουμε μέσα από την πάλη μας τη συλλογική μας απάντηση, ένα κίνημα για ΣΠΟΥΔΕΣ, ΔΟΥΛΕΙΑ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ, που θα ενδυναμώσει τους συλλόγους μας, που θα δείξει τη δυνατότητα της νεολαίας να καθορίζει το μέλλον της; Και τελικά, θα είναι ακόμα ένα ρήγμα στην πολιτική του Μνημονίου, της κηδεμονίας που μας έχουν επιβάλλει ΔΝΤ και ΕΕ; Θα αποτελέσει σπίθα για το γενικό λαϊκό ξεσηκωμό, θα συνδεθεί με τα σχολεία, τους εκπαιδευτικούς και το λαϊκό κίνημα;

Ακριβώς όλα αυτά αντιλαμβάνεται το σύστημα ότι τίθονται, γι' αυτό σύσσωμοι ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΥΣΗ ψήφισαν με πλειοψηφία 4/5 στην Βουλή τον νέο νόμο, γι' αυτό ετοιμάζουν την πιο σκληρή καταστολή, γι' αυτό προσπαθεί ο Γιωργάκης να δείξει πυγμή (“τα πανεπιστήμια θα ανοίξουν”). Γιατί αντιλαμβάνονται για λογαριασμό της τάξης τους, ότι μια ήττα από το φοιτητικό και σπουδαστικό κίνημα στο χώρο της Παιδείας, το οποίο δικαίως φοβούνται, θα ανοίξει προοπτικές νίκης για το ευρύτερο λαϊκό κίνημα..

Κάτω η κυβέρνηση ή η πολιτική της;

Δυστυχώς όμως για τις δυνάμεις που δρουν μέσα στο κίνημα, το “κάτω ο νόμος-πλαίσιο”, παρόλο που συγκρότησε το μπλοκ του αγώνα και βγάζει ενωμένους χιλιάδες φοιτητές στο δρόμο και αποτελεί βάση ύπαρξης του ξεσηκωμού, τους “ξινίζει”. Είναι ένα ακόμα “αμυντικό” αίτημα όπως το “κάτω το πολυνομοσχέδιο Κοντογιαννόπολου”,  “κάτω ο νόμος Αρσένη”, “κάτω ο νόμος Γιαννάκου”, “κάτω ο νόμος 815”, και πάει λέγοντας.

Για την ΕΑΑΚ και την ΑΡΕΝ λοιπόν είναι αναγκαίο να αποκτήσει ο αγώνας το στόχο της ανατροπής της κυβέρνησης. Όντως μια κυβέρνηση μπορεί να “πέσει”. Είτε με εκλογές, που θα σημαίνει απομάκρυνση των μαζών από το πεδίο της πάλης και επιστροφή στο πεδίο του κοινοβουλευτισμού. Είτε να πέσει υπό την πίεση ενός παλλαϊκού κινήματος ανατροπής της πολιτικής της. Έτσι λοιπόν ένα παράπλευρο αποτέλεσμα που ενδεχομένως να έχει η πάλης μας έρχεται να μπει προμετωπίδα του αγώνα.

Δε θα κλάψουμε φυσικά, αν καταρρεύσει η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Όμως δεν έχουμε καμία αυταπάτη, ούτε σπέρνουμε τέτοιες στον κόσμο, ότι μπορεί από αυτή την πολιτική αστάθεια που θα προκληθεί, να προκύψει κάτι θετικό για το λαό, ότι μπορεί το λαϊκό κίνημα να καθορίσει αυτή τη στιγμή της πορεία της χώρας και να επιβάλλει κάποια ριζική αλλαγή στο κυβερνητικό πεδίο, βομβαρδίζοντας πχ, τα χειμερινά ανάκτορα και καταλαμβάνοντας την εξουσία. Άρα το επίδικο για μας παραμένει η ανατροπή της πολιτικής. Και ήδη γράφοντας αυτές τις σειρές, έχουμε φύγει από το ζήτημα της πάλης του κινήματος και έχουμε πάει σε υποθετικά κοινοβουλευτικά σενάρια.

Η ανάγκη φυγής από το επίδικο

Φυσικά, υποτίθεται ότι η πτώση της κυβέρνησης, τίθεται σαν κομμάτι της ανατροπής του νόμου και της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, και μάλιστα σαν απαραίτητο συμπλήρωμά της. Υποτίθεται ένα ακόμα αναγκαίο συμπλήρωμα είναι η “διαγραφή του χρέους”, η “εθνικοποίηση των τραπεζών”, τα “1400 βασικός μισθός” και διάφορα άλλα ριζοσπαστικά. Που θα υλοποιηθούν άραγε από κάποια αντιφατική(;) κυβέρνηση του κεφαλαίου, που πιεσμένη από τις πολλές πτώσεις θα αναγκαστεί επί τέλους να επιστρέψει στην “κοινωνική γαλήνη”;

Για την ΑΡΕΝ τα πράγματα ήτανε ξεκάθαρα, καθώς ο έντονος κυβερνητισμός του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζονταν  πάντα – ο Τσίπρας έχει ήδη ζητήσει εκλογές πριν από την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου πετώντας τη μπάλα στη γήπεδο της αστικής τάξης. Και ζητώντας, φυσικά από το σύστημα επιτέλους να επαναδιαπραγματευθεί την “κοινωνική γαλήνη”, για να γυρίσουμε στην ομαλότητα...

