Εκδήλωση για το χρέος στην Τούμπα

Εκδήλωση του Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων Θεσσαλονίκης, Κυριακή 5/12

Την Κυριακή 5/12 στις 18:00 στο Πολυτεχνείο του ΑΠΘ θα γίνει εκδήλωση-συζήτηση του συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων Θεσσαλονίκης των φοιτητικών συλλόγων Ηλεκτρολόγων/Μηχανολόγων, Αρχιτεκτονικής, Φυσικού, Μαθηματικού, Χημικών Μηχανικών, Νηπιαγωγών, ΜΜΕ, Μουσικού με θέμα “Κρίση και νεολαία”.

Ομιλητές:

Θωμάς Σουνάπογλου, σωματείο μισθωτών τεχνικών

Θοδωρής Σδούκος, μέλος ΓΣ ΟΕΝΤΕ

Βαγγέλης Κιτσώνης, σωματείο επισιτισμού

Αγγελική Μπαρουξη, συντονιστικό γενικών συνελεύσεων

ΔΝΤ: Ο,τι αγγίζει... ρημάζει! 11 παραδείγματα χωρών που δέχτηκαν τις... ευεργετικές παρεμβάσεις του!

Σχετικά μεγάλο άρθρο, αξίζει όμως για τα στοιχεία που παραθέτει και καταρίπτει κάποιους μύθους που χρησιμοποιούνται σαν επιχειρήματα υπέρ του ΔΝΤ.

Το ΔΝΤ είναι σε όλους γνωστό ως ένας αμείλικτος οργανισμός, ο οποίος παρεμβαίνει σε χώρες που έχουν οικονομικά προβλήματα, δανείζοντάς τους με αντάλλαγμα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα «αναδιάρθρωσης», όπως λένε, των αδύναμων οικονομιών τους. Το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: ανεργία και εξαθλίωση για τους λαούς, χωρίς πάντα διόρθωση των οικονομικών δεικτών, εξ’ αιτίας των οποίων, υποτίθεται, έγινε η παρέμβαση του ΔΝΤ.

Ακριβώς εδώ βρίσκεται η ουσία και ο χαρακτήρας του οργανισμού αυτού. Ο ρόλος του δεν είναι αυτός που επίσημα παρουσιάζεται, δηλαδή η παροχή τεχνικής βοήθειας και τεχνογνωσίας για την αντιμετώπιση οικονομικών κρίσεων. Είναι η ευθεία και ωμή παρέμβαση στην οικονομία μιας χώρας, με στοχο να την κάνει παράδεισο κερδοφορίας για το κεφάλαιο και, επομένως, κόλαση εξαθλίωσης για τους λαούς.

Ετσι, το ΔΝΤ δεν ξεκινά από το δεδομένο ότι κάθε χώρα μπορεί να θρέψει τους κατοίκους της, αλλά από το δεδομένο ότι ο πλούτος που μπορεί να παράξει κάθε χώρα πρέπει να είναι διαθέσιμος, και μάλιστα με τους πιο ευνοϊκούς όρους, στα γεράκια των μονοπωλίων. Και ότι οι έννοιες εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία -το στοιχειώδες, δηλαδή, δικαίωμα ενός λαού να κάνει κουμάντο στον τόπο του- είναι ανύπαρκτες μπροστά στο …ύψιστο, πανθομολογούμενο και αναμφισβήτητο …δικαίωμα του κεφαλαίου να αυξάνει τα κέρδη του.

Οι ίδιες οι θεμελιώδεις αντιφάσεις του καπιταλιστικού συστήματος, όμως, είναι αυτές που ενεργοποιούνται με βίαιο τρόπο, πετώντας στα σκουπίδια τη σοφία των σκληρών τεχνοκρατών του ΔΝΤ. Είναι πολλές οι περιπτώσεις εκείνες στις οποίες η μείωση του εργατικού κόστους και η, συνακόλουθη, μείωση της αγοραστικής δύναμης του λαού χειροτέρεψαν ουσιαστικά την κατάσταση, φέρνοντας τα αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα.

Φυσικά, το ζήτημα δεν είναι ότι το ΔΝΤ δεν έχει …μαρξιστική παιδεία! Το ζήτημα είναι ότι είναι λάθος να κρίνουμε το ρόλο του με οικονομικούς και μόνο όρους, χωρις να τους γειώνουμε στο πεδίο της πολιτικής. Εκεί, όλα αυτά που φαίνονται ως παράλογα αποκτούν το πραγματικό τους νόημα.