Για την ΕΑΑΚ, η έλλειψη κεντρικού εκφραστή στο πολιτικό επίπεδο, άφηνε περιθώρια για φοιτητικούς συνδικαλισμούς. Πχ στην αφίσα του συντονιστικού το “κάτω η πολιτική της κυβέρνησης”, θεωρήθηκε περιττό, καθώς “όλοι το ίδιο εννοούν”. Δεν εννοούν όλοι το ίδιο!

“Προφανώς και μέσα στην όξυνση των κοινωνικών και πολιτικών αντιθέσεων και την κρίση του πολιτικού συστήματος, που κάνουν εμφανές το ενδεχόμενο για κατάρρευση κυβερνήσεων υπό το βάρος του λαϊκού παράγοντα, είναι πιθανό να δούμε ένα φάσμα ενδεχόμενων από αστικές κυβερνήσεις, αντιφατικές(;;;) κυβερνήσεις ή κυβερνήσεις ταξικής συνεργασίας, πιθανόν και με συμμετοχή κομματιών της Αριστεράς. Φυσικά η στάση των ταξικών δυνάμεων του εργατικού κινήματος και της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς απέναντι σε τέτοιες κυβερνήσεις δεν είναι ίδια με τη στάση απέναντι σε καθαρά αστικές κυβερνήσεις, ωστόσο σε κάθε περίπτωση η θέση μας είναι ότι η σύγχρονη επαναστατική στρατηγική δεν περάνει μέσα από τη διαχείριση της εξουσίας”. [Θέσεις του συντονιστικού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ]

Και εάν υπάρχουν αμφιβολίες από την παραπάνω μεσοβέζικη τοποθέτηση:

“Με τη διαγραφή του χρέους, θα σταματήσουμε την αιμορραγία που ρουφάει ένα δις ευρώ κάθε βδομάδα, από τα δημόσια ταμεία για λογαριασμό των τραπεζιτών και έτσι θα βρούμε αμέσως λεφτά για όλα τα αιτήματα μας”[Θέσεις του συντονιστικού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ]

Αυτό το πολιτικό σχέδιο πρέπει να παίξει το φοιτητικό κίνημα για την ΕΑΑΚ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και γι' αυτό ο στόχος της πάλης με επίκεντρο την ανατροπή του νόμου, και της πολιτικής του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, δεν πρέπει να εκφράζεται -ούτε σαν μειοψηφία...

Απομάκρυνση από το επίδικο σημαίνει αποπροσανατολισμός, αποσυγκρότηση και γραφειοκρατία

Και φυσιολογικό είναι αφού ο κόσμος να μην αντιλαμβάνεται τις αγωνίες τους, να το κάνουν με γραφειοκρατικό τρόπο. Πχ βάζοντας ένα κατεβατό αιτημάτων στα πλαίσια άσχετα με το επίδικο, που ψηφίζει ο κόσμος πάνω στην ανάγκη του να κινητοποιήσει το σύλλογο, και προφασιζόμενοι ότι ο κόσμος ψηφίζει και έχει κάνει κτήμα του αυτά τα αιτήματα.

Ή χρησιμοποιώντας τα συντονιστικά, κεντρικά ή σχολών, με τέτοιον τρόπο ούτως ώστε με οργανωτικούς όρους να λαμβάνονται οι αποφάσεις από τους γνωστούς  “λίγους κι εκλεκτούς” ώστε να βγει η απόφαση που θέλουμε. Ή στην τελική, εάν υπάρχουν επιτροπές που κινούνται σε λίγο διαφορετική κατεύθυνση, πνίγοντας κι αυτές. Το ζήτημα είναι ότι όταν λειτουργεί ένα συντονιστικό όχι για να συνθέτει τις απόψεις του κόσμου του κινήματος, και να εκφράζει και τις μειοψηφικές απόψεις στο εσωτερικό του, αλλά σαν ακροατήριο αποφάσεων που έχουν λειφθεί πριν από αυτό, τότε οι μάζες το απαξιώνουν.

Είναι αυτές οι συμπεριφορές, που έχουν σπείρει το έδαφος για την ενδυνάμωση της αναρχίας-αυτονομίας, και της απαξίωσης της οργανωμένης πάλης γενικότερα.

Όμως, συναγωνιστές, δε γίνεται με οργανωτικούς όρους σε ένα κίνημα να πνίξεις μια άποψη κι ας είναι μειοψηφική. Θα βρει από τη ζωή άλλους τρόπους να εκφραστεί, όπως αν κλείσεις τη μία τρύπα της διαρροής το νερό πετάγεται από αλλού.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΕΙ-ΤΕΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