Μπορεί στο ΔΝΤ να κάνουν κουμάντο οι Αμερικάνοι, όμως συμμετέχουν όλοι οι ιμπεριαλιστές, Ευρώπη, Ιαπωνία, Κίνα, Ρωσία. Αρα, το ζήτημα των αντιθέσεων και των εκάστοτε συσχετισμών μεταξύ τους ξεδιπλώνεται και στο ΔΝΤ και εκφράζεται στις παρεμβάσεις του στις διάφορες χώρες. Γι’ αυτό και η περίπτωση κάθε χώρας είναι ξεχωριστή, από την άποψη ότι κάθε χώρα έχει την ιστορία της, τις σχέσεις της, τις δεσμεύσεις της, οι οποίες δεν είναι υποχρεωτικά πάντα οι ίδιες. Οπως δεν είναι ίδιες και οι επιδιώξεις της κάθε ιμπεριαλιστικής δύναμης σε κάθε περίπτωση.

Στην ίδια λογική, κάθε άρχουσα τάξη δεν είναι ίδια, όπως και κάθε λαός δεν είναι ίδιος. Το αστικό πολιτικό σύστημα σε κάθε χώρα αντιμετωπίζει με διαφορετικό τρόπο το ΔΝΤ, αντέχει ή όχι τις παρεμβάσεις του και μπορεί να βγει ενισχυμένο ή όχι από αυτές. Κάτι που, σε μεγάλο βαθμό, εξαρτάται και από τις αντιστάσεις που θα καταφέρει ο κάθε λαός να αναπτύξει.

Αυτό ακριβώς είναι το άλλο σημαντικό πολιτικό ζήτημα που μπορεί να έχει καθοριστικό ρόλο σε μια παρέμβαση του ΔΝΤ: η λαϊκή αντίδραση. Η οποία, σε όσες περιπτώσεις εκφράστηκε και αναπτύχθηκε, έβαλε σημαντικό πρόβλημα και στους ιμπεριαλιστές του ΔΝΤ και στη ντόπια άρχουσα τάξη. Αποδεικνύοντας ότι, μπροστά στη λαϊκή οργή, τα πανίσχυρα στελέχη του συστήματος είναι όχι μόνο λίγα, αλλά και φοβισμένα και πανικοβλημένα.

Η παρουσίαση που ακολουθεί, λοιπόν, των παρεμβάσεων του ΔΝΤ τα τελευταία χρόνια σε 11 χώρες, έχει το νόημα να δείξει τι περίπου μας περιμένει και στην Ελλάδα, με την έννοια των βασικών κατευθύνσεων που θα επιβληθούν. Τα συγκεκριμένα μέτρα που πάρθηκαν σε κάθε περίπτωση μοιάζουν, η συνταγή είναι, στις γενικές της γραμμές, η ίδια, αλλά η εξειδίκευσή της ποικίλλει κατά περίπτωση.

Ετσι κι αλλιώς, η Ελλάδα έχει την ιδιαιτερότητα να είναι μέλος της ευρωζώνης, να έχει το ίδιο νόμισμα με βασικές ιμπεριαλιστικές χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία και να έχει ζητήσει την παρέμβαση όχι μόνο του ΔΝΤ, αλλά και της ΕΕ. Συνεπώς τα παιχνίδια των συσχετισμών είναι ήδη αρκετά διαφορετικά, οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις ξετυλίγονται στη χώρα μας και η εξέλιξή τους, τόσο συνολικά όσο και ειδικά, θα επηρεάσει την πορεία των πραγμάτων.

Είναι, πάντως, αξιοσημείωτο το γεγονός ότι στην ιστορία των παρεμβάσεων του ΔΝΤ θα αναγνωρίσουμε όχι μόνο γνωστά μέτρα, αλλά και γεγονότα που καθόρισαν τις εξελίξεις. Η επίκληση των κερδοσκόπων, ο ρόλος των ΜΜΕ, οι μειώσεις στις κρατικές δαπάνες, ο ρόλος των κυβερνησεων και αρκετά άλλα που ζούμε αυτές τις μέρες είναι χιλιοπαιγμένες σκηνές στην ιστορία του ΔΝΤ. Ας ελπίσουμε να επαναληφθούν και στη χώρα μας και οι σκηνές των αγώνων των λαών ενάντια στην πείναι και την εξαθλίωση!

Αργεντινή

Η Αργεντινή είναι, μάλλον, η πιο γνωστή περίπτωση παρέμβασης του ΔΝΤ και η αιτία γι’ αυτό είναι οι μεγάλες λαϊκές αντιδράσεις που προκάλεσε.

Η ιστορία ξεκινά γύρω στο 1990, όταν πρόεδρος ήταν ο Κάρλος Μένεμ. Η Αργεντινή έπασχε από υπερπληθωρισμό, με αύξηση των τιμών κατά διψήφιο ποσοστό κάθε μήνα (5.000% είχε φτάσει ο πληθωρισμός το 1989!). Το ΔΝΤ πρότεινε τότε τη σύνδεση του εθνικού νομίσματος (πέσο) με το δολάριο σε σταθερή ισοτιμία (ένα προς ένα) και προχώρησε σε δανεισμό συνολικά περισσότερων από 13 δισ. δολαρίων μέσα στην επόμενη δεκαετία.

Την περίοδο αυτή, το ΔΝΤ θεωρούσε την Αργεντινή χώρα-μοντέλο, επειδή εφάρμοζε κατά γράμμα τις επιταγές του, οι οποίες εντάσσονταν στη γενικότερη πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στο πρόβλημα του χρέους των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Τα μέτρα περιλάμβαναν κατάργηση των επιδοτήσεων, μείωση της φορολογίας, αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία και ιδιωτικοποιήσεις σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας (ενέργεια, τηλεπικοινωνίες και ύδρευση πουλήθηκαν σε ξένους, ενώ μέχρι το 1999 το 90% των τραπεζών είχε ιδιωτικοποιηθεί).

ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ

"Η Ελλάδα, αν και μετά τα χθεσινά μέτρα δεν έχει τη στήριξη των Ευρωπαίων εταίρων, είναι εκ των πραγμάτων αναγκασμένη να προσφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο." ΓΑΠ

Έκτακτη πιο σκληρή επίθεση στο λαό!

Αντιγράφουμε από Αντίσταση στις γειτονιές!

Αποσπάσματα του "διαγγέλματος του Πρωθυπουργού"  (αυτά που αφορούν το λαό και την επίθεση που μας ετοιμάζουν και όχι τα ...περί φορολόγησης "των off shore εταιρειών, φορολόγηση των μερισμάτων των μετόχων" και άλλα κερασάκια! Αυτά ίσως να αφορούν αυτούς που βάζουν τέτοια "προωθημένα" αιτήματα στο λαϊκό κίνημα μήπως και παρουσιάσουν καμιά "νίκη" και ας μειώνονται οι μισθοί!):

...αύξηση του φόρου στα καύσιμα... «παγώνουν» οι μισθοί και οι προσλήψεις, ενώ αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης....δεν μπορούν να δοθούν αυξήσεις στους δημόσιους υπαλλήλους πέραν της μισθολογικής ωρίμανσης. «Η βιωσιμότητα και η δικαιοσύνη του ασφαλιστικού περνά και από την αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης», τόνισε.(Μα γιατί τώρα που το ΙΚΑ ζητάει πίσω τα ...κλεμμένα;)
«Ξέρουμε ότι πολλά από αυτά τα μέτρα θα αποδώσουν αλλά θα αποδώσουν το 2011» είπε ο Γ. Παπανδρέου. «Οι έχοντες και κατέχοντες θα κληθούν να συμβάλλουν περισσότερο. Δεν είναι δίκαιο να σηκώνουν όλο και περισσότερο βάρος οι μισθωτοί και οι συνεπείς επαγγελματίες», (δηλαδή τίνος τους μισθούς θα παγώσει και μειώσει, ποιανών τα όρια ηλικίας θα αυξήσει, των ...κεφαλαιοκρατών;) 
Αναφερόμενος στις αγροτικές κινητοποιήσεις, δήλωσε πως «δεν έχουμε περιθώρια ως λαός να αντέξουμε παρατεταμένα μπλόκα, απεργίες και στάσεις».(Αυτό η ΓΣΕΕ και οι κάθε λογής εργατοπατέρες το έχουν καταλάβει καλά και φροντίζουν για τις ...αντοχές του συστήματος μια χαρά!)
«Ζούμε σε μια κρίση χωρίς προηγούμενο για τα δεδομένα της μεταπολίτευσης» δήλωσε. «Η Ελλάδα βρίσκεται στο κέντρο κερδοσκοπικού παιχνιδιού που έχει στόχο και το ευρώ» επανέλαβε και πρόσθεσε πως είναι «εθνικό χρέος να ακυρώσουμε τις προσπάθειες που γίνονται να σπρώξουν τη χώρα στο γκρεμό».

Επειδή λοιπόν ως λαός και εργαζόμενοι, μισθωτοί και συνταξιούχοι, δεν αντέχουμε άλλη μείωση του μισθού, άλλη ανεργία, άλλη "παράταση του εργάσιμου βίου" κ.λπ. κ.λπ., επειδή βρισκόμαστε εδώ και καιρό στο κέντρο επιθετικού στα δικαιώματα και τη ζωή μας παιχνιδιού, θα δώσουμε την πρώτη απάντηση που πρέπει στις 10 του Φλεβάρη, από υποχρέωση να ακυρώσουμε τις προσπάθειες του κεφαλαίου να μας σπρώξει στο γκρεμό. 'Αλλωστε τι να το κάνουμε το ... ισχυρό και βιώσιμο ευρώ όταν δε θα έχουμε φράγκο στη τσέπη και θα έχουμε ήδη πέσει στο γκρεμό;